Ode to the Sun

Empyrium - Weiland

2012-02-13T04:15:00.000-08:00

Empyrium
Wieland
Genre: Neo-folk/ Folk Metal

1. Kein Hirtenfeuer glimmt mehr
2. Heimwärts
3 Nebel
4 Fortgang
5 A Cappella
6 Nachhall
7 Waldpoesie
8 Die Schwäne im Schilf
9 Am Wasserfall
10 Fossegrim
11 Der Nix
12 Das Blau-Kristallne Kämmerlein

www.myspace.com/empyriummistyfields

ΔΕΛΤΙΟ ΜΟΥΣΙΚΩΝ & ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

2012-02-05T14:47:00.000-08:00

Richard Wagner: Το Λυκόφως των Θεών (MET Live)

11 Φεβρουαρίου 2012
Ώρα έναρξης: 19.00

ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ
Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη
www.megaron.gr

MEΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Αίθουσα Αιμίλιος Ριάδης Μ2
www.tch.gr

Όπερα σε τρεις πράξεις σε λιμπρέτο του Richard Wagner
Προβολή με αγγλικούς υπότιτλους
Η παράσταση μαζί με τα διαλείμματα διαρκεί περίπου 6 ώρες

Με την κατακλυσμιαία κορύφωσή του, ο νέος κύκλος του Δαχτυλιδιού των Νιμπελούνγκεν από τη Μητροπολιτική Όπερα σε σκηνοθεσία του Robert Lepage, φτάνει στο τέλος του. Η Deborah Voigt πρωταγωνιστεί ως Μπρουνχίλντε και ο Jay Hunter Morris ως Ζίγκφριντ – οι καταδικασμένοι από τη μοίρα τραγικοί εραστές. Διευθύνει ο James Levine.

Διαβάστε περισσότερα »

Ο μουσικός μας πολιτισμός

2012-01-28T10:58:00.000-08:00

εκ του εθνικοσοσιαλιστικού περιοδικού Νέα Ευρώπη, τεύχους 2/3, εν έτη 1943.

(διατηρείται η γλώσσα του πρωτοτύπου)

Όταν εξετάζει κανείς την θέση της μουσικής μέσα στον δυτικό πολιτισμό, σταματά εμπρός σε δύο χαρακτηριστικές παρατηρήσεις : Από την μία μεριά βρίσκει την μουσική σαν μία δύναμη ριζωμένη στο συνολικά – ανθρώπινο , έως κάτω χαμηλά στο ζωώδες επίπεδο, σαν μία ουσιαστική, αν και όχι πάντα συνειδητή , συνιστώσα μέσα στον κύκλο των εντυπώσεων και της έκφρασής μας, ξαπλωμένη σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Για να το νοιώσουμε τούτο , αρκεί και μόνον να αναλογισθούμε π.χ. την σωματική – κινητική επίδραση που έχει επάνω μας ένας ρυθμός που κρούεται στο μεγάλο τύμπανο. Από την άλλη μεριά βρίσκει κανείς συχνά, λόγου χάριν σε πνευματικούς κύκλους προσκειμένους περισσότερο στην ποίηση ή στις εικαστικές τέχνες , μίαν υποτίμηση της μουσικής σαν τέχνης καθεαυτό, σαν τρόπου για μετάδοση καθαρά πνευματικών περιεχομένων. Από πού προέρχεται αυτή η αντίθεση; Ή μήπως και δεν πρόκειται για αντίθεση παρά για μία επιβεβαίωση της πρώτης παρατήρησης με την δεύτερη; Μήπως δηλαδή η μουσική , σαν μάλλον υλική δύναμη που βρίσκεται πιο κοντά στο ένστικτο , στο «επιθυμητικόν», δεν κλείνει μέσα της την δυνατότητα για μία αποκλειστικά πνευματική κάθαρση, για μια γνήσια δημιουργική πράξη, και ταιριάζει μάλλον για την έκφραση μόνο του αορίστου και θολού αισθήματος; - Αξίζει να εξετάσουμε ακριβέστερα αυτό το ζήτημα.

Κάτω από την επίδραση της μουσικής , σαν μιας δύναμης ριζωμένης στο συνολικά – ανθρώπινο βρίσκονται οι αναρίθμητοι φανατικοί φιλόμουσοι. Αυτός ο τύπος , ο μελομανής , αποτελεί στ’ αλήθεια ένα λαό ξεχωριστό. Είναι οι πιστοί, ενθουσιώδεις και ακούραστοι επισκέπτες της όπερας και των συναυλιών, που με πάθος παρακολουθούν τα αγαπημένα τους κομμάτια , που αφήνουν τον εαυτό τους να παρασύρεται βουτηγμένος μέσα στο ρεύμα του ήχου. Για τους περισσότερους απ ‘ αυτούς είναι το μουσικό άκουσμα ένα τόσο συνολικά – ενιαίο γεγονός , ώστε να μην μπορεί ίσως να γίνει λόγος για ένα συνειδητά πνευματικό αντίκρυσμα. Εδώ ανήκουν γενικά και οι ενδουσιώδεις κύκλοι ερασιτεχνών, αλλά και οι περισσότεροι από τους επαγγελματίες μουσικούς. Αποφασιστικό κριτήριο για την ομορφιά της μουσικής που οι ίδιοι εκτελούν είναι και εδώ ο πλούτος του ηχητικού ρεύματος που τους παρασύρει και η συγκλονιστική του ικανότητα (σχεδόν με σωματική έννοια) . Ότι υπάρχουν και μουσικά έργα που ανταποκρίνονται απόλυτα σε μία τέτοια διάθεση , τούτο είναι αυτονόητο.

Το σπουδαίο είναι ότι αυτός ο μοντέρνος τύπος του φιλόμουσου βρίσκεται πλατειά ξαπλωμένος και αποτελεί ένα ξεχωριστό κοινωνικό στρώμα που ξεπερνά πολύ σε συνοχή και έκταση άλλες ανάλογες κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως του φιλότεχνου , του θεατροφίλου, του φιλολογούντος. Ο «μελομανής» είναι για τον πολιτισμό της Δύσης, τουλάχιστον από του 18^ου αιώνα , μία εκδήλωση εξαιρετικά χαρακτηριστική και άξια σεβασμού , ένα με τον πολιτισμό μας αδιάσπαστα δεμένο γεγονός. Είναι για την Βιέννη ή το Παρίσι, για το Βερολίνο ή το Μιλάνο, αλλά και για τα μικρότερα ως και τα πιο μικρά μέρη, τόσο χαρακτηριστικός, ώστε μία εικόνα της Δύσης χωρίς αυτόν θα παραμόρφωνε ουσιαστικά την πραγματικότητα. Για να συμπληρωθεί ωστόσο η εικόνα της μουσικής μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο, πρέπει ακόμη, έξω από αυτό το ενιαίο στρώμα των συνειδητών φιλομούσων που περιγράφουμε εδώ, να αναλογισθεί κανείς και το μεγάλο μέρος που παίρνει η μουσική στην καθημερινή μας ζωή ( π.χ. εμβατήριο, χορός, διασκέδαση, εκκλησία, τραγούδι).

Αυτή η πρωτόγονη θα έλεγε κανείς επίδραση της μουσικής και η σχετική με τούτην συνολικά – ανθρώπινη , προς τον χωρισμό πνευματικού – σωματικού ακόμη αδιαφοροποίητη διάθεση του μεγάλου στρώματος που πιστεύει με αυτήν την έννοια στη μουσική, δημιουργούν εκείνη την σκεπτική στάση μερικών συνειδητά πνευματικών κύκλων που εθίξαμε στην αρχή. Τι συμβαίνει λοιπόν; Έπρεπε ίσως στ’ αλήθεια η μουσική εξ’ αιτίας της πρωτόγονής της δύναμης , της μεγάλης της διάδοσης, να παραιτηθεί από την αξίωση να συλλάβει πνευματικές, «αιώνιες» πραγματικότητες, τουλάχιστο στο μεγάλο βαθμό που είναι εφικτές στις άλλες τέχνες; Όσοι αντιπροσωπεύουν μία τέτοια άποψη , δέχονται το πολύ μόνο μουσική στην οποία η δύναμη που αναφέραμε και που φθάνει ως κάτω στο «επιθυμητικόν» δεν είναι έντονα υπογραμμισμένη , αποστρέφουν δε με τρόμο το πρόσωπό τους από έργα όπου και αυτή η πλευρά φθάνει σε πραγματικά συναρπαστικά και συγκλονιστικά αποτελέσματα. Αναγνωρίζουν γενικά μόνον έργα από παλαιότερες εποχές (περίπου έως μέσα του 18^ου αιώνα) . Αλλά και αυτά τα ερμηνεύουν συχνά περίεργα , κάπως αναιμικά για τον σωστό μουσικό. Με αφετηρία μία τέτοια πείρα διαπιστώνουν όμως – συχνά μάλιστα με δίκιο- ότι αυτά τα έργα δεν εισχωρούν ως τα βαθύτερα στρώματα του πνεύματος , στα οποία μπορεί να μας οδηγήσει ένας μεγάλος ποιητής ή π.χ. ένας Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Έτσι λοιπόν, ξεκινώντας και από αυτή την μερικά καταφατική στάση, φθάνουν στο συμπέρασμα ότι η μουσική είναι τέχνη μικρότερης αξίας από τις άλλες. Αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται το λάθος : Γιατί το γνήσιο, το τέλεια αναπτυγμένο έργο τέχνης χρειάζεται την πρωτόγονη , συνολικά απάνω στον άνθρωπο δρώσα δύναμη, επειδή αυτή αποτελεί μίαν ουσιαστική ιδιότητα της μουσικής που το έργο τέχνης δεν μπορεί ν’ αρνηθεί ατιμωτητεί. Με τον δικό της τρόπο υπάρχει αυτή η δύναμη ακόμη και στο πνευματικά πιο εκλεπτυσμένο κουαρτέτο. Αυτή την συνιστώσα την κλείνει μέσα της η μουσική ανέκαθεν , ακόμη και στις εποχές που δεν είχε αποκτήσει την σημερινή της αυτοτέλεια και καθαρά πνευματική της σημασία, έτσι στην αρχαιότητα. Αυτή η πλευρά αναπτύχθηκε εντονότερα με το αυτοτελές ξεπέταγμα της μουσικής της Δύσης και επιδρά επάνω στα πλήθη των φιλομούσων, χωρίς όμως ν’ αποκλείει την πνευματική μεριά από το μουσικό έργο τέχνης ή έστω και να την παραμελεί. Τουναντίον – και τούτο είναι ακριβώς το χαρακτηριστικό του μουσικού μας πολιτισμού : σε μια σταθερή , ασυγκράτητη ανάπτυξη που κρατά πάνω από χίλια χρόνια και που δεν βρίσκει ίσως την όμοια της μέσα στην παγκόσμια ιστορία, κατόρθωσε μέσα από τις εκάστοτε συνειδητοποιημένες «υλικές» συνιστώσες να ξεχωρίσει όλες τις αντίστοιχες δυνατότητες για σύλληψη πνευματικών κόσμων, να διαμορφώσει αρμονικές λύσεις. Αυτές οι εκάστοτε ιδιόρρυθμες λύσεις είναι αυτοτελείς και χαρακτηριστικές κορυφές, οι οποίες, αν και ξεφυτρώνουν όλο και σε διαδόρους τόπους, αποτελούν μία αδιάκοπη και ενιαία αλυσίδα μέσα στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού – κορυφές σαν την άνθιση της μουσικής στο Παρίσι τον 12^ο και 13^ο αιώνα, στις Κάτω Χώρες τον 15^ο και 16^ο , πρώτο μισό του 18^ου , στην Βιέννη το δεύτερο μισό του 18^ου και στην αρχή του 19^ου αιώνος.

Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό για την μουσική της Δύσης – ιδιαίτερα στο κορύφωμα του δρόμου αυτού, στην εποχή περίπου μεταξύ 1700 και 1828 – είναι αυτό το πλατύτατο αγκάλιασμα της από την πρωτόγονη ζωική ορμή εις τα ανώτατα πνευματικά πεδία, ο ιδιόρρυθμος συνδυασμός των δύο αυτών άκρων που δίνει στην μουσική την ξεχωριστή της ένταση και αμεσότητα. Αρκεί να θυμηθεί κανείς την 9^η συμφωνία του Μπετόβεν με το άνοιγμα της από τον πρωτόγονο ρυθμό εμβατηρίου επάνω στο μεγάλο τύμπανο έως τα πιο απόμερα πνευματικά πεδία που μας αποκαλύπτει. Μέσα στην ιστορία της μουσική ςμόνον ο δυτικός πολιτισμός επέτυχε να θέσει όλη την πρωτόγονη , τον άνθρωπο ως σύνολο συλλαμβάνουσα «μαγικήν» δύναμη που κλείνει μέσα της η μουσική, στην υπηρεσία των πιο ψηλών πνευματικών σκοπών. Παραδέχθηκε αυτές τις δυνάμεις πέρα ως πέρα και έτσι τις εδάμασε , αντί να τους υποταχθεί, όπως αυτό συμβαίνει σε μια όχι καθαρά πνευματική μουσική – η αντί να τις χρησιμοποιήσει μόνο περιορισμένα , όπως συμβαίνει σε άλλους μουσικούς πολιτισμούς. Για την μουσική προορίζονταν περισσότερο παρά για τις άλλες τέχνες αυτή η δυνατότης για συνολική επίδραση επάνω στον άνθρωπο, σαν προϋπόθεση για την καλλιτεχνική μετάδοση πνευματικού περιεχομένου.

Μέσα από το μεγάλο στρώμα των μελομανών που περιγράψαμε , μπορεί να ξεχωρίσει κανείς τον μικρότερο κύκλο των γνήσιων φίλων της μουσικής, οι οποίοι ασπαζόμενοι πλέρια την μουσική, συλλαμβάνουν ακριβώς αυτό το ιδιάζον χαρακτηριστικό για τη εξέλιξή της στην Δύση : μίαν από την συνολικά – ανθρώπινη μαγεία περικλεισμένη, διαφυλαγμένη αποκάλυψη των πιο ψηλών πνευματικών μυστικών. Αυτό προσδιορίζει τον μοναδικό της χαρακτήρα και την σφραγίζει ίσως ως το γνησιότερο δημιούργημα του δυτικού μας πολιτισμού.

Triarii - Exile

2012-01-21T01:11:00.000-08:00

Triarii
Exile
2011
Genre: Martial, Neoclassical

1. Monstranz
2. Emperor Of The Sun
3. Exile
4. Iron Fields
5. Stadt Der Jugend
6. Heimkehr 7. Solemn Vigil

http://triarii.de/

http://www.myspace.com/triariiheadquarters

Σχετικά με την Αυθεντικότητα και την Απομίμηση

2012-01-16T04:59:00.000-08:00

“... Εις κάθε του βήμα ο άνθρωπος ελκύει η απωθεί δυναμικάρεύματα ατινα αδιακόπως διασταυρούνται εντω διαμορφωτικώ παράγοντι της Φύσεως. Οι πλείστοι των ανθρώπων, αληθινά παίγνια του Μοιραίου, ουδεμίαν αντίληψιν της δράσεως ταύτης έχουν. Εν τούτοις εκείνος όστις, αφού εντείνη την θέλησίν του, εκτελή ένα καθωρισμένον βηματισμόν, αφήνει εν ίχνος της διελεύσεώς του εκ δυναμικών ρευμάτων”.

Πέτρου Γράβιγγερ “HΕΠIΣΤHΜH ΤΩN ΔΟNHΣΕΩN” Εκδ. IΔΕΟΘΕAΤPΟN * ΔIΜΕΛH, AΘHNAI1999.

Τα τελευταία χρόνια κάθε πόλη και χωριό της ελληνικής επικρατείας διαθέτει από έναν έως περισσοτέρους “πολιτιστικούς” συλλόγους (ορισμένοι μάλιστα εξ αυτών αυτοαποκαλούνται “εκπολιτιστικοί”, έτσι για να γίνεται ... εμφανές πως κάποιοι ...φωστήρες έχουν αναλάβει νά ... εκπολιτίσουν τους άξεστους και τους απελέκητους). Η πλειοψηφία των εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοικήσεως θεωρεί ως αυτονόητη την αμέριστη συμπαράσταση στις δραστηριότητες αυτών των συλλόγων, που κυρίως επικεντρώνονται στην αναπαράσταση κάποιου παλαιού, σχεδόν λησμονημένου εθίμου (είναι πιθανόν αυτό το έθιμο να μην υπήρξε, μπορούν όμως να το επινοήσουν, έτσι, χάριν του θεάματος) και στις επιδείξεις “παραδοσιακών” χορών. Aυτές οι εκδηλώσεις γίνονται είτε στη διάρκεια του καλοκαιριού (σπουδαίο κίνητρο είναι και η προσέλκυση τουριστών), είτε κατά τις Απόκριες και την Καθαρή Δευτέρα, τότε που το λαϊκό ξεφάντωμα είναι αδιανόητο χωρίς την διασπορά στο περιβάλλον τεραστίου όγκου πλαστικών και χάρτινων σκουπιδιών, ούτως ώστε να ακολουθείται αυτή η “καθαρή” ημέρα από την “βρώμικη Τρίτη”, κατά τον καθηγητή N. Σ. Μάργαρη (“Πανελλήνιαμασκαραλίκια”, εφημ. “ΤA NΕA” 30/31 Μαρτίου 2002).

Οι παραστάσεις δίνονται είτε στο γήπεδο, είτε πάνω σε ξύλινη εξέδρα στημένη σε δημόσιο χώρο. Κάποιος προλογίζει από μικροφώνου την εκδήλωση και παρουσιάζει το πρόγραμμα. Και όπως συνηθίζεται εδώ και λίγα χρόνια, δεν λησμονεί να αναφέρει πόσο κινδυνεύει η “άσπιλη” “ελληνική παράδοση” από την ... δόλια και ...πανούργα “παγκοσμιοποίηση”. Το εθισμένο στην κατανάλωση εύληπτων θεαμάτων, κοινό παρακολουθεί φορώντας ρούχα της τελευταίας “παγκοσμιοποιημένης” μόδας, καπνίζοντας “παγκοσμιοποιημένα” τσιγάρα με αμέρικαν μπλέντ, δροσιζόμενο με “παγκοσμιοποιημένα”, πολυδιαφημισμένα αναψυκτικά. (Το οινοπνευματώδες που θα καταναλωθεί αργότερα στα “παραδοσιακά” μπαρ είναι ασφαλώς το “παραδοσιακό” σκωτσέζικο ή ιρλανδέζικο ουίσκι, και όχι το τσίπουρο ή άλλο ανάλογο απόσταγμα κάποιου αφανούς επαρχιώτη Έλληνος αμπελουργού).

Οι οργανοπαίχτες παίρνουν θέση μπροστά στα “παραδοσιακά” ηλεκτρικά μικρόφωνα. Τα θηριώδη “παραδοσιακά” ηχεία, γιγαντιαίας ηλεκτρικής ισχύος, μεταδίδουν σε μεγάλες αποστάσεις την “παραδοσιακή” μουσική. Ο χειριστής της “παραδοσιακής”, συνήθως ιαπωνικής προελεύσεως, ηλεκτρονικής “κονσόλας” ρυθμίζει τους ήχους. Οι ηλεκτρονικοί “παραδοσιακοί” ενισχυτές “ξεροβήχουν” εκνευριστικά παράσιτα (κάθε μηχάνημα δικαιούται να έχει τις ιδιοτροπίες του...)

όπως είναι αναπόφευκτο, οι, διερχόμενοι μέσω όλων αυτών των μηχανημάτων, ήχοι υφίστανται μικρές ή μεγάλες αλλοιώσεις. Στη συνέχεια, διανύουν τα ακουστικά αισθητήρια όργανα των θεατών-ακροατών. Στροβιλίζονται μέσα στους σωλήνες του ακουστικού λαβυρίνθου, διεγείρουν το ακουστικό νεύρο. Οι δονήσεις που δέχονται τα, απροστάτευτα και εκτεθειμένα διαρκώς στους θορύβους και την ηχορύπανση, όργανα της ακοής, ειδικά το εσωτερικό αυτί (εσωτερικό ους) που βρίσκεται σχεδόν μέσα στον εγκέφαλο, επηρεάζουν το κεντρικό νευρικό σύστημα. Οι θεατές - ακροατές (που δεν έχουν επίγνωση ότι γίνονται θύματα βάναυσων και απαίδευτων αρκουδιάρηδων) αντί της αγαλλιάσεως και της ήρεμης ευφορίας, εκδηλώνουν ένταση και έξαψη: συναισθήματα που επιζητούν εκτόνωση με το σπάσιμο πιάτων και ποτηριών. Ο Ορφέας εξημέρωνε με την μουσική του τα αγρίμια, ενώ οι αδίστακτοι έμποροι πολλών ειδών της κατ΄ ευφημισμόν μουσικής εξαγριώνουν, εδώ και πολλά χρόνια, τους ανθρώπους.

Εκείνος που θα εκφράσει τέτοιου είδους λεπτολογίες θα χαρακτηρισθεί από τους “μερακλωμένους” (που μπορεί να είναι απλώς παραζαλισμένοι) είτε ως σχολαστικός, είτε ως υποχόνδριος, είτε ως “κρυόκωλος”, είτε ως “ξενέρωτος”, είτε ως “κολλημένος”. Ποιος του είπε να έχει έμμονες με το "φιλοκαλούμεν μετ΄ευτελείας" των καλαίσθητων αρχαίων Αθηναίων;

Ας πάμε τώρα στις φορεσιές. Εδώ η “παράδοση”... αντιστέκεται: οι ομοιόμορφες στολές μοιάζουν, λίγο ως πολύ, παραδοσιακές. Μήπως θα ανέβει κανείς από τους θεατές πάνω στην ξύλινη εξέδρα για να τίς... ζυγίσει; Οι αυθεντικές υφαντές φορεσιές ήταν βαριές. Οι γυναίκες που τις φορούσαν κατά τις γιορτές από σεβασμό προς τα ήθη της εποχής των, αλλά και εξ αιτίας αυτού του βάρους χόρευαν "στρωτά", δηλαδή χωρίς άκομψες άρσεις των κάτω ακρών και επιδεικτικά κουνήματα. Η σεμνότητα αποτελούσε το μέγιστο γυναικείο προσόν, όπως αντίστοιχο ... προσόν σήμερα είναι η πρόκληση (είτε με τα διαφανή και μικροσκοπικά ρούχα, είτε με την λάγνα κινησιολογία). Εκτός όμως από την πρόκληση, κυρίαρχο ρόλο παίζει και η ανοησία, που βάζει τις κοπέλες να χορεύουν ψευτομάγκικα χασάπικα και χαζοχαρούμενα συρτάκια, φορώντας ζωνάρια στη μέση. (Σημείωση: τα ζωνάρια χρησίμευαν για να προστατεύουν το μυϊκό σύστημα, εκείνων που σήκωναν πολλά βάρη, που σημαίνει κατ΄ αναλογίαν, πως όταν χόρευαν δεν έκαναν ακροβατικές φιγούρες). Σε συνέντευξή της η Μελίνα Μερκούρη είχε εκφράσει την μεταμέλειά της για το συρτάκι που παρουσίασε στην διάσημη, βραβευμένη στο Φεστιβάλ των Καννών, ταινία “Ποτέ την Κυριακή” (1960): Οι κινηματογραφικοί κανόνες θεαματικότητος προέβαλαν μία εξωπραγματική Ελλάδα, δίχως να προσφέρουν κάτι καλό στον Ελληνικό Πολιτισμό.

Φορεσιές του 19ου αιώνος που έχουν περισωθεί άνηκαν στους πλουσίους και όχι στον απλό λαό. Τα ακριβάτους υλικά άντεξαν στον χρόνο. Όσες πάλι εικονίζονται στους περισσοτέρους πίνακες εκείνης της εποχής, μάλλον παρουσιάζονται εξωραϊσμένες. Η διαμόρφωση ορισμένων τύπων “παραδοσιακής” ελληνικής φορεσιάς δέχτηκε τις επιρροές των αισθητικών προτιμήσεων κάποιων Bαυαρών αυλικών, που οργάνωναν στα ανάκτορα του Όθωνος χοροεσπερίδες, στις οποίες κυριαρχούσαν η χλιδή και η εντυπωσιοθηρία. (NΤΟPA ΤΣAΤΣΟΥΣΥΜΕΩNIΔΟΥ "Ο χορός στην Ελλάδα Μετά την εθνική μας απελευθέρωση", “ΕΛΛAΣ”, Εκδ.ΠAΠΥPΟΣ 1998 )

Σε σπάνιες, παλιές φωτογραφίες στα χώρια μπορεί κανείς να δει ανθρώπους που δεν προτιμούσαν τους φραγκοράφτες, και ντυνόντουσαν με ανεπιτήδευτο και πρακτικό τρόπο: Η απλότητα και η αποφυγή των περιττών αποτελούν χαρακτηριστικά της ελληνικής καλαισθησίας. Η ίδια καλαισθησία χαρακτηρίζει και τους ελληνικούς χορούς, όπως και τα τραγούδια, από τα οποία οι χοροί συνοδεύονται. Έχει γραφεί χαρακτηριστικά: “Τέλος, να θυμίσω στον αναγνώστη την εκφραστική μονοτονία που έχουνε τα δημοτικά τραγούδια μας, που είναι τα πλέον γνήσια λογοτεχνήματα, και που γι΄ αυτά έχω γράψει πολλές φορές. Βάζω εδώ μονάχα λίγα λόγια που έχω γραμμένα για τον βουνίσιο λαϊκό ποιητή: "Το φως είναι μπροστά του, απλό, αληθινό. Εδώ δεν έχει πολλά λόγια. Με πέντε δέκα λιθάρια χτίζει έναν πύργο. Με δυο τρία πουρνάρια κάνει ένα δάσος, με τρία αγριολούλουδα μοσκοβολά ο τόπος. Πεντέξη άνθρωποι που κουβεντιάζουνε, ένα λημέρι τριγυρισμένο με ξερολιθιά, δυο πουλιά που πετάνε από πάνω, ένα μνήμα πούναικοντά σ΄ ένα ρημοκκλησι, κάτι γίδια πουβοσκάνε, αυτά φτάνουνε για να νοιώσεις όλη την πλάση. Γιατί ο ουρανός κι η γης κι όλα τα πλάσματα είναι παρών. Ποτές το αίσθημα δεν ξεπέφτει σε μπόσικα γλυκοσαλιάσματα" (Φώτης Κόντογλου (1895 1965): “ Η μεγάλη μονοτονία της φύσης και των μεγάλων έργων”, από τα "Μυστικά άνθη" ΕΚΔ. ΠAΠAΔH-ΜHΤPIΟΥ, Αθήνα 2001.) Επειδή φέτος συμπληρώθηκαν ογδόντα χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή, επέλεξα αυτή την περιγραφή για το δημοτικό τραγούδι, φτιαγμένη από έναν πολυτάλαντο Κυδωνιέα (Κυδωνίες, στα τουρκικά Αϊβαλί, φημισμένη πόλη των Μικρασιατικών παραλίων), του οποίου η συγγραφική και εικαστική δημιουργία διαπνέεται από μία παράφορη αγάπη για το ελληνικό τοπίο και την ελληνική λαϊκή παράδοση.

Οι παραδοσιακοί γεωργοί και κτηνοτρόφοι, που μοχθούσαν και ίδρωναν ολημερίς στην ύπαιθρο, δεν χόρευαν σαν να ανήκαν σε μπαλλέτο. Η σκληρή καθημερινή τους εργασία απαιτούσε δύναμη, ευλυγισία και αντοχή, γι αυτό δεν είχαν ανάγκη να επιδεικνύουν αυτά τους τα χαρίσματα στα πανηγύρια, όπου γλεντούσαν και χόρευαν ανεπιτήδευτα και αναλόγως με την διάθεση της στιγμής. είχαν την πρόνοια να αποφεύγουν τις ψεύτικες πόζες και τις κούφιες χειρονομίες, θεωρώντας ότι ήταν αταίριαστες με τα ήθη των, για τα οποία οι θεατρινισμοί συνιστούσαν ξεπεσμό και αξιοθρήνητη απαιδευσία.

Οι ερασιτέχνες χορευτές μέλη των συλλόγων που συμμετέχουν στις παραστάσεις των διαφόρων μαζικών εκδηλώσεων συνήθως χαμογελούν με, προσποιητή, ανεμελιά. Στο τέλος μίας τέτοιας παραστάσεως, που συνήθως διαρκεί δύο ώρες, ο θεατής αποκομίζει την εντύπωση ότι το (αμήχανο ή αυτάρεσκο) χαμόγελο των χορευτών είναι ίδιο με το στημένο χαμόγελο των φωτομοντέλων που διακοσμούν τα εξώφυλλα των λάιφστάϊλ εντύπων, και των μανεκαίν που κάνουν επιδείξεις ρούχων στις πασαρέλες. (Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν ελληνικές λέξεις για τα βαρβαρικά “πασαρέλα”, “μανεκαίν”, “μπαρ”, και αλλά συναφή. Πιστεύω ότι κανονικά δεν θα πρέπει να υπάρχουν ελληνικές λέξεις που να περιγράφουν πράγματα ξένα προς τον ελληνικό πολιτισμό). Στους Ποντιακούς χορούς δεν χρειάζεται να χαμογελούν οι χορευτές, κάτι που δεν είναι γνωστό σε όλα τα συγκροτήματα. Στους ίδιους αυτούς χορούς ο πρωτοχορευτής δεν κάνει φιγούρες, ψαλίδια και επιδεικτικά άλματα, ούτε χτυπάει με το χέρι την φτέρνα του. (“ Η έρευνα του λαϊκού χορού”, εκδ. ΔIΕΘNHΣ ΟPΓANΩΣH ΛAΪΚHΣ ΤΕXNHΣ)

Υπάρχουν χοροδιδάσκαλοι, και άλλοι ασχολούμενοι με την λαογραφία, άριστοι γνώστες των παραδόσεων, είναι όμως λίγοι. Οι περισσότεροι από τους ενασχολουμένους με αυτά τα θέματα δεν έχουν αισθητική παιδεία, ούτε έχουν μελετήσει τους επαγωγικούς συλλογισμούς του Πλάτωνος για την σωματική και πνευματική διαπαιδαγώγηση των πολιτών (NΟΜΟI B). Περιορίζονται σε πρόχειρες μιμήσεις και σε αβασάνιστους ερασιτεχνισμούς, ενώ ισχυρίζονται ότι επιτελούν πολιτιστικό έργο “συνεχίζοντας” την παράδοση: μία παράδοση που αγωνιά να προβληθεί στην τηλεόραση, φτιασιδωμένη για να αντέξει στο σκληρό φως των προβολέων και των, ανελέητων, γκρο -πλάν λήψεων. Με δεδομένο ότι, εδώ και δεκαετίες, τόσο τα θεάματα όσο και η ανθρώπινη συμπεριφορά έχουν διαποτιστεί από τα ποικίλα συνθετικά “αρώματα” των Xολλυγουντιανών θεαμάτων καθώς και άλλων μικρότερων Xόλλυγουντ, Μπρόντγουεη, Τσινετσιτά, Μπόλυγουντ (=το Ινδικό Xόλλυγουντ, στην Bομβάη), κλπ.), δεν είναι εύκολο να πιστέψουμε ότι, αυτό που μας παρουσιάζεται ως λαϊκή παράδοση, έχει την ευωδιά της αγνότητος και της αυθεντικότητος. Φαίνεται σαν μία περίπτωση ανάλογη εκείνης όπου, η αγυρτεία ανακαλύπτει κάποια τυχαία οστά, τα καταβρέχει με συνθετικό μύρο ώστε να ευωδιάσουν, και έτσι να προσελκύονται τα θρησκόληπτα πλήθη, που συνωστιζόμενα προσμένουν θαύματα, τάζοντας “ασήμια και μαλάματα”.

Πόσο καλύτερος και περισσότερο πεπαιδευμένος αποχωρεί ο θεατής, μετά το τέλος μιας τέτοιας παραστάσεως, της οποίας τους ναρκισσευομένους συντελεστές έχει ανταμείψει με γενναιόδωρο χειροκρότημα; Γιατί “ναρκισσευομένους”; Επειδή, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, δεν αποφεύγουν “να ιππεύσουν το καλάμι”, όταν, με λίγες ώρες προετοιμασίας για την εκμάθηση των επαναλήψεων ορισμένων απλών βημάτων, απολαμβάνουν τα ηχηρά χειροκροτήματα και την παρατεταμένη επιβράβευση από ένα πολυπληθές κοινό. Άλλοι θεράποντες του θεάματος σπανίως απολαμβάνουν ανάλογη επιβράβευση, επειδή παρουσιάζουν δύσκολα, για την παιδεία και την αντίληψη των πολλών, θεάματα. Η πλειοψηφία των θεατών δεν καταπιάνεται με τέτοιου είδους προβληματισμούς, ούτε ψάχνει για τις λεπτές διάφορες που υπάρχουν μεταξύ “διασκεδάσεως” και “ψυχαγωγίας”.

Την ώρα όμως που κάποιοι επιδίδονται σε φτηνούς εντυπωσιασμούς και σε πομπώδη συνθήματα,

στα απέριττα

της Τερψιχόρης χοροστάσια /

ιδρώνουν νεοι ποιητές, /

μακριά από την ηχορύπανση, /

τις γυαλισμένες πόρπες,

και τις φανταχτερές τις φορεσιές.

Εριφύλη Μιχαηλίδου - Κάτανα

ΥΓ. Κάποιοι “πλανόδιοι”ερασιτέχνες που γνωρίζουν, κουτσά-στραβά, πέντε - δέκα παραλλαγές λαϊκών χορών, έρχονται σε συνεννόηση με εκπροσώπους των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων στα σχολεία, και οι ημιμαθείς γονείς και κηδεμόνες εμπιστεύονται σε αυτά τα άτομα τα παιδιά τους, με ήσυχη την συνείδηση ότι επιτελούντο καθήκον τους απέναντι στην παράδοση. Σε τέτοιες περιπτώσεις τα παιδιά: η θα αντιπαθήσουν την παράδοση (αφού την διδάσκονται από προχειρολόγους), ή απλώς θα αρκεστούν να μάθουν πως να "πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα" (χαρακτηρισμός από το κείμενο "Ο μοναχικός θρήνος" του Διονύση Xαριτόπουλου, εφημ. “ΤA NΕA” 14 15 Σεπτεμβρίου 2002).

Παρουσίαση των ευρημάτων απ' τον αρχαιολογικό χώρο της Μεθώνης

2012-01-15T07:06:00.000-08:00

Το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας διοργανώνει εκδήλωση παρουσίασης των ευρημάτων από τον αρχαιολογικό χώρο της Μεθώνης με αφορμή την επικείμενη κυκλοφορία του τόμου

ΜΕΘΩΝΗ Ι: Επιγραφές, χαράγματα και εμπορικά σύμβολα στη γεωμετρική και αρχαϊκή κεραμική από το «Υπόγειο» (Ματθαίος Μπέσιος, Γιάννης Ζ. Τζιφόπουλος, Αντώνης Κοτσώνας, επιμέλεια Γιάννης Ζ. Τζιφόπουλος)

Η εκδήλωση διοργανώνεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Διάλεκτοι της Αρχαίας Ελληνικής με κομβική ιστορική σημασία για τη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμικής παράδοσης» και θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (αίθουσα MC2, επίπεδο "Ν. Σκαλκώτας") στις 19:00.

Θα μιλήσουν οι:
Λίνα Μενδώνη (Γενική Γραμματέας Πολιτισμού)
Μιχάλης Τιβέριος (Καθηγητής ΑΠΘ, Ακαδημαϊκός)
Γιάννης Ζ. Τζιφόπουλος (Αναπληρωτής Καθηγητής ΑΠΘ)

Του Ολύμπου

2012-01-11T04:18:00.000-08:00

Τό τραγοῦδι τοῦ Ὀλύμπου εἶναι ἀναμφισβητήτως ἕνα ἐκ τῶν ὡραιοτέρων τῆς ποιήσεως. Ἴσως μάλιστα, ἐξ ὅλων τῶν κλέφτικων τραγουδιῶν, εἶναι ἐκεῖνο, εἰς τοῦ ὁποίου τήν σύνθεσιν καί τάς λεπτομερείας εὑρίσκομεν εἰς μεγαλύτερον βαθμόν τήν πρωτόγονον τόλμην τῆς επινοήσεως, τήν τραχεῖαν ὁρμήν τῆς φαντασίας καί τήν αποτελεσματικήν ἁπλότητα τῆς ἐκφράσεως, τά ὁποῖα κυρίως χαρακτηρίζουν ὅλα τά δημοτικά τραγούδια.

Ἡ πραγματική ὑπόθεσις τοῦ τραγουδιοῦ εἶναι ὁ ἐπικείδιος ἔπαινος κάποιου Κλέφτη, ἀγνώστου σήμερον μεταξύ τῶν Κλεφτῶν τῆς Θεσσαλίας. Τό μάλωμα τοῦ Ὀλύμπου καί τοῦ Κισσάβου (ἡ Ὄσσα τῶν ἀρχαίων) ὅσον λαμπρόν καί ἄν εἶναι ἐξεταζόμενον ὠς ὑπόθεσις, ἐν τούτοις πρέπει νά θεωρηθή ὠς δευτερεῦον στοιχεῖον, ὠς πλαίσιο τῆς εικόνος, ἐκ τοῦ βάθους τῆς ὁποίας ἡ ἱστορία καί ὁ ἔπαινος τοῦ νεκροῦ πολεμιστοῦ ἀναδύεται λαμπρῶς καί κατά τόν πλέον ἐντυπωσιακόν τρόπον.
Θά ἠθέλομεν νά γνωρίσωμεν, ποιος εἶναι ὁ γενναῖος αὐτός Ἕλλην, τοῦ ὁποίου τά κατορθώματα ἦσαν ἡ ἀφορμή μιᾶς τόσον ζωηρᾶς ἐμπνεύσεως· ἀλλά τό όνομά του δεν ἀνεφέρθη· παρέμεινε εἰς τήν σκέψιν, σχεδόν θα ἔλεγα εἰς τήν ἔκστασιν τοῦ ποιητοῦ καί τίποτε δέν μᾶς βοηθεῖ νά τό ὑποθέσωμεν.
Τό τραγοῦδι τοῦ Ὁλύμπου, κατά τήν γνώμην μου, πρέπει νά συμπεριληφθῆ μεταξύ τῶν πλέον ἀρχαίων τοῦ εἴδους του· καί σχεδόν δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι συνετέθη εἰς τήν Θεσσαλίαν, ἀλλά τραγουδεῖται εἰς ὅλην τήν Ἑλλάδα καί δέν εἶναι ἄγνωστον ἀκόμη καί εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν. Εἶναι ἀνωφελές νά προσθέσω ὅτι τά ληφθέντα ἀντίγραφα εἰς διαφόρους τόπους διαφέρουν ἀρκετά μεταξύ των· ἐχρησιμοποίησα δύο ή τρία διά νά συνθέσω τό κείμενον τό ὁποίον ἀκολουθεῖ.

ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ

Ὁ Ὄλυμπος κ' ὁ Κίσσαβος, τά δυό βουνά μαλώνουν·
Γυρίζει τότ' ὁ Ὄλυμπος, καί λέγει τοῦ Κισσάβου·
Μή με μαλώνεις, Κίσσαβε, κονιαροπατημένε !
Ἐγώ είμ' ὁ γέρος Ὄλυμπος, 'σ τόν κόσμον ξακουσμένος.
Ἔχω σαράντα δυό κορφαῖς, ἑξήντα δυό βρυσούλαις·
Πᾶσα βρυσή καί φλάμπουρον, παντοῦ κλαδί καί κλέφτης·
Καί 'σ τήν ψηλήν μου κορυφήν ἀετός εἶν' καθισμένος,
Καί εἰς τά νύχια του κρατεῖ κεφάλ' ἀνδρειωμένου·
Κεφάλι μου, τί ἔκαμες, κ' εἶσαι κριματισμένον ; >> -
<<Φάγε, πουλί, τά νεάτα μου, φάγε καί τήν ανδρείαν μου,
>>Νά κάμης πήχην τό φτερόν, και πιθαμήν τό νύχι.
'Σ τόν Λοῦρον, 'σ τό Ξερόμερον ἁρματωλός ἐστάθην,
'Σ τά Χάσια καί 'σ τόν Όλυμπον δώδεκα χρόνους κλέφτης·
Ἑξῆντ' ἀγάδαις σκότωσα, κ' ἔκαψα τά χωριά τους·
>Κ' ὅσους 'σ τόν τόπον ἄφησα καί Τούρκους κ' Ἀρβανίταις,
>Εἶναι πολλοί, πουλάκι μου, καί μετρημόν δέν ἔχουν.
..>>Πλήν ἦρθε κ' ἡ ἀράδα μου 'σ τόν πόλεμον νά πέσω. >>

Από την συλλογή του Claude Fauriel "Τα Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια",
(1824), μετάφραση Απ.Δ.Χατζηεμμανουήλ.

Επιμέλεια: Αθηναΐς

Φλογέρα

2012-01-06T08:12:00.000-08:00

Τρία είναι τα κατεξοχήν ποιμενικά όργανα στην Ελλάδα: η φλογέρα, το σουραύλι και η μαντούρα. Και τα τρία αυτά όργανα έχουν δύο κοινά μορφολογικά χαρακτηριστικά, ένα κοίλο κυλινδρικό ηχείο και τρύπες κατά μήκος του ηχείου (στρογγυλές ή ελλειψοειδείς και, σπάνια, τετράγωνες). Διαφέρουν όμως βασικά μεταξύ τουςστον τρόπο με τον οποίο είναι φτιαγμένο το μέρος του οργάνου που παράγει τονήχο.

Η φλογέρα είναι ένα όργανο τύπου φλάουτου: ένας μακρόστενος κοίλος κύλινδρος,ανοικτός και στα δύο άκρα του. Φτιάχνεται σε διάφορα μεγέθη, από 15 με 20 εκ.έως περίπου 85 εκ., και από διάφορα υλικά: καλάμι, ξύλο, μπρούτζο ή σίδερο, κόκαλο, και στα μεταπολεμικά χρόνια, από πλαστική ύλη.

Η κατασκευή της φλογέρας απαιτεί υπομονή, μεράκι και πείρα. Απ’ τη στιγμή που ένας τσοπάνης αποφασίζει να ψάξει για το καλάμι, το ξύλο ή το όποιο άλλο υλικό,με το οποίο θα φτιάξει τη φλογέρα του, απ’ τη στιγμή αυτή και έως το άνοιγμα των τρυπών και το τυχόν στόλισμα της φλογέρας με σχέδια, ο τσοπάνης έχει να προσέξει πολλά πράγματα και να δοκιμάσει πολλές φορές.

Στην καλαμένια φλογέρα, το καλάμι πρέπει να είναι ξερό, χωρίς εξογκώματα και όσο γίνεται ίσιο, ισόπαχο και με την ίδια εσωτερική διάμετρο σ’ όλο το μήκος του. Κόβεται με το ένα άκρο του χωρίς κόμποκαι το άλλο με κόμπο. Το μέρος απ’ το οποίο θα φυσάει ο παίκτης, το επιστόμιο, δεν το κόβουν αμέσως μετά τον κόμπο, όπου το καλάμι δεν έχει το ίδιο πάχος καιτην ίδια εσωτερική διάμετρο που έχει σε όλο το μήκος του, αλλά λίγο παρακάτω και το λεπταίνουν γύρω-γύρω, πάντα από την έξω μεριά. Το απέναντι άκρο, αυτό δηλαδή από το οποίο φεύγει ο αέρας, το κόβουν αφήνοντας μέσα τον κόμπο. Τον κόμπο τον ανοίγουν μετά, τόσο, ώστε να μη φεύγει εύκολα ο αέρας. Αυτό κάνει πιο ξεκούραστο το φύσημα και, παράλληλα, βοηθάει να ηχούν καλά ο φθόγγος που δίνειη πρώτη, απ’ τα κάτω, τρύπα, όπως και οι υψηλότεροι φθόγγοι. Η εσωτερική επιφάνεια του καλαμιού πρέπει να είναι λεία και όλες οι τρύπες, που είναι συνήθως στρογγυλές, πρέπει να έχουν την ίδια διάμετρο και να απέχουν το ίδιο η μία από την άλλη.

Την πρώτη τρύπα ανοίγει ο τσοπάνης γύρω στη μέση της φλογέρας. Μετά, αφού κλείσει την τρύπα αυτή με το δείκτη του αριστερού χεριού, αφήνει τα δάκτυλα και των δύο χεριών πάνω στη φλογέρα, σαν να παίζει, και στα μέρη που ακουμπούν ανοίγει τις υπόλοιπες τρύπες. Τις τρύπες τις ανοίγουν συνήθως μ’ ένα πυρωμένο καρφί.

Για την ξύλινη φλογέρα, που γίνεται από διάφορα ξύλα, ισχύουν όσα αναφέρουμε παραπάνω, εκτός, φυσικά, από τις παρατηρήσεις που υπαγορεύονται από τη φύση του υλικού. Εδώ ο τσοπάνης έχει να αντιμετωπίσει το τρύπημα και το πελέκημα του ξύλου. Το τρύπημα, δουλειά λεπτή που απαιτεί υπομονή, γινόταν παλιότερα με πυρωμένο σιδερένιο σουβλί, σήμερα με τρυπάνι. Το πελέκημα κάνει λεπτή και όσο γίνεται ισόπαχη την εξωτερική επιφάνεια της φλογέρας. Όταν θέλει να έχει στενότερο το στόμιο απ’ το οποίο φεύγει ο αέρας, περιορίζει τη διάμετρό του κολλώντας γύρω-γύρω στο στόμιο, απ’τη μέσα μεριά, κερί ή ένα ξύλινο λεπτό στεφάνι ή κι ένα χαρτονάκι. Το ίδιο γίνεται και στις φλογέρες τις φτιαγμένες από άλλα υλικά (μπρούτζο, σίδερο ή κόκαλο). Τις μεγάλες, ξύλινες μονοκόμματες φλογέρες, πριν ανοίξουν τις τρύπες για τα δάκτυλα, συνήθιζαν πολλοί, παλιότερα, να τις περνούν μέσα σ’ ένα έντερο προβάτου ή κατσίκας. Το έντερο αυτό, που με τον καιρό ξεραινόταν και γινόταν ένα με το ξύλο, όπως και το λάδι ή το βούτυρο, με το οποίο αλείφουν έως σήμεραόλες γενικά τις ξύλινες φλογέρες – μικρές και μεγάλες, απέξω και από μέσα –κρατάει μαλακό το ξύλο και δεν το αφήνει να σκάσει. Στη σιδερένια ή μπρούτζινη φλογέρα – συνήθως από κοινό σωλήνα ή κάννη παλιού όπλου – τις τρύπες τις ανοίγει ο σιδεράς του χωριού, σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες του τσοπάνη.

Ειδική προετοιμασία απαιτεί η κοκάλινη φλογέρα, που

φτιάχνεται από το μεσαίο κόκαλο φτερούγας αετού ή άλλου αρπακτικού πουλιού (όρνιου). Αφού μαδήσουν τη φτερούγα θάβουν το κόκαλο στο χώμα για να καθαρίσει από το κρέας και το μεδούλι. Μετά το πάνε στην εκκλησία, όπου το αφήνουν πολλές ημέρες για να λειτουργηθεί. «Το όρνιο είναι του διαβόλου, άτιμο, και πρέπει να εξαγνιστεί». Τέλος ανοίγουν τις τρύπες, το τρίβουν με στάχτη για να γίνει λείο, ή και το βράζουν με στάχτη γιαν’ ασπρίσει, και το στολίζουν, αν θέλουν, με διάφορα σχέδια.

Η φλογέρα, έως περίπου 50 εκ., έχει συνήθως 6 τρύπες μπροστά, σε ίση απόσταση η μία από την άλλη, ή 6 μπροστά και 1 πίσω για τον αντίχειρα (η πίσω τρύπα ανοίγεται συνήθως μεταξύ της πρώτης και δεύτερης ή πάνω από την πρώτη τρύπα). Η μακριά φλογέρα – από 60 περίπου έως γύρω στα 85 εκ. – που λέγεται στην Ήπειρο τζαμάρα και στη Θράκη καβάλι, έχει 7 τρύπες μπροστά ή 7 τρύπες μπροστά και 1 πίσω.Εκτός όμως από τις 7 ή 7+1 τρύπες για τα δάκτυλα, η τζαμάρα έχει και άλλες ακόμα τρύπες, στο κάτω μέρος του κυλινδρικού ηχείου της. Η κοντή τζαμάρα, αυτή που έχει μήκος γύρω στα 60 εκ., έχει 1 τέτοια τρύπα. Η κάπως μακρύτερη έχει 2.Και η μακριά τζαμάρα (75-85 περίπου εκ.) έχει 4 τρύπες, 3 μπροστά και 1 πίσω. Οι τρύπες αυτές που δεν πατιούνται ποτέ από τα δάχτυλα, αλλά μένουν πάντα ανοικτές, επιδρούν στην τονικότητα του οργάνου και στην ποιότητα του ήχου του. Εάν κλείσουν, χαμηλώνει η τονικότητα της κλίμακας που δίνει η τζαμάλα και αλλοιώνεται το χρώμα του ήχου της. Η τζαμάρα, εξαιτίας του μήκους της, παίζεται πάντα με καθισμένο τον τσοπάνη καταγής, και ακουμπισμένο το κάτω άκρο της στο χώμα ή στο τσαρούχι του τσοπάνη. Μ’ αυτόν τον τρόπο το επιστόμιο του οργάνου ακουμπάει κάπως σίγουρα στα χείλια του φλογεροπαίκτη, – αυτό διευκολύνει τη δημιουργία του ήχου – και τα δάχτυλα αποκτούν μια κάποια ευχέρεια στην κίνηση. Όταν δεν παίζουν, χώνουν μέσα στο κυλινδρικό ηχείο της μια λεπτή βέργα. «Έτσι είναι γεμάτη», λένε, «και δε σπάει αν πέσει στο χώμα». Με την ίδια αυτή βέργα, με λίγο μαλλί λαδωμένο στο ένα της άκρο, καθαρίζουν την εσωτερική επιφάνεια της τζαμάρας. Το λάδωμα αυτό κρατάει επίσης μαλακό το ξύλο και δεν το αφήνει να ραγίσει. Στη Θράκη και στη Λέσβο, η μακριά ξύλινη φλογέρα – το καβάλι –αποτελείται συνήθως από τρία κομμάτια, το ένα προσαρμοσμένο μέσα στο άλλο.

Η φλογέρα κρατιέται λίγο λοξά, προς τα δεξιά, έτσι, όταν ο φλογεροπαίκτης φυσάει,ο αέρας να χτυπάει στην απέναντι οξεία κόχη του χείλους της φλογέρας και να δημιουργεί τον ήχο. Κρατιέται προς τα δεξιά, όταν ο παίκτης είναι δεξιός, με τα δάχτυλα του δεξιού χεριού (δείκτη, μέσο και παράμεσο) στο κάτω μέρος της φλογέρας και τα ίδια δάχτυλα, του αριστερού χεριού, επάνω, προς τη μεριά του στόματος. Το αντίθετο όταν ο παίκτης είναι αριστερός. Με μαλακό φύσημα ηφλογέρα δίνει μια σειρά χαμηλούς φθόγγους. Με πιο δυνατό φύσημα, και με τους ίδιους δακτυλισμούς, δίνει τους ίδιους φθόγγους μια οκτάβα υψηλότερα. Και με ακόμη πιο δυνατό φύσημα, λίγους επιπλέον φθόγγους υψηλότερα. Η τονική τηςκλίμακας, που δίνουν οι φθόγγοι αυτοί, εξαρτάται από το μήκος της φλογέρας. Όσο μακρύτερη είναι η φλογέρα, όσο η τονική της κλίμακας που δίνει είναι χαμηλότερη, και το αντίθετο. Μια καλοφτιαγμένη φλογέρα, έως περίπου 45 εκ., στα χέρια ενός άξιου φλογεροπαίκτη μπορεί να δώσει έως δεκαεννέα φθόγγους, δηλαδή δύο οκτάβες και μια πέμπτη. Η ποιότητα όμως του ήχου δεν είναι η ίδια σε όλη την έκταση των φθόγγων. Οι χαμηλοί φθόγγοι, αυτοί που δίνει η φλογέρα με μαλακό φύσημα, είναι κάπως μουντοί και λίγο βραχνοί. Αντίθετα, οι φθόγγοι στην αμέσως υψηλότερη οκτάβα, αυτοί που απαιτούν πιο δυνατό φύσημα, είναι λαμπεροί και διαπεραστικοί. Ακόμα περισσότερο διαπεραστικοί και οξείς είναι οι φθόγγοι πάνω από τη δεύτερη οκτάβα.

Ποιμενικό όργανο όπως είναι, η φλογέρα παίζεται συνήθως μόνη της από τους τσοπάνηδες,όταν βόσκουν τα κοπάδια τους. Παίζεται όμως και μαζί με άλλα όργανα, σε γλέντια ή και πανηγύρια, όταν ο φλογεροπαίκτης είναι καλός. Η συνεργασία της ωστόσο μ’ένα οργανικό σύνολο, όπως π.χ. η ζυγιά βιολί-λαγούτο ή άλλα μεμονωμένα όργανα, υπαγορεύεται κάθε φορά από τις ανάγκες της στιγμής.

ΦοίβοςΑνωγειανάκης, "Ελληνικά λαϊκά μουσικά όργανα",

Εκδοτικόςοίκος "Μέλισσα"

Μες στα βλάχικα κονάκια

Μες στα Βλάχικα Κονάκια
δεν βελάζουνε τ' αρνάκια,
κάθονται σαν μαραμένα
μόνα παραπονεμένα.

Τη φλογέρα δεν ακούνε
και τον Μήτρο τους ζητούνε,
το καλό το παλικάρι
της Βλαχιάς μας το καμάρι.

Δεν ακούνε τη φλογέρα
όπως πάντα από πέρα,
πάει ο Μήτρος για τα ξένα
για δυο μάτια ζηλεμένα.

Γύρνα Μήτρο σε ζητούνε
τα αρνάκια να σε ειδούνε,
γύρνα πάλι εδώ πέρα
ξαναπάρε τη φλογέρα.

Απόψε φίλους φίλευα
Απόψε φίλους φίλευα
φίλους κι αγαπημένους,
ν’ αρραβωνιάσω την Τασιά
μ’ αυτόν τον Αποστόλη.

Η Τασιά αντιλοήθηκε
στον αργαλειό που υφαίνει:
"Μάνα, μην αντροπιάζεσαι
τον Αποστόλ’ δεν παίρνω,
μόν’ παίρνω τζιομπανόπουλο
που παίζει τη φλογέρα".

Frederic Boissonnas

Tάκης Τλούπας

ΔΕΛΤΙΟ ΜΟΥΣΙΚΩΝ & ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ - ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2012

2012-01-04T06:58:00.000-08:00

Η Παιδεία των Σαρακατσάνων

5 Ιανουαρίου 2012
Δημοτικό Ωδείο Δράμας
Ώρα 6.00μμ

O Σύλλογος Σαρακατσαναίων Ν. Δράμας "Το Τσελιγκάτο" σας προσκαλεί στην εκδήλωσή του με θέμα: Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΩΝ με ομιλητή τον κύριο Θεόδωρο Γιαννακό εκπαιδευτικό, που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012 και ώρα 6:00μμ στο Δημοτικό Ωδείο της Δράμας.
Η εκδήλωση περιλαμβάνει προβολές με θέμα τη Σαρακατσιάνικη παιδεία, έκθεση φωτογραφίας από τα Τσελιγκάτα στα βουνά της Δράμας, απόδοση κλέφτικων χορών από τα χορευτικά του συλλόγου μας, βράβευση πρωτοετών φοιτητών μελών του συλλόγου μας καθώς επίσης και παραδοσιακά χειροποίητα Σαρακατσιάνικα εδέσματα.

Διαβάστε περισσότερα »

Γιορτινές Συναυλίες

2011-12-31T07:19:00.000-08:00

Σάββατο 31/12/11, 22.00, ΕΤ1 (μαγνητοσκοπημένη μετάδοση)

ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΩΝ ΑΝΑΚΤΟΡΩΝ SCHONBRUNN ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ

Η φημισμένη και διεθνώς αναγνωρισμένη Ορχήστρα των Ανακτόρων Schoenbrunn της Βιέννης (Schloss Schoenbrunn Orchester Vienna) διακρίνεται για τον καθαρό ήχο στην ερμηνεία της μουσικής, την άψογη εμφάνιση και μια πολύ όμορφη και σχεδόν παραμυθένια σκηνική παρουσία.
Με τη Schloss Schoenbrunn Orchester Vienna εμφανίζονται η σοπράνο Patricia Nessy και ο βαρύτονος Sebastian Huppman σε γνωστές και αγαπημένες άριες, ενώ συμμετέχουν χορευτικά ζευγάρια από το Μπαλέτο της Όπερας της Βιέννης με επικεφαλής τον πρώτο χορευτή του Μπαλέτου της Όπερας της Βιέννης Gregor Hatala που έχει χορέψει και στην φετινή καθιερωμένη Πρωτοχρονιάτικη συναυλία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης, με την παρτενερ του, Karina Sarkissova.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από την έναρξη των κοντσέρτων στο Παλάτι Schoenbrunn, οι καθημερινές παραστάσεις τους έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην πολιτιστική και μουσική ζωή της Βιέννης. Στον Πορτοκαλεώνα του Schoenbrunn -ένα μέρος άκρως παραδοσιακό- η Schoenbrunn Palace Orchestra και το Schoenbrunn Chamber Ensemble απέδιδαν τους πιο όμορφους ρυθμούς από κλασικούς συνθέτες όπως οι Wolfgang Amadeus Mozart και Johann Strauss. Εκτός από τις συναυλίες της στο φημισμένο αυτό χώρο, η Schloss Schoenbrunn Orchester Vienna κάνει πολλές διεθνείς περιοδείες, με στόχο την εξοικείωση του κοινού με την μοναδική μουσική κληρονομιά της Αυστρίας, έτσι ώστε να μπορέσει και ο υπόλοιπος κόσμος να απολαύσει τους μεγάλους συνθέτες της εποχής εκείνης. Η αντίδραση του κοινού σε όλες αυτές τις συναυλίες είναι πάντα πολύ ενθουσιώδης.

Κυριακή 1/1/12, 12.15, ΕΤ1 (απευθείας μετάδοση)

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ

Η Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Musikverein στη Βιέννη και αποτελεί ένα πραγματικά παγκόσμιας εμβέλειας μουσικό γεγονός λόγω της τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής μετάδοσής του. Η συναυλία μεταδίδεται τηλεοπτικά σε 70 χώρες είτε σε απευθείας σύνδεση είτε με χρονοκαθυστέρηση και περιλαμβάνεται στα προγράμματα 300 και πλέον ραδιοφωνικών σταθμών σε ολόκληρο τον κόσμο.
Βαλς, πόλκες κι εμβατήρια της δυναστείας των Στράους και των συγχρόνων τους απαρτίζουν, για μια ακόμη φορά, το πρόγραμμα της συναυλίας. Ωστόσο, οι μουσικοί της Φιλαρμονικής της Βιέννης δεν θεωρούν την συναυλία αυτή ένα απλό καλλιτεχνικό γεγονός αλλά ένα μήνυμα ελπίδας, φιλίας και ειρήνης το οποίο θέλουν να μεταδώσουν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Antonio Vivaldi - Winter

2011-12-25T11:54:00.001-08:00

Η μουσική μπορεί να αυξήσει τις επιδόσεις του μυαλού

2011-12-12T10:11:00.000-08:00

Έρευνες έδειξαν ότι η ακρόαση μουσικής μπορεί να αυξήσει τις επιδόσεις του μυαλού. Πιο σημαντική, όμως, είναι η ενασχόληση με κάποιο μουσικό όργανο, η οποία βελτιώνει εντυπωσιακά τις νοητικές ικανότητες.

Ηταν το 1993 όταν μια ομάδα Καλιφορνέζων ερευνητών έκανε για πρώτη φορά λόγο για το «φαινόμενο Μότσαρτ», υποστηρίζοντας ότι η ακρόαση της μουσικής του Αυστριακού συνθέτη και εν γένει της κλασικής μουσικής, δύναται να βελτιώσει εντυπωσιακά τις νοητικές ικανότητες του ατόμου. Έκτατε ουκ ολίγοι γονείς κατέφυγαν στην πρακτική αυτή προκειμένου να βελτιώσουν τις μαθητικές επιδόσεις των παιδιών τους, κάνοντας λόγο για ένα μικρό «θαύμα».

Η εν λόγω επιστημονική ανακάλυψη «ξεπήδησε» μέσα από μια σειρά πειραμάτων που διεξήγαν οι Αμερικανοί επιστήμονες, μεταξύ των οποίων ήταν η επί 10 λεπτά έκθεση μιας εθελοντικής ομάδας φοιτητών στους μελωδικούς ήχους μιας σονάτας του Μότσαρτ.

Όπως προέκυψε από την ανάλυση των στοιχείων, οι σπουδαστές εκδήλωσαν μετά τη διεξαγωγή των πειραμάτων, μια έντονα αναπτυγμένη ικανότητα τόσο στις κατασκευές από χαρτί όσο και στην επίλυση μιας σειράς μαθηματικών προβλημάτων, παρουσιάζοντας αυξημένα τα επίπεδα της αναλυτικής σκέψης τους.

Πριν από μια τριετία, το 2006, μια μελέτη οφθαλμιάτρων ερευνητών ήρθε να ενισχύσει τους ισχυρισμούς των Καλιφορνέζων επιστημόνων, καταδεικνύοντας τις ευεργετικές επιδράσεις της ακρόασης κλασικής μουσικής στην ανθρώπινη όραση και δη σε αυτή όσων έπασχαν από γλαύκωμα.

Στις σημαντικές ενδείξεις των παραπάνω ερευνών ήρθαν προσφάτως να προστεθούν τα συμπεράσματα μιας νέας επιστημονικής μελέτης, τα οποία ωστόσο καταδεικνύουν ότι η δυνατότητα επίτευξης του εν λόγω αποτελέσματος δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο τόσο των έργων του Μότσαρτ όσο και εν γένει των μελωδιών της κλασικής μουσικής.

Καθοριστικός παράγοντας

«Μουσική είναι ό,τι ακούγεται ευχάριστα στ’ αυτιά μας», υποστηρίζουν οι επιστήμονες που διεξήγαν την έρευνα, «φωτογραφίζοντας» ως καθοριστικό παράγοντα για τη βελτίωση των νοητικών ικανοτήτων οποιαδήποτε μελωδία ή είδος μουσικής των οποίων η ακρόαση δεν προκαλεί δυσάρεστη αίσθηση στον δέκτη.

Την έρευνα διεξήγαγαν Σκοτσέζοι επιστήμονες, οι οποίοι ζήτησαν τη βοήθεια μιας ομάδας εθελοντών, που συμμετείχαν σε μια σειρά ποικιλόμορφων μουσικών ακροάσεων. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όσοι άκουγαν την αγαπημένη τους μουσική, κατά τη διάρκεια μιας σειράς ασκήσεων-τεστ συγκέντρωσης, κατέβαλλαν μικρότερη προσπάθεια για να επιτύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, εν αντιθέσει με όσους είχαν αναλάβει να εκτελέσουν την αποστολή τους χωρίς τη συνοδεία μουσικής. Βάσει των επιστημονικών συμπερασμάτων, η μουσική μπορεί να αυξήσει σημαντικά τις επιδόσεις του μυαλού, οξύνοντας έστω για ένα μικρό χρονικό διάστημα τη σκέψη.

Ωστόσο, σύμφωνα με την έρευνα, πραγματικά εξυπνότερος καθίσταται όποιος αποφασίσει να ασχοληθεί με κάποιο μουσικό όργανο και δεν περιοριστεί στο συστηματικό άκουσμα και μόνο της μουσικής. Η ενασχόληση του ατόμου με κάποιο μουσικό όργανο διεγείρει εν μέρει τις ίδιες περιοχές του εγκεφάλου που εξασκεί ο λόγος.

Το παραπάνω συμπέρασμα εξήχθη από την έρευνα μιας επιστημονικής ομάδας του Πανεπιστημίου της Κονστάνς στη Γερμανία. Οι ερευνητές συνέστησαν στους γονείς αντί να βάζουν στα παιδιά τους να ακούν καθημερινά την 5η Συμφωνία του Μπετόβεν, να τους αγοράσουν ένα όχι ιδιαίτερα πολύπλοκο στην εκμάθηση μουσικό όργανο.

Βάσει των στοιχείων μιας άλλης έρευνας Κινέζων, τα παιδιά τα οποία είχαν παρακολουθήσει επί έναν χρόνο μαθήματα μουσικής και συγκεκριμένα ορχηστρικής, αντιλαμβάνονταν πράγματα και καταστάσεις κατά 25% πιο εύκολα σε σύγκριση με άλλους συνομήλικούς τους.

Ακόμη και εάν δεν μπορούμε να αντιληφθούμε άμεσα την εξέλιξη των νοητικών μας ικανοτήτων, σημαντικό παραμένει, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, το γεγονός ότι η μουσική διασκεδάζει τον άνθρωπο, αυξάνοντας σημαντικά τα επίπεδα συναισθηματικής ικανοποίησης.

πηγή: Έθνος

Jahrtal - William Blake - Lieder Von Unschuld Und Widerfahren

2011-12-07T04:16:00.000-08:00

Jahrtal
William Blake - Lieder Von Unschuld Und Widerfahren
2009
Genre: Neo-folk, Medieval

Lieder Von Unschuld
1. Eingang – Der Pfeifer
2. Das Hallende Grün
3. Nacht
4. Frühling
5. Wiegenlied

Lieder Vom Widerfahren
6. Eingang – Der Erde Antwort
7. Mein Hübscher Rosenstrauch
8. Das Schulkind
9. Kleines Verlorenes Kind
10. Ach! Sonnenblume

http://www.myspace.com/jahrtal

Wolfenmond - Sagas

2011-12-05T07:11:00.001-08:00

Wolfenmond
Sagas
2007
Genre: Medieval

1. Völuspá
2. Wolfszeit
3. Elrued
4. Katla
5. Hel
6. Mýrdalssandur
7. Bruder
8. Teufelspfeife
9. Wilde Rose
10. Seoí
11. Schwarze Wolken
12. Elfenhochzeit
13. Òdadahraun
14. Ymir

http://www.wolfenmond.de/

http://www.myspace.com/wolfenmond

ΔΕΛΤΙΟ ΜΟΥΣΙΚΩΝ & ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2011

2011-12-03T12:55:00.000-08:00

ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ : Μυστικοί δεσμοί θνητών, ηρώων και θεών , Αστρονομία και Μουσική

ΙΔΡΥΜΑ Β & Μ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ

Πληροφορίες και αναλυτικό πρόγραμμα στο
http://www.thf.gr

Ενδεικτικά:
α) Μυστικοί δεσμοί θνητών, ηρώων και θεών
Κύκλος 15 διαλέξεων με θέμα την ερμηνεία των σημαντικότερων μυσταγωγικών μύθων, της ελληνικής μυθολογικής και φιλοσοφικής σκέψης. Παράδοξες διηγήσεις με περιπλανήσεις, μεταμορφώσεις, ιερούς γάμους και μαγικά δεσμά, υπερφυσικούς άθλους, μοιραία τραύματα και θεϊκά σημάδια, συνθέτουν την εικόνα των μύθων και των συμβόλων, που συνδέονται με τα μυστήρια και την αποκάλυψη της μυστικής διδασκαλίας, περί της έννοιας του θείου, της γέννησης, των παθών, του θανάτου και της αθανασίας της ψυχής.
β) Αστρονομία και Μουσική
Σκοπός του συγκεκριμένου κύκλου ομιλιών είναι η ευαισθητοποίηση του κοινού στην επιστήμη της Αστρονομίας, τη σχέση της με την αρμονία και τη μουσική, καθώς και τη συμβολή της στην κοινωνία και τον πολιτισμό. Η Αστρονομία, πέρα από τις εξειδικευμένες γνώσεις που μας παρέχει, μας βοηθά να κατανοήσουμε τη θέση μας στο Σύμπαν, την ίδια την ύπαρξή μας, να προβλέψουμε σημαντικά φαινόμενα που επηρεάζουν τον πλανήτη μας και να τοποθετηθούμε σωστότερα στην καθημερινότητά μας.

Διαβάστε περισσότερα »

Μουσική και Ευγονική

2011-11-09T23:49:00.000-08:00

ΩΡΑΙΑΙ ΤΕΧΝΑΙ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΓΟΝΙΚΗ
ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΟΣ Ι.ΖΑΧΟΥ

1932

Από τον πρόλογο

Τα σωματικώς και ψυχικώς υγιά και ωραία τέκνα είναι αναμφισβήτως τα σπουδαιότερα καλλιτεχνήματα τα ευφραίνοντα την ψυχήν του ανθρώπου καθώς και τα λοιπά μη ζώντα έργα τέχνης.
Εις τας Πέντε Ωραίας Τέχνας : την Ζωγραφική, την Γλυπτικήν, την Αρχιτεκτονικήν, την Ποίησιν (και την φιλολογίαν εν γένει) και την Μουσικήν, προσθέτουσί τινες και την Ευγονική.
Είναι Ωραία Τέχνη εφόσον αποτελεί: φροντίδα, όπως παράγωνται όντα αισθητικώς και ψυχικώς αρεστά εις τους ανθρώπους.

Μπορείτε να κατεβάσετε το τευχίδιο στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.mediafire.com/?6byulr9xi8arlyc

Sonne Hagal - Jordansfrost

2011-11-09T04:29:00.000-08:00

Sonne Hagal
Jordansfrost
2008
Genre: Neo-folk

01. Flackerndes Feuer
02. Midsummernight
03. Vengeance
04. Das letzte Lied
05. Hidden Flame
06. Rokh
07. Herr Gilbhardt
08. Ragnarök
09. Who has seen the wind?
10. Totentanzlied
11. The Hawk
12. Over the stone

http://www.myspace.com/sonnehagal

ΔΕΛΤΙΟ ΜΟΥΣΙΚΩΝ & ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ - ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

2011-11-04T16:10:00.000-07:00

Siegfried - Richard Wagner : Όπερα

5 Νοεμβρίου 2011
Σ' όλες τις αίθουσες προβολής εκτός του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών

10 Νοεβρίου 2011
Μόνο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Στο τρίτο μέρος του Δαχτυλιδιού, το κοσμικό όραμα του Βάγκνερ εστιάζεται στις πρώτες κατακτήσεις του ήρωά του, ενώ η πρωτοποριακή σκηνική μηχανή του Robert Lepage μεταμορφώνεται από μαγεμένο δάσος σε ερωτική φωλιά στη βουνοκορφή. Ο Jay Hunter Morris τραγουδάει τον ομώνυμο ρόλο και η Μπρυνχίλντε, την οποία υποδύεται η Deborah Voigt, είναι το έπαθλό του. Ο Bryn Terfel είναι ο Περιπλανώμενος. Την ορχήστρα διευθύνει ο James Levine.

Ελληνικοί Υπότιτλοι

Πληροφορίες

www.metingreece.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Forseti - Erde

2011-10-30T04:06:00.000-07:00

Forseti
Erde
2004
Genre: Neo-folk

1. Korn
2. Eismahd
3. Lichterflug
4. Empfindsamkeit
5. Erdennacht
6. Dunkelheit
7. Sterne
8. Der Graue König
9. Schmerzen
10. Müder Wanderer
11. Das Abendland

http://www.myspace.com/windzeit

Παραδοσιακά Νανουρίσματα

2011-10-27T08:02:00.000-07:00

Το νανούρισμα στην αρχαία Ελλάδα

Στην αρχαία Ελλάδα συνήθιζαν να νανουρίζουν τα βρέφη λικνίζοντας τα και τραγουδώντας ήρεμες μελωδίες. Η συνήθεια του “λικνίζειν” τα νεογνά, για να τα καταπραΰνουν και να τα αποκοιμίσουν, ήταν σε ευρεία χρήση. Το λίκνισμα συνοδευόταν από γλυκές μελωδίες, γνωστές ως νανουρίσματα, “βαυκαλήματα ή βαυκαλήσεις” ή “καταβαυκαλήσεις”. Ο Θεόκριτος έσωσε το τραγούδι, “νανούρισμα” της Αλκμήνης, που το έλεγε στα δίδυμα παιδιά της, τον Ηρακλέα και τον Ιφικλέα, κουνώντας τα μέσα στην ασπίδα, την οποία ο άνδρας της, ο Αμφιτρύων, είχε πάρει λάφυρο στην μάχη. Οι Έλληνες συγγραφείς γνωρίζουν το κατευναστικό και υπνωτικό αποτέλεσμα που έχει το λίκνισμα και τα νανουρίσματα πάνω στο νευρικό σύστημα των παιδιών. Σχετικά, ο Πλάτων συνιστά ότι όταν κάποιο παιδί δυσκολεύεται να κοιμηθεί, η μητέρα του πρέπει αντί για ησυχία και σιωπή να το κουνήσει στην αγκαλιά της και να το νανουρίσει.
Ο Γαληνός εισέρχεται σε λεπτομέρειες σχετικά με ό,τι αφορά στη φυσιολογική εξήγηση της επίδρασης του λικνίσματος, αναφέροντας χαρακτηριστικά: “Κάποια μέτρια κίνηση και κάποιος μελωδικός χρωματισμός της φωνής τους (των τροφών), τα οποία όχι μόνο καταπραΰνουν, αλλά και τα βάζουν για ύπνο, ενώ συγχρόνως αυτά δηλώνουν και το φυσικό στοιχείο, ότι διάκεινται ευμενώς προς την μουσική και την γυμναστική. Και όποιος είναι ικανός να χρησιμοποιεί καλά τις τέχνες, αυτός θα εκπαιδεύσει πάρα πολύ καλά το σώμα και την ψυχή”.

(πηγή)

Δημοτικά Νανουρίσματα

Κρητικό Νανούρισμα

Πάρε το ύπνε το παιδί, Κι άμε το στα περβόλια
Γέμισε τα στηθάκια του, Γαρύφαλλα και ρόδα
Κοιμήσου εσύ μωράκι μου, Σε κούνια καρυδένια
Σε ρουχαλάκια κεντητά, Και μαργαριταρένια.
Κοιμήσου με τη ζάχαρη, Κοιμήσου με το μέλι
Και νίψου με το ανθόνερο, Που νίβονται οι άγγελοι

--------------------------

Νανούρισμα Καρπάθου
(πηγή)

Κοιμήσου γιε μου καλογιέ, και γιε μου δυοματάρη,
για να μου γλυκοκοιμηθείς και ν' αλαφροξυπνήσεις.
Να μεαλήνεις να 'ενείς μεάλο παληκάρι,
να χτενιστείς να διαρνιστείς, να στολιστείς ν' αλλάξεις,
ν' αρματωθείς με το σπαθί και τ' αργυρό κοντάρι.
Να καλικέψεις τ' άλογο, που πορπατεί και δρέμει,
με τα σελοχαλίναρα τ' χρουσοκεντημένα...

..νάνι νάνι νάνι νάνι κι όπου το πονεί να γειάνει
..νάνι τον υιό μου, και το φως των εμαδιώ μου.

μεαλήνεις: μεγαλώσεις
διαρνιστείς: να ετοιμαστείς
καλικέψεις: καβαλικέψεις

-------------------------

Αητέ μου, τα φτερούγια σου
ν'απλώσω του παιδιού μου
και συ αηδόνι μου χρυσό
στην κούνια να καθίσεις
με τη γλυκιά σου τη φωνή
να μου το νανουρίσεις
και σαν το δεις να κοιμηθεί
τα μάτια του να κλείσεις
τρέξε του ύπνου φώναξε
να μου το σεργιανίσει.

Έλα ύπνε και πάρε το,
παρ'το στους μπαξέδες
και στρώσε του να κοιμηθεί
με ρόδα και μενεξέδες

Κοιμήσου εσύ παιδάκι μου
κι εγώ σε νανουρίζω
κι εγώ την κούνια σου κουνώ
γλυκά να σε κοιμίζω

Κοιμήσου, το γαρύφαλο
δίπλα στη ματζουράνα,
κοιμάται το παιδάκι μου
με τη γλυκιά του μάνα

Κοιμήσου εσύ παιδάκι μου
μέσα στην αγκαλιά μου
ν'ακούς τους χτύπους της καρδιάς
που λένε τ'όνομά σου

Κοιμήσου χαιδεμένο μου
και μοσχαναθρεμένο μου
καλά σου ξυπνητούρια
και στο γάμο σου κουλούρια

Μη χτυπάτε, μη βροντάτε
το παιδάκι μου κοιμάται
Νάνι, νάνι, νάνι, νάνι
κι όπου του πονεί να γιάνει...

---------------------

Kοιμάται το τριαντάφυλλο κοντά στη μαντζουράνα,
κοιμάται το παιδάκι μου με τη γλυκιά του μάνα.

Kοιμάται το παιδάκι μου στην αργυρή του κούνια,
στην αργυρή και στη χρυσή και στη μαλαματένια.

Kοιμήσου συ, παιδάκι μου, κι εγώ σε νανουρίζω,
κι εγώ την κούνια σου κουνώ, γλυκά να σε κοιμίζω.

Kοιμήσ’ αστρί, κοιμήσ’ αυγή, κοιμήσου, νιο φεγγάρι,
κοιμήσου, κυρά θάλασσα με το χρυσό σου ψάρι.

-------------------

Ύπνε, που παίρνεις τα παιδιά,
έλα πάρε και τούτο,
μικρό μικρό σου το ’δωκα,
μεγάλο φέρε μου ’το·
μεγάλο σαν ψηλό βουνό,
ίσιο σαν κυπαρίσσι
κι οι κλώνοι του ν’ απλώνονται
σ’ ανατολή και δύση.

-------------------------

-----------------------

http://www.musicale.gr/paradosiaka/laografia/nanourismata.html

Η μαγική επίδραση της μουσικής στα έμβρυα

2011-10-24T07:38:00.000-07:00

Από όλες τις Καλές Τέχνες, η μουσική είναι η μόνη που χρησιμοποιήθηκε συστηματικά και διαχρονικά ως θεραπευτικό μέσο. Οι θεραπευτικές της ιδιότητες γνώρισαν καθολική αναγνώριση από φιλοσοφικής και επιστημονικής πλευράς. Η έννοια της μουσικής θεραπείας, είναι τόσο παλιά όσο και η ιστορία της μουσικής, έχοντας τις ρίζες της, τόσο στην αρχαία ελληνική παράδοση, όσο και σε παραδόσεις άλλων λαών της ευρύτερης Ανατολής. Η χρήση της ως θεραπευτικό μέσω βασίστηκε σε απόψεις, όπως του Πυθαγόρα, πως η μουσική έχει τη δύναμη να επαναφέρει την αρμονία στην αναστατωμένη ψυχή. Πολλές και σπουδαίες εφαρμογές της μουσικής, για θεραπευτικούς σκοπούς έχουν καταγραφεί ανά τους αιώνες.

Την τελευταία δεκαετία, με την πρόοδο της μαγνητικής τομογραφίας και την εμφάνιση της τομογραφίας εκπομπής ποζιτρονίων, έχει γίνει δυνατή η εξονυχιστική μελέτη των επιδράσεων της μουσικής στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Η ακοή είναι η πρώτη αίσθηση που εμφανίζεται και η τελευταία που εξαφανίζεται κατά τη διάρκεια της ζωής και είναι αυτή η οποία επιτρέπει στο έμβρυο να λαμβάνει μηνύματα από το εξωτερικό περιβάλλον. Ως προς τη φυσιολογία του αυτιού, η τελική μορφοποίησή του γίνεται κατά την ενδομήτρια περίοδο. Οι λειτουργίες του όμως, διαφοροποιούνται από την προγεννητική στην μεταγενέθλια περίοδο. Αυτό συμβαίνει επειδή αλλάζουν οι συνθήκες ακρόασης. Το αυτί περνά από την υγρή στην αέρινη ακοή, κάτι που του επιβάλλει να αναθεωρήσει τον τρόπο πρόσληψης και μετάδοσης του ήχου. Η ανάπτυξη αυτή της λειτουργίας του ακουστικού συστήματος, διαφοροποιείται από το ένα έμβρυο στο άλλο και οι μελέτες που έχουν γίνει δεν επαρκούν για την απόλυτη και ξεκάθαρη γνώση στον τρόπο σύλληψης του ήχου κατά την προγεννητική περίοδο. Ωστόσο, είναι πια αδιαμφισβήτητο ότι τα έμβρυα ακούν. Η μήτρα δεν είναι ένας σιωπηλός χώρος. Έρευνες έχουν επιβεβαιώσει ότι οι ήχοι φτάνουν στη μήτρα και δεν απομονώνονται από τον πλακούντα.

Το εμβρυϊκό ηχητικό περιβάλλον: Τα έμβρυα ακούν τον ρυθμικό ήχο της μητρικής καρδιάς περίπου 26 εκατομμύρια φορές. Η αίσθηση αυτού του ρυθμού, που ασκεί ένα είδος προστασίας στον άνθρωπο και συνδέεται με την ασφάλεια που παρέχει το περιβάλλον της μήτρας, είναι μεγάλης σημασίας για τη ζωή. Έρευνες έχουν αποδείξει ότι μήτρες εγκύων είναι πολύ θορυβώδης σε σχέση με μήτρες γυναικών που δεν εγκυμονούν. Το αυτί, όπως πληροφορούμαστε από τον Ηλία Σακαλάκ (2004) στο βιβλίο του «Μουσικές Βιταμίνες», είναι ο επικρατέστερος προμηθευτής αισθητήριας ενέργειας στον εγκέφαλο. Παίζει σημαντικό ρόλο στη δόμηση του εγκεφάλου καθώς οι ακουστικές εμπειρίες του εμβρύου αποτελούν το κυριότερο ερέθισμα για εγκεφαλική ανάπτυξη.
Οι υπέρηχοι έχουν αποκαλύψει, ότι κατά τη διάρκεια μιας υγιούς εγκυμοσύνης, το έμβρυο έχει ένα πολύπλοκο και αναβαθμισμένο νευρικό σύστημα. Η μάθηση και η ευφυΐα για κάθε άνθρωπο, απορρέει από το συνδυασμό του γενετικού του ταλέντου με τις διαθέσιμες από το περιβάλλον του πληροφορίες. Μια σαφής και ξεκάθαρη απάντηση για την εμβρυϊκή μάθηση, θα ήταν δύσκολο να δοθεί. Ωστόσο, αρκετές μελέτες έχουν διεκπεραιωθεί για την εμβρυϊκή μάθηση. Έρευνες έχουν αποδείξει ότι νεογνά τα οποία, κατά τη διάρκεια της κυοφορίας τους, εκτέθηκαν σε συγκεκριμένο κομμάτι μουσικής, αντέδρασαν διαφορετικά από ομάδα νεογνών τα οποία δεν είχαν ακούσει το συγκεκριμένο κομμάτι κατά τη διάρκεια της κυοφορίας τους. Η εμβρυϊκή συμπεριφορά κρίθηκε ανάλογα με τους εμβρυϊκούς καρδιακούς σφυγμούς, και την κινητικότητα-δραστηριοποίηση του εμβρύου ενώ η επίδραση στα νεογνά κρίθηκε από τη μεταβολή στους καρδιακούς σφυγμούς, την κατάσταση εγρήγορσης, τις κινήσεις των ματιών και των άκρων.

Χαρακτηριστική είναι η ανάλυση 212 μελετών (Δρίτσας 2006), που αφορούσαν δίδυμα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι κοινές ακουστικές εμπειρίες της ενδομήτριας ζωής εξηγούν κατά περίπου 20% την υψηλή συσχέτιση μεταξύ του δείκτη νοημοσύνης των διδύμων που μεγαλώνουν χωριστά. Έτσι, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι ακουστικές εμπειρίες του εμβρύου αποτελούν το κυριότερο ερέθισμα για την ανάπτυξη του εγκεφαλικού φλοιού.
Όπως αναφέρει ο Ηλίας Σακαλάκ (2004), πολλοί ήχοι προκαλούν στο έμβρυο τη μείωση του καρδιακού του παλμού, στην προσπάθειά του να καταλάβει τι άκουσε. Οι δυνατοί ήχοι αντίθετα, αιφνιδιάζουν το έμβρυο και αυξάνουν τους καρδιακούς του σφυγμούς. Οι κινήσεις του σώματος και οι μεταβολές στον καρδιακό παλμό, δεν είναι απλά μια ένδειξη αντίληψης του ήχου από το έμβρυο, αλλά αποτελούν ένδειξη, ότι το έμβρυο έχει μπει ήδη σε μια διαδικασία μάθησης. Η πιο απλή μορφή μάθησης, είναι η συνήθεια. Έτσι, το έμβρυο παύει να αντιδρά στους επαναλαμβανόμενους ήχους τους οποίους από ένα σημείο και μετά θεωρεί βαρετούς. Εάν ακούσει ένα διαφορετικό ήχο με κάποιο ενδιαφέρον, το έμβρυο θα ανταποκριθεί ανάλογα, δείχνοντας έτσι ότι κατάλαβε τη διαφορά. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου τριμήνου της κύησης, το έμβρυο είναι σε θέση να ξεχωρίζει τους μονότονους από του ενδιαφέροντες και διαφορετικούς ήχους. Χαρακτηριστικά είναι τα ευρήματα μιας μελέτης που πραγματώθηκε σε μια έγκυο γυναίκα. Αρχικά, η κοιλιά της δέχτηκε ένα ήπιο ηχητικό ερεθισμό, ο οποίος δεν έδειξε να προκαλεί καμία αντίδραση από την πλευρά του εμβρύου. Μετά ακολούθησε ένας δυνατός ήχος, που προκάλεσε την σωματική κίνηση του εμβρύου. Αφού η διαδικασία επαναλήφθηκε μερικές φορές, το έμβρυο άρχισε να αντιδρά και στον απαλό ήχο, δείχνοντας έτσι ότι περιμένει να ακούσει το δυνατό. Το ότι το έμβρυο έχει την ικανότητα του απλού αυτού συνειρμού, μας επιτρέπει να σκεφτούμε ότι πράγματι έχει την ικανότητα να μαθαίνει, να συλλέγει πληροφορίες, και να θυμάται κάποιες καταστάσεις. Η φωνή της μητέρας είναι ιδιαίτερα πιο δυνατή από κάθε άλλο εξωτερικό ήχο, γιατί μεταφέρεται στη μήτρα κατευθείαν, μέσω του δικού της σώματος. Επίσης, οι παλμικοί ήχοι της ροής του αίματος στην ομφαλική αρτηρία μπορούν να γίνονται αντιληπτοί από το έμβρυο κατά τη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής και για ηχητικές συχνότητες μικρότερες των 500Hz όταν τα επίπεδα έντασης κυμαίνονται από 70-80dB, (Δρίτσας 2004).

Κατά τους πρώτους μήνες της κύησης, τα έμβρυα έχουν πληθώρα εγκεφαλικών νευρώνων, στους οποίους παρατηρείται σημαντική ελάττωση κατά το τελευταίο τρίμηνο της κύησης και περαιτέρω ελάττωση κατά την παιδική ηλικία (Stanley, Jayne, 1998). Πολλοί όμως από τους νευρώνες αυτούς νεκρώνονται, λόγω της έλλειψης ερεθισμάτων. Τα ποικίλα και πολλαπλά ερεθίσματα κατά την εμβρυϊκή περίοδο, συμβάλλουν στην διαμόρφωση της μεταγενέθλιας εξέλιξής του.

Μνήμες του νεογνού από το εμβρυϊκό περιβάλλον: Η μνήμη, είναι η πεμπτουσία της ανθρώπινης εμπειρίας, χωρίς την οποία δε θα μπορούσαμε να προοδεύσουμε, δεν θα μπορούσαμε να μαθαίνουμε από την εμπειρία και δεν θα ήμασταν σε θέση να αναπτύξουμε την προσωπική μας ταυτότητα. Όπως αναφέρεται στο άρθρο της Giselle E.Whitwell, τα βρέφη προτιμούν να ακούν ιστορίες, ρυθμούς και ποιήματα που άκουσαν μέσα στη μήτρα. Η ακουστική φασματοσκοπία που κάνει δυνατή τη λεπτομερή ανάλυση του ήχου, απέδειξε ότι τα έμβρυα μπαίνουν στη διαδικασία μάθησης από την ενδομήτρια περίοδο. Από την 27η εβδομάδα της γέννησης, το κλάμα του μωρού ήδη εμπεριέχει κάποια στοιχεία της ομιλίας όπως το ρυθμό αλλά και φωνητικά χαρακτηριστικά της μητέρας του. Σύμφωνα με μελέτες του Ελληνικού Κέντρου Βιοσύνθεσης, οι αντιδράσεις των νεογνών στη γλώσσα, είναι αποτέλεσμα των ήχων που άκουγε το έμβρυο κατά την ενδομήτρια περίοδο.

Υπάρχουν αρκετά στοιχεία από μελέτες σε νεογνά που υποστηρίζουν ότι τα έμβρυα είναι σε θέση να αναγνωρίζουν και να θυμούνται ανθρώπινες φωνές. Έρευνα των De Casper και Fifer (1980) έδειξε την προτίμηση των νεογνών στη μητρική φωνή συγκριτικά με μια άγνωστη κατά την ανάγνωση μιας νουβέλας (οικείο ενδομήτριο ερέθισμα, αφού η μητέρα έκανε μεγαλόφωνη ανάγνωση του συγκεκριμένου αποσπάσματος καθημερινά, τις έξι τελευταίες εβδομάδες της κύησης). Μελέτη των Moon, Cooper και Fifer (1993), έδειξε την προτίμηση των νεογνών στη μητρική γλώσσα, συγκριτικά με μια ξενόγλωσση προφορά. Έτσι, τα μωρά των Γάλλων δείχνουν να προτιμούν να ακούν Γαλλόφωνους, ενώ τα μωρά Ρώσων, προτιμούν να παρατηρούν ανθρώπους που μιλούν Ρωσικά Τα έμβρυα όπως είναι λογικό, μπορεί να μην αντιλαμβάνονται το ακριβές περιεχόμενο των λέξεων, ή του μουσικού ερεθίσματος, έχουν όμως απόλυτη επίγνωση του συναισθηματικού τους περιεχομένου, όπως αυτό μεταφέρεται από τη μητέρα τους. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η αντίληψη του γονιού για τον κόσμο μεταδίδεται «χημικά» στο έμβρυο μέσω του πλακούντα. Παρά το γεγονός ότι το έμβρυο δεν καταλαβαίνει τα γεγονότα που προκαλούν την αισθηματική αντίδραση της μητέρας, συνειδητοποιεί τις σωματικές αντιδράσεις και εντυπώσεις του συναισθήματος. Με αυτόν τον τρόπο, το έμβρυο υιοθετεί «χημικά» από τη μήτρα ακόμα, τις γονικές αντιλήψεις και η συμπεριφορά του προσαρμόζεται σύμφωνα με αυτές. Φαινομενικά, μπορεί το έμβρυο να είναι ασφαλές μέσα στη μήτρα, αλλά να νιώθει την απόρριψη και το φόβο. Κατά συνέπεια, είναι πιθανόν να φτάνει στον κόσμο κουβαλώντας ένα ασυνείδητο φορτίο αβεβαιότητας και άγχους, σχετικά με την ταυτότητα και τις ρίζες του (Ελληνικό Κέντρο Βιοσύνθεσης 2005). Στο άρθρο Music aids development in the womb, o Gabriell L.Federico αναφέρεται σε μια μητέρα ενός βρέφους 10 μηνών, το οποίο έκλαιγε ακατάπαυστα. Προκειμένου να το ηρεμήσει, έβαζε μουσική Mozart, κάτι που έκανε και για να χαλαρώσει η ίδια, κατά το τελευταίο τρίμηνο της εγκυμοσύνης της, από τον θάνατο του πατέρα της, χωρίς αποτέλεσμα όμως, αφού συχνά ξεσπούσε σε κλάματα. Το έμβρυο συνέδεσε τη μουσική Mozart με το λυγμό της μητέρας του, και ακόμα 10 μήνες μετά τη γέννησή του, αναστατωνόταν και έκλαιγε στο άκουσμα αυτής της μουσικής. Σε μελέτη που έγινε στην Αυστραλία, Chamberlain(1995), έγκυες γυναίκες παρακολούθησαν ένα απόσπασμα είκοσι λεπτών από μια «ενοχλητική» Χολιγουντιανή ταινία που τους προκάλεσε αναστάτωση. Όταν τα νεογνά ήταν τριών μηνών, εκτέθηκαν στο ίδιο απόσπασμα και έδειξαν να αναγνωρίζουν την προγενέστερη εμπειρία τους.

Ο Dr. Lee Salk καθοδηγούμενος απο την παρατήρηση, ότι οι περισσότερες νέες μητέρες δείχνουν μία προτίμηση να κρατούν τα βρέφη στην αριστερή πλευρά του θώρακα κοντά στην καρδιά, ανέλυσε έναν πολύ μεγάλο αριθμό απο φωτογραφίες και καλλιτεχνικές απεικονίσεις του ζεύγους μητέρας-βρέφους. Περίπου το 80% αυτών των εικόνων έδειξε, ότι πράγματι οι μητέρες κρατούσαν τα βρέφη στην αριστερή πλευρά τού στήθους, κοντά στο μέρος της καρδιάς. Αφού βεβαιώθηκε για αυτό το συμβάν ο Dr. Salk εν συνεχεία χρησιμοποίησε ήχους τής καρδιάς τής μητέρας, για να ηρεμεί τα νεογνά και τα βρέφη στο νοσοκομείο. Με αυτό τον τρόπο αποδείχθηκε, ότι οι ενδομήτριοι ήχοι αποτυπώνονται μέσα μας και μας ακολουθούν γιά όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Η επίδραση του θορύβου στα έμβρυα: Ο θόρυβος, είναι πλέον βασικό χαρακτηριστικό του περιβάλλοντός μας και συνδέεται άμεσα με τις καθημερινές μας δραστηριότητες. Η υψηλή ένταση θορύβου, έχει συσχετηθεί με πολυάριθμες επιδράσεις στην υγεία του ανθρώπινου οργανισμού, στους ενήλικες, τα παιδιά, αλλά και τα έμβρυα. Επιβλαβής επιδράσεις μπορεί να είναι η απώλεια ακοής, η έλλειψη σωματικού βάρους σε νεογνά τη στιγμή της γέννησης, να προκαλέσει πρόωρο τοκετό ή γενετικές ανωμαλίες στα έμβρυα. Ωστόσο, οι μελέτες πάνω στην επίδραση του θορύβου δεν συγκλίνουν σ’ ένα καθολικά αποδεκτό αποτέλεσμα. Η επίδραση του θορύβου στο σωματικό βάρος του νεογνού, μελετήθηκε από το τμήμα ιατρικής στην Ταϊβάν (1996). Εφόσον το ηχητικό περιβάλλον της μητέρας δεν ξεπερνούσε τα 85dB, δεν βρέθηκε καμία επίδραση στο βάρος του νεογνού, το οποίο ουσιαστικά καθορίστηκε από το βάρος της μητέρας πριν και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το φύλο του νεογνού και την κυητική του ηλικία. Σχετική έρευνα πραγματοποιήθηκε από τους Ando και Hattori (1974), της οποίας τα αποτελέσματα έδειξαν, ότι ο μέσος όρος του βάρους των νεογνών που γεννήθηκαν από γυναίκες που κατοικούσαν σε περιοχή κοντινή σε αεροδρόμιο, ήταν χαμηλότερος από εκείνα που δεν εκτίθονταν σε θόρυβο ανάλογης έντασης και συχνότητας κατά την ενδομήτρια περίοδο. Οι Ando και Hattori υποστηρίζουν, ότι το γεγονός αυτό πιθανότατα οφείλεται στην πλακούντια γαλακτογόνο ορμόνη, η οποία είναι σε χαμηλότερα ποσοστά στις εγκύους γυναίκες όταν αυτές εκθέτονται σε θόρυβο.

(πηγή)

11 όπερες απευθείας από την Metropolitan Opera

2011-10-14T23:33:00.000-07:00

11 υψηλού επιπέδου λυρικές παραγωγές για τη σεζόν 2011-2012, θα μεταδοθούν ζωντανά από τη σκηνή της Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης σε οθόνη με ανάλυση υψηλής ευκρίνειας στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη και σε 5 ακόμα πόλεις.

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το μεγαλύτερο πολιτιστικό κέντρο της χώρας, αναγνωρισμένο διεθνώς, με τον υπερσύγχρονο τεχνολογικό του εξοπλισμό, θα προσφέρει την ξεχωριστή εμπειρία της απευθείας παρακολούθησης των παραστάσεων του προγράμματος «The ΜΕΤ: live in HD» στους φίλους της όπερας και της κλασικής μουσικής στην Αθήνα. Μια εξαιρετικά σημαντική συνεργασία καθώς το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών φιλοξενεί παραγωγές όπερας που προκαλούν το διεθνές ενδιαφέρον και συναυλίες με τα μεγαλύτερα αστέρια της παγκόσμιας λυρικής σκηνής, μερικά από τα οποία πρωταγωνιστούν στις μεταδόσεις που θα παρακολουθήσουμε.

Το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης είναι ένα από τα πλέον σύγχρονα πολιτιστικά και συνεδριακά κέντρα, με διεθνείς προδιαγραφές. Οι εγκαταστάσεις του, που αποτελούν σημείο αναφοράς για τον πολιτισμό στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας, θα προσφέρουν σε απευθείας μετάδοση «The Met: live in HD» δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στο κοινό της συμπρωτεύουσας να απολαύσει 11 υψηλού επιπέδου λυρικές παραγωγές. Οι προβολές αυτές έρχονται να συμπληρώσουν ένα πρόγραμμα που το χαρακτηρίζει η πολυσυλλεκτικότητα και η ποιότητα.

Στο δίκτυο αιθουσών εντάσσονται επίσης:

Το Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής
Το Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης
Ο Δημοτικός Κινηματογράφος Καβάλας OSCAR
Το Αλεξάνδρειο Συνεδριακό Κέντρο Λουτρακίου
Το Κινηματοθέατρο ΣΤΑΡ στη Βέροια

Όπως έχει ήδη ανακοινωθεί, η σεζόν του πολυβραβευμένου προγράμματος The Met: Live in HD ξεκινάει το Σάββατο 15 Οκτωβρίου με τη νέα παραγωγή της ΜΕΤ «Anna Bolena» του Donizetti, και πρωταγωνίστρια την Anna Netrebko. Το έργο, με σκηνοθέτη το David Mc Vicar και διευθυντή ορχήστρας το Marco Armiliato, βασίζεται στις τελευταίες, τραγικές ημέρες της Άννας Μπολέϋν. Η Anna Netrebko θα αναμετρηθεί με έναν ρόλο που αποτελεί επίδειξη ερμηνείας και φωνής και που έχουν ενσαρκώσει οι μεγαλύτερες σοπράνο στην ιστορία της όπερας, όπως: η Τζόαν Σάδερλαντ, η Μοντσεράτ Καμπαλιέ, η Εντίτα Γκρουμπερόβα, η Ρενάτα Σκότο, η Μαριέλα Ντεβία και η Μαρία Κάλλας.

Ακολουθούν:

Ντον Τζιοβάνι του Μότσαρτ στις 29 Οκτωβρίου 2011
Ζίγκφριντ του Βάγκνερ στις 5 Νοεμβρίου 2011 (ημερομηνία προβολής στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών: 10 Νοεμβρίου 2011)
Satyagraha του Φίλπ Γκλας στις 19 Νοεμβρίου 2011
Ροντελίντα του Χέντελ στις 3 Δεκεμβρίου 2011
Φάουστ του Γκουνό στις 10 Δεκεμβρίου 2011
Το Μαγεμένο Νησί (Enchanted Island- Παγκόσμια πρεμιέρα) στις 21 Ιανουαρίου 2012
Το Λυκόφως των Θεών (Gotterdammerung) του Βάγκνερ στις 11 Φεβρουαρίου 2012
Ερνάνι του Βέρντι στις 22 Μαρτίου 2012
Μανόν του Μασνέ στις 7 Απριλίου 2012 (ημερομηνία προβολής στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών: 10 Απριλίου 2012)
Τραβιάτα του Βέρντι στις 20 Απριλίου 2012

http://www.metingreece.gr/

Μανιάτικη θρηνωδία

2011-09-18T10:46:00.000-07:00

Το κλάμα των γυναικών δεν είναι απλά εκφραστική και στιγμιαία διαδικασία και πρακτική, αλλά έχει παρεμβατική δύναμη στη δημόσια ζωή. Ο διάλογος είναι ελληνική πολιτισμική φόρμα. Είτε αναφερόμαστε στον Σωκράτη και τον Πλάτωνα, είτε στους Τραγικούς ποιητές, για διάλογο μιλάμε. Σε αντίθεση με τον Σωκρατικό-Πλατωνικό διάλογο, η αρχαία ελληνική τραγωδία προτάσσει την παραστασιακή διαλογική. Η τραγωδία δεν είναι ένα μονολογικό έργο, δεν αναφέρεται σε συνομιλία μεταξύ ίσων, είναι μια ανάκριση της Πόλης, είναι κριτική που συμβαίνει στον δημόσιο χώρο και αποτελεί συλλογική και συμμετοχική διαδικασία.
Στη σύγχρονη ιστορία μας, την παραστασιακή διαλογική συναντάμε στη Μανιάτικη θρηνωδία των γυναικών. Η διαλογική στη Μάνη είναι επίσης τεχνική ιστορικοποίησης και ενθύμησης. Τείνουμε να θεωρούμε την μνήμη σαν άκαμπτη και περιοριστική, αλλά στην περίπτωση της μανιάτικης κουλτούρας, η αισθητήρια και έμφυτη μνήμη παρείχε τον θεμέλιο λίθο για την αυτοσχέδια ποίηση, το υπέρτατο παράδειγμα της ελευθερίας της έκφρασης.
Κι ενώ οι γυναίκες στον Σωκρατικό - Πλατωνικό διάλογο και στην αρχαία τραγωδία, είτε εξαιρούνται, είτε μετέχουν μόνο δια λόγου ανδρών (οι συγγραφείς της τραγωδίας είναι άνδρες και άνδρες υποδύονται τους γυναικείους ρόλους), στην Μανιάτικη θρηνωδία, συγγραφείς του ποιητικού, ιστορικοποιού λόγου των γυναικών είναι οι ίδιες οι γυναίκες.
Καθώς λοιπόν σήμερα πολλά συζητιούνται για την ύπαρξη ή ανυπαρξία παραδειγμάτων «γυναικείας γραφής» και γυναικείας λήψης αποφάσεων, η ιστορία δίπλα μας χαμογελά.
Τις έβλεπα να κινούνται διακριτικά και γρήγορα μέσα στους πύργους τους και στα στενά δρομάκια ανάμεσα στους πύργους. Να περπατούν τοίχο - τοίχο και ν' αποφεύγουν δημόσιους χώρους που ορίζονταν ως αρσενικοί. Να αναδύονται από τις χαμηλές εισόδους και εξόδους των πυργόσπιτών τους, κάτω από ένα βαρύ φόρτωμα ξύλων ή νερού που κουβαλούσαν στις πλάτες τους, μόνο και μόνο για να σκύψουν ξανά πάνω σε ένα βραχώδες έδαφος κατά τη διάρκεια γεωργικής εργασίας, πάνω από έναν ανοιχτό ή κλειστό τάφο στο νεκροταφείο, πάνω από την προστατευμένη στέρνα στον πάτο των πύργων τους. Σαν ερχόταν ο «ψίθυρος» του θανάτου, αυτές οι σκυφτές γυναίκες, πλάσματα των απόμερων σοκακιών, σηκώνονταν ορθές. Τέντωναν το πανωκόρμι τους και έριχναν πίσω το κεφάλι, χτυπώντας τα στήθη τους με θυμό, γδέρνοντας τα πρόσωπά τους, σκούζοντας. Τότε ήταν που έβλεπε κανείς τις Μανιάτισσες σε όλο τους το ύψος.

...Α, ρε Θεέ από ψηλά

που δε σε φτάνει ούτε γράς [όπλο]

Δε κατεβαίνεις χαμηλά

να πούμε δικαιώματα;

Τα πλέα τα 'χομε εμείς

πο 'μείναμε χωρίς παιδί...

Κέντρο και Περιφέρεια

Το μάζεμα για το θρήνο ή το κλάμα, όπως λέγεται η τελετουργία του θανάτου στη Μάνη, γίνεται στο σπίτι του νεκρού ή, όταν οι συνθήκες το απαιτούν, στην πλατεία ή την τοπική εκκλησία. Αν ο θάνατος στη Μάνη θέτει πράγματα, ανθρώπους και σύμβολα σε κίνηση, και η πρώτη του αναγγελία, με κραυγές ή με την καμπάνα της εκκλησίας, φέρνει τους ανθρώπους στον δρόμο - είτε είναι σοκάκι του χωριού, είτε δρόμος που συνδέει χωριό με χωριό ή πόλη με χωριό -, η κίνηση του μαζέματος υποδηλώνει την επιστροφή των σκόρπιων στοιχείων του γένους σε ένα τοπογραφικό κέντρο που εγγράφεται από το γεγονός του θανάτου.
Το νεκρό σώμα είναι το κέντρο όπου οι θρηνούσες εδραιώνουν επίσημα τη σχέση βιωμένης κοινής ουσίας με τον νεκρό και μεταξύ τους: «Εμείς εμεγαλώσαμε / μ' ένα νερό μ' ένα φαΐ», όπως δηλώνει η θρηνωδός - μοιρολογίστρα, η οποία δημιουργεί το κέντρο με τη φυσική της παρουσία, πλάθοντας το σώμα της με νεύματα, χάδια και αυτοσχέδιους λόγους γύρω από τον χώρο του πτώματος, σαν να απευθύνεται σε κάποιον που κοιμάται.
Έτσι εσωτερικοποιεί τον νεκρό ως στοιχείο του έξω. Στην εσωτερικοποίηση του θανάτου βρίσκουμε τη λογική της γεωργικής εσωτερικοποίησης: «Τα θέρισε τ' αλώνισε / και τάκαμε ένα σωρό / στη μεσαρία τ' αλωνιού». Εδώ η θρηνωδός τονίζει την κοινωνική αξία της γυναικείας εργασίας που ενσαρκώνεται στη μεταφορά σκόρπιων στοιχείων (συλλογή σιτηρών) σε ένα κεντρικό μέρος (μέσα στον κυκλικό χώρο του αλωνιού).
Με τη δημιουργία ενός κέντρου γύρω από το πτώμα, οι γυναίκες δεν αποπειρώνται να φέρουν τον θάνατο μέσα στην κοινωνική τάξη, να τον εξημερώσουν, αλλά μάλλον να εγκαταλείψουν ένα πρότερο περιθώριο και να δημιουργήσουν έναν νέο περιφραγμένο χώρο, όπου οι ζωντανοί (οι γυναίκες) και οι νεκροί να συνυπάρχουν. Έναν χώρο δηλαδή παραβατικό καθώς συνιστά μια τοπολογική ανωμαλία - δεν είναι αποκλειστικός χώρος ούτε των ζωντανών ούτε των νεκρών. Κι ο θάνατος είναι μιασματικός όταν οι νεκροί ανακατεύονται με τους ζωντανούς. Οι γυναίκες γνωρίζουν καλά τη δύναμη ενός τέτοιου τελετουργικού χώρου.
Οι άνδρες δεν ανακατεύονται με τους νεκρούς. Συγκεντρώνονται σε μικρές, σκόρπιες ομάδες έξω από το σπίτι ή την εκκλησία όπου γίνεται το κλάμα δημιουργώντας έναν κοινωνικό χώρο ανάλογο με το καφενείο. Ακόμα κι όταν μπαίνουν στην τελετουργία για να υποβάλουν τα σέβη τους στο νεκρό, δεν επιδεικνύουν καμία σχέση με το κέντρο της. Μπαίνουν και φεύγουν με μια «αξιοπρεπή» αυτοσυγκράτηση. Δεν υπάρχει αλληλεπίδραση με τις θρηνούσες. Υπάρχουν διχοτομίες των αισθήσεων και του σώματος που οργανώνουν τις σχέσεις των φύλων προς τους νεκρούς.

Αντιφώνηση

Η τελετουργία του θανάτου, το Κλάμα, στη Μάνη ήταν ο κεντρικός τόπος για την παραγωγή και αναπαραγωγή λόγου, για την διαλογική έκφραση των αντιπαρατιθέμενων απόψεων και της σύγκρουσης, και για την κατασκευή προφορικής ιστορίας. Το Κλάμα των γυναικών δεν είναι απλά εκφραστική και στιγμιαία διαδικασία και πρακτική, αλλά έχει παρεμβατική δύναμη στην δημόσια ζωή. Είναι ο τόπος στον οποίο νομιμοποιείται ο λόγος. Και τον λόγο εκεί, οκτασύλλαβο, αυτοσχέδιο ποιητικό λόγο, τον έχουν οι γυναίκες. Η διαλογική τεχνική για την παραγωγή, απομνημόνευση και διάδοση του λόγου ως προφορική ιστορία είναι η αντιφώνηση.
Στα Ελληνικά, η ιδέα τής αντιφώνησης έχει μια κοινωνική και νομική έννοια πέρα από τις αισθητικές, μουσικές και δραματουργικές της χρήσεις. Η αντιφώνηση μπορεί να αναφέρεται στη συγκρότηση συμβασιακής ομοφωνίας, τη δημιουργία μιας συμφωνίας από αντιθετικές φωνές. Υποδηλώνει επίσης ηχώ, απόκριση και εγγύηση. Στα ελληνικά η πρόθεση αντί δεν παραπέμπει (όπως στα αγγλικά) μόνο στην αντίθεση και τον ανταγωνισμό, αλλά επίσης στην ισοδυναμία, αμοιβαιότητα, εκπροσώπηση. Αυτά τα νοήματα είναι βαθιά ριζωμένα στο λεξιλόγιο των μοιρολογιών.
Οι θρηνούσες στα μοιρολόγια τους υποστηρίζουν ότι «βγαίνουν αντιπρόσωποι» του νεκρού. Μια σχετική και συγκινησιακά φορτισμένη φράση είναι «να τηνε μαρτυρήσομε». Με τη μορφή ερωτηματικών εκκλήσεων προς τα μέλη του χορού να πλησιάσουν κοντά, να συνάψουν και να συγκροτήσουν αντιφωνικές σχέσεις μαζί της και με το νεκρό, η κορυφαία μονωδός επιχειρεί να ενσωματώσει τον χορό σαν συλλογικό μάρτυρα της κοινής της ουσίας με τον νεκρό αλλά και σαν μάρτυρα της αλήθειας του λόγου της:

... Κι απάνω που ανέβηκα

είπα του Γιαννάκη ζου

Δε θε να πούμε τίποτα

να τηνε μαρτυρήσομε;

Με ειρωνικό τόνο εδώ επισημαίνει ότι ο σύζυγος της νεκρής, ο Γιαννάκης, ο οποίος ξαναπαντρεύτηκε αμέσως, επιδίωξε να διαγράψει τη νεκρή αποσιωπώντας τις μοιρολογίστρες της. Με τη σειρά του καταδικάζεται στη σιωπή από έναν λόγο που διατυπώνεται από τον θηλυκό χώρο. Ο σύζυγος δεν θα αποκρινόταν φωνητικά σε αυτόν το χώρο. Η σιωπή του είναι η αντιφωνική ολοκλήρωση του θρηνητικού λόγου.

...Ε, Αλογάκο, έλα κοντά

να ζε τα λέου

να τ' αγροικάς

αλήθεια λέου νη ψέματα;

Κι εδώ η θρηνωδός γνωρίζει καλά ότι ο εξ αγχιστείας συγγενής που καλεί δεν θα διασχίσει τα γυναικεία σύνορα της τελετουργίας. Έτσι η έκκληση για επικύρωση απευθύνεται επίσης στον χορό των γυναικών, η εδραίωση του λόγου της μέσω διαλογικής παράστασης. Το άκουσμα στην αντιφωνική σχέση δεν είναι εξωτερικό προς τον λόγο. Το άκουσμα είναι η αναπαραγωγή του λόγου του άλλου. Μέσα από το άκουσμα του χορού, ο λόγος διασπείρεται στο υπόλοιπο της κοινωνίας. Η απουσία του ακούσματος ισοδυναμεί με τον «σιωπηλό» θάνατο, που είναι ο κακός θάνατος στη Μάνη. Ο «σιωπηλός» θάνατος είναι επίσης ο κοινωνικός θάνατος της μοιρολογίστρας που δεν έχει μάρτυρα.
Οι ισχυρισμοί αλήθειας που προέρχονται από την τελετουργία εξαρτώνται, όχι μόνο από την νομική δύναμη της αντιφωνικής επιβεβαίωσης αλλά κι από την συναισθηματική δύναμη του πόνου. Ο διαλεγόμενος πόνος και ο παραπονεμένος λόγος συνιστούν την αλήθεια. Δηλώνοντας ότι δεν μπορούν να τραγουδήσουν σωστά τα μοιρολόγια χωρίς τη «βοήθεια» άλλων, οι Μανιάτισσες αποκαλύπτουν ότι ο πόνος, για να καταστεί έγκυρος, πρέπει να συγκροτηθεί κοινωνικά σε αντιφωνικές σχέσεις. Όταν ακούει κανείς ένα αυτοσχέδιο μοιρολόι, δεν ακούει απλώς ένα άτομο να τραγουδά, αλλά μια συλλογικότητα να εκφράζεται φωνητικά.
Ο μόνος τρόπος με τον οποίο ένας «ξένος» μπορεί να μπει στον θηλυκό χώρο του θανάτου και των δι-αισθήσεων είναι να μπει ως μέλος του χορού, ως μάρτυρας με συμβασιακές υποχρεώσεις. Για τις Μανιάτισσες, ο ξένος, εθνογράφος ή άλλος, που γίνεται αποδεκτός μπορεί να λειτουργήσει ως μια ακόμη αρμονική φωνή για να διευκολύνει τη συγκρότηση και τη διασπορά της κοινωνικής μνήμης.
Καθήσαμε στη μέση του παλιού πύργου, με κέρασε γλυκό και είπε:
Αφού είσαι δικό μας παιδί, θα σου πω κανα-δυο μοιρολόγια που θες, αρκεί να με «βοηθείς». Ένιωσα τα χέρια μου να παγώνουν καθώς δεν μου άφησε χώρο να αντιδράσω. Ξεκίνησε εναλλάσσοντας πεζό λόγο και ποίηση. Συνέχισε να μοιρολογεί ήσυχα κοιτάζοντάς με διαπεραστικό βλέμμα, ώσπου τα χείλη μου άρχισαν να κινούνται. Οι κινήσεις του σώματος και του κεφαλιού της με παρότρυναν να ακολουθήσω, κι όσο έμπαινα στον ρυθμό της το μοιρολόγισμά της δυνάμωνε. Σε στιγμές κλειδιά του μοιρολογιού επιζητούσε με πόνο στο βλέμμα το νεύμα μου, το δυνάμωμα της φωνής μου, οδηγώντας με να γευτώ τον πόνο της, μέχρι που αναλύθηκα σε δάκρυα.
Δεν υπάρχουν στη Μέσα Μάνη επαγγελματίες, αμειβόμενες μοιρολογίστρες, όπως στην αρχαία Ελλάδα. Δάκρυα χυμένα χωρίς κοινή ιστορία αμοιβαιότητας είναι ύλη εκτός τόπου.

Ιστορία Γένους Θηλυκού

Δύο ήταν οι θεσμοί στη Μάνη που αναλάμβαναν εκείνες τις πολιτικές - νομικές λειτουργίες που σήμερα αναλαμβάνει το κράτος: η γεροντική, το συμβούλιο των ανδρών, και το κλάμα, η θρηνητική τελετουργία των γυναικών.

... Καλώς τον Μιχαλάκο μου

γέροντα του Κατωπαγγιούτι

θες που ήρθες στην Οχιά [χωριό]

που η Σούρδαινα είναι κακιά

[η θρηνούσα]και τις γεροντικές χαλά;

Το κλάμα μπορούσε να ενισχύσει όσο και να αμφισβητήσει τις αποφάσεις της γεροντικής, μπορούσε και να επιβάλλει αποφάσεις στην γεροντική επικαλώντας συλλογικές ηθικές υποχρεώσεις, όπως την εκπλήρωση της ηθικής του κώδικα αντεκδίκησης. Μπορούσε να αναμορφώσει και την ιστορία:

... Εγώ ειμ' η Βέργα τ΄Αλμυρούκι

όσα με βρούσι τα μπορού

τ΄ εχου κοιλιά τη πιθαρός

κι όλα τα κάνω χαραμπότα

ρίχνου και στη θάλασσα...

Η Βέργα και ο Αλμυρός είναι οι τοποθεσίες που έγινε η περίφημη μάχη μεταξύ των μανιάτικων γενών και του εισβολέα εχθρικού στρατού κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Στην επίσημη ιστορία η μάχη του Αλμυρού εξυμνείται ως ανδρική νίκη, οι γυναίκες απλώς βοήθησαν, πολεμώντας με τα δρεπάνια τους στον Δυρό για να εμποδίσουν ένα δεύτερο στρατό να κατακτήσει την Μέσα Μάνη όσο οι άνδρες πολεμούσαν στη Βέργα. Οι παραπάνω στίχοι ενός σύγχρονου μοιρολογιού αναμορφώνουν τη μάχη ως γυναικεία ιστορία.
Με τον πρώτο στίχο η θρηνωδός γίνεται, όχι απλώς η μάχη, αλλά ο τόπος που έγινε η μάχη. Γίνεται η Βέργα του Αλμυρού. Οι άνδρες καταλαμβάνουν τόπους, οι γυναίκες γίνονται χώροι. Κατανοεί το συγκεκριμένο γεγονός και τόπο μέσω του σώματός της, και με τον δεύτερο στίχο δηλώνει πως οποιαδήποτε βία και κακό κι αν την προσβάλει, αυτή θα εν-σωματώσει, θα συγκρατήσει και θα καταβροχθίσει τη συμφορά με τον ίδιο τρόπο που οι Μανιάτες «καταβρόχθισαν» τον εχθρικό στρατό. Σαν λεβέντισσα, παραμένει στητή ανάμεσα σε όλα τα σώματα που έχουν πέσει.
Στη μανιάτικη μνήμη αυτή η μάχη είναι ένα γεγονός παγκόσμιων αναλογιών. Το μοιρολόι μας δίνει άμεσα κοσμολογικές διαστάσεις. Η μεταφορά της κοιλιάς, της εσωτερικότητας των γυναικών στον τρίτο στίχο, γεννά τον κόσμο και την ιστορία ως γένους θηλυκού. Το συνεχές της ιστορικής καταστροφής γίνεται έτσι κατανοητό μέσα από μια μεταφορά κατάποσης, βρώσης και βίαιης εσωτερικοποίησης. Η ιστορικοποίηση ως προφορική πρακτική αντιγράφει αυτή τη διαδικασία της κοσμικής κατάποσης. Το γυναικείο σώμα, σαν την «ανοιχτή γη» (χαραμπό) και τον ίδιο τον Κόσμο, είναι το υπέρτατο δοχείο αποθήκευσης (πιθάρι) και μνήμης.
Ο Κόσμος ποτέ δεν επιτυγχάνει πλήρη παρουσία. Εμφανίζεται πάντα μέσα από αποσπάσματα, από την ατομική εσωτερικότητα της κάθε γυναίκας. Το μάζεμα των γυναικών στις θρηνητικές παραστάσεις είναι η συναρμολόγηση των θραυσμάτων αυτών του παγκόσμιου. Οι θρηνητικές παραστάσεις, η προφορική ιστορία, το μάντεμα, ο λόγος και οι σωματικές πρακτικές των γυναικών είναι η αναπαράσταση των ανταλλαγών μεταξύ του αποσπασμένου μέρους (της γυναικείας εσωτερικότητας) και του όλου (της κοσμολογικής εσωτερικότητας). Οι γυναίκες μεταφράζουν την ατομική εμπειρία σε κοσμολογική γενικότητα και επιστρέφουν την κοσμολογική συνολικότητα στο ειδικό. Αυτή είναι η πολιτισμική δύναμη των Μανιατισσών.
Στη γυναικεία ποιητική, ο σύνδεσμος ανάμεσα στην ιστορική καταστροφή και την κοσμολογική κατάποση φανερώνει μια συνειδητότητα της εξαφάνισης της ίδιας της μανιάτικης πραγματικότητας. Για τις γυναίκες εκείνες που είναι οι αρχειοφύλακες της κοσμολογικής διαδικασίας, η ιστορική οριστικότητα παραμένει ενσωματωμένη στην ποιητική τους και γραμμένη στα σώματά τους.

Νάντια Σερεμετάκη ΤΑ ΝΕΑ (08-07-2000).

Μανιάτικο μοιρολόι για τον θάνατο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη

Σκύψετε όρη και βουνά για να ξανοίξου το Μωρηά
να ιδού και την Τροπολιτσά αν κλαίει κι’ αν μοιρολογά .

Ακούστε κάστρα του Μωρηά και φρούρια της Λευτεριάς
Εσήμερα αναχωρά ο αρχηγός της κλεφτουριάς.

Σήμερα φεύγει ο στρατηγός ο Γέρως ο ηρωικός
του Δράμαλη ο νικητής και του ραγιά ο λυτρωτής.

Κολοκοτρώνη Θοδωρή – ατρόμητε πολεμιστή
τα χρόνια ζε κιοτέψασι στο Χάρο ζε προδώσασι.

Μία βολά κι’ ένα καιρό ήσου λιοντάρι φτερωτό
ζ ‘ έτρεμε η Αρβανιτιά και του Σουλτάνου η τουρκιά.

Στους κλέφτες ήσουν αρχηγός, στους Μωραϊτες στρατηγός,
και έδωνες διαταγές στις φάλαγγες – στους μαχητές.

Εσένα βοήθησ’ ο Θεός να λευτερώσης το Λαό
το Έθνος το Ελληνικό , το γένος το Ιστορικό!

Άκουσο Γέρω του Μωρηά τη Μάνη που μοιρολογά :
«του Ταυγέτου τα βουνά και του Ταινάρου τα χωριά»

Σκούζουσι άγρια τη φωνή , για να ξυπνήσουν οι νεκροί,
να τρέξουσι κι’ οι σταυραητοί το φέρετρο να πιάσουσι.

Κολοκοτρώνη Θωδωρή – στον Άδη που θα κατέβης
πάλι θε νάσαι στρατηγός και των ηρώων αρχηγός !»

Σημείωση : Ο Θ. Κολοκοτρώνης είχε εκπαιδευθεί στην Μάνη, όπου είχε καταφύγει διωκόμενος και ο πατέρας του Κων. Κολοκοτρώνης.

Of the Wand and the Moon

2011-07-10T06:21:00.001-07:00

Of the Wand and the Moon
Sonnenheim
2005
Genre : Neo-folk

1.Black Moth
2.Nighttime In Sonnenheim
3.Summer Solstice
4.Honour
5.My Black Faith
6.Wonderful Wonderful Sun
7.Hollow Upon Hollow
8.Camouflage
9.Lieblos Hin Zur Dunkelheit
10.Hail Hail Hail II
11.Here's An Ode
12.I Shall Feast
13.Like Wolves
14.Winter Solstice

http://www.ofthewandandthemoon.dk/

http://www.myspace.com/ofthewandandthemoon

Hurdy-gurdy

2011-06-26T13:36:00.000-07:00

Το hurdy gurdy, (γνωστό επίσης ως βιολί με τροχό), είναι ένα έγχορδο μουσικό όργανο που παράγει ήχο από έναν περιστρεφόμενο από μανιβέλα και καλυμμένο με κολοφώνιο, τροχό. Ο τροχός λειτουργεί σαν ένα δοξάρι βιολιού και μεμονωμένες νότες που παίζονται στο όργανο μοιάζουν με αυτές του βιολιού. Οι μελωδίες παίζονται πιέζοντας τα πλήκτρα – σφήνες που αλλάζουν το μήκος των χορδών.
Ο ήχος του, λόγω των συμπαθητικών χορδών του, μοιάζει αρκετά με αυτόν της γκάιντας, γι αυτό συχνά χρησιμοποιούνται μαζί ιδιαίτερα στην γαλλική και την σύγχρονη ουγγρική παραδοσιακή μουσική.

Ο όρος hurdy gurdy είναι ονοματοποιητικός και προήλθε από τον επαναλαμβανόμενο τόνο που χαρακτηρίζει τα όργανα με ξύλινο τροχό που έχει στρεβλωθεί λόγω της υγρασίας ή από το χαρακτηριστικό βουητό που παράγει η γέφυρα. Θεωρείται ότι προέρχεται από τον σκωτσέζικο και βορειοαγγλικό όρο για την οχλαγωγία και την αταξία, hirdy girdy ή από το hurly gurly έναν παλιό αγγλικό όρο για τον θόρυβο ή την αναστάτωση.

Προέλευση και ιστορία

Το hurdy –gurdy θεωρείται ότι προέρχεται από τα τοξωτά έγχορδα της δυτικής Ευρώπης ή της Μέσης Ανατολής κάπου πριν τον 11ο αιώνα μ.Χ. Ο πρόγονος του hurdy gurdy είναι το organistrum, ένα ευμέγεθες μουσικό όργανο σε σχήμα κιθάρας με μακρύ λαιμό πάνω στον οποίον βρίσκονταν τα πλήκτρα – κλειδιά. Το organistrum παιζόταν από δύο ανθρώπους, εκ των οποίων ο ένας γυρνούσε την μανιβέλα και ο άλλος τραβούσε προς τα πάνω τα πλήκτρα κλειδιά (μια δυσκίνητη τεχνική παιξίματος που έχει ως αποτέλεσμα να μπορούν να παιχτούν μόνο αργές μελωδίες).

Γέροντες παίζουν το Organistrum

Santiago de Compostela, Galicia

Τα όργανο χρησιμοποιήθηκε πρώτιστα στην συνοδεία μοναστικών και εκκλησιαστικών χορωδιών

Κατά την Αναγέννηση το hurdy gurdy ήταν ένα πολύ δημοφιλές όργανο, μαζί με την γκάιντα, και αναπτύχθηκε ένας χαρακτηριστικός τύπος του με κοντό λαιμό και σώμα σε σχήμα κουτιού με μια καμπύλη ουρά στην άκρη. Ήταν αυτή την περίοδο που άρχιζε να εμφανίζεται σε απεικονίσεις του οργάνου η γέφυρα (συνήθως αποκαλείται «σκύλος) που βρίσκεται κάτω από μια συμπαθητική χορδή και παράγει το βουητό.

Κατά το τέλος της αναγέννησης αναπτύχθηκαν δύο χαρακτηριστικού σχήματος hurdy gurdy. Το ένα είχε κιθαροειδές σχήμα και το άλλο είχε τύπο σώματος στρογγυλοποιημένου λαούτου, φτιαγμένο από δούγες (λωρίδες ξύλου που απαρτίζουν το κάτω μέρος τους σκάφους)

Μέχρι το τέλος του 17ου αιώνος οι αλλαγές στις μουσικές προτιμήσεις που απαιτούσαν μεγαλύτερες πολυφωνικές ικανότητες, απ΄ ό,τι το hurdy gurdy μπορούσε να προσφέρει, έσπρωξαν το όργανο στις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Σαν αποτέλεσμα απέκτησε ονομασίες όπως το γερμανικό Bauernleier ( λύρα του αγρότη) και Bettlerleier (λύρα του ζητιάνου). Κατά τον 18ο αιώνα απέκτησε μεγάλη φήμη μεταξύ των Γάλλων ευγενών, με διάσημους συνθέτες να γραφουν έργα για hurdy gurdy (το πιο διάσημο εκ των οποίων είναι του Nicolas Chédeville’s Il pastor Fido). Εκείνη την εποχή αναπτύχθηκε το πιο κοινό είδος του hurdy gurdy, το εξάχορδο vielle à roue. Αυτό το όργανο έχει 2 χορδές για μελωδία και 4 συμπαθητικές χορδές ρυθμισμένο έτσι ώστε ενεργοποιώντας ή απενεργοποιώντας τις συμπαθητικές χορδές, να μπορεί να παιχτεί σε διάφορους τόνους.

Επίσης κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου εξαπλώθηκε και πιο ανατολικά, όπου περαιτέρω διαφοροποιήσεις του αναπτύχθηκαν στις δυτικές σλαβικές χώρες, σε γερμανόφωνες περιοχές και στην Ουγγαρία. Ουσιαστικά οι περισσότεροι τύποι εξαφανίστηκαν μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνος, αλλά κάποιοι λίγοι επέζησαν – μεταξύ των οποίων οι πιο γνωστοί το γαλλικό vielle à roue, το ουγγρικό tekerőlant και το ισπανικό zanfona.

Το hurdy gurdy έχει μια καλά ανεπτυγμένη παράδοση στην ανατολική Ευρώπη ιδίως στην Ουγγαρία, την Πολωνία, την Λευκορωσία και την Ουκρανία. Στην Ουκρανία είναι γνωστό ως Lira ή relia. Παιζόταν και εξακολουθεί να παίζεται από επαγγελματίες συχνά τυφλούς, πλανόδιους μουσικούς γνωστούς ως lirnyky. Το ρεπερτόριο τους είναι πρωτίστως θρησκευτικό, αν και περιλαμβάνει πολλά ιστορικά έπη γνωστά ως dumy (τραγουδιστά επικά ποιήματα του 16ου αιώνος) και παραδοσιακούς χορούς. Οι Lirnyky κατηγοριοποιήθηκαν ως επαίτες από τις ρωσικές αρχές και υποβάλλονταν σε σκληρά κατασταλτικά μέτρα αν έπαιζαν στους δρόμους μεγάλων πόλεων έως το 1902, όταν εθνολόγοι που παρακολουθούσαν το 12ο Πανρωσσικό Αρχαιολογικό συνέδριο ζήτησαν από τις αρχές να σταματήσουν να τους διώκουν. Στην δεκαετία του 1930 αυτή η παράδοση εξαλείφθηκε σχεδόν τελείως από τις σοβιετικές αρχές του Στάλιν, όταν 250-300 lirnyky συγκεντρώθηκαν για ένα εθνογραφικό συνέδριο και εκτελέστηκαν ως ένα κοινωνικά ανεπιθύμητο στοιχείο για την σύγχρονη σοβιετική κοινωνία.

Ούγγρος παίχτης hurdy-gurdy

Σήμερα η παράδοση έχει επανέλθει. Αναβιώσεις έχουν ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια στην Σουηδία, την Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχική Δημοκρατία, την Πολωνία, την Ρωσία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία.
Πολλά φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής στην Ευρώπη περιλαμβάνουν μουσικά σύνολα με hurdy gurdy, αλλά το πιο γνωστό ετήσιο φεστιβάλ είναι στο Saint Chartier στην κεντρική Γαλλία κοντά στις 14 Ιουλίου (εθνική επέτειος Γαλλίας)

Evening Snow - Tani Senzan & Tanaka Yoko

2011-06-18T02:41:00.000-07:00

Tani Senzan & Tanaka Yoko
Evening Snow
1988
Genre : Japanese Folk

1. Graceful Spring
2. Midare
3. Evening Snow
4. Children's Song Medley
5. The Plover
6. The Dream of the Bird
7. Farewell Dance

DOWNLOAD

Summoning - Dol Guldur

2011-06-18T02:39:00.000-07:00

Summoning
Dol Guldur
1996
Genre : Epic/Medieval Black Metal

1. Angbands Schmieden
2. Nightshade Forests
3. Elfstone
4. Khazad Dúm
5. Kôr
6. Wyrmvater Glaurung
7. Unto a Long Glory...
8. Over Old Hills

DOWNLOAD

Area Bombardment - In hoc signo vinces

2011-06-07T08:40:00.000-07:00

Area Bombardment
In hoc signo vinces
2010
Genre : Martial, Neoclassical, Industrial

1. Sons of Eireann
2. We stand against the modern world
3. Edelweiss
4. Confession
5. The sun and the runes
6. Fields of war
7. Fathers of our nations
8. Usura
9. New Europe

http://www.myspace.com/areabombardment

Arditi - Maching on to Victory

2011-06-06T11:41:00.000-07:00

Arditi
Marching on to Victory
2007
Genre : Martial, Industrial

1.Determination
2.Sturm V
3.Unity of Blood
4.Marching on to Victory
5.Bless Our Arms
6.Sun of Predappio
7.Holy Order
8.Militant Struggle

Bonus Tracks
Sturm V (2006)
Divina Patria

http://www.myspace.com/arditisweden

The Tolkien Ensemble

2011-04-12T11:09:00.001-07:00

The Tolkien Ensemble and Christopher Lee
The Lord of the Rings
2006
Genre: Medieval, Classical, Folk

Μελοποίηση όλων των ποιημάτων και των τραγουδιών της τριλογίας του Tolkien Άρχοντας των Δαχτυλιδιών.

http://www.tolkien-ensemble.net/

DOWNLOAD

http://www.mediafire.com/?bflev21aa3ph1ra

http://www.mediafire.com/?2be0ad9s34415a3

http://www.mediafire.com/?pdsxx1orgq7e313

http://www.mediafire.com/?xjj9h8nv20frh08

Across the Rubicon - Who Doesn't Listen to the Song, Will Hear the Storm

2011-03-25T03:20:00.000-07:00

Across the Rubicon
Who Doesn't Listen to the Song, Will Hear the Storm
2010
Genre : Martial, Neoclassical

1. Hic Vivi Taceant. Hic Mortui Loquuntur
2. Marching At Home
3. Poppies
4. Gallipoli
5. Glory, Disillusionment And Despair
6. Aut Vincere, Aut Mori
7. Here Dead We Lie
8. The Silence
9. A Moth To A Flame
10. Mors Est Quies Viatoris, Finis Est Omnis Laboris

DOWNLOAD

Η Τεράστια Σημασία της Μουσικής για τους Πυθαγόρειους

2011-03-23T09:02:00.000-07:00

Η σημασία της µουσικής

Οι Πυθαγόρειοι επέδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη µουσική. Ως προς το θέµα µάλιστα αυτό οφείλουµε να αναφέρουµε, πέραν του ίδιου του Πυθαγόρα, τον Ιππάσιο τον Μεταποντίνο, τον Αριστόξενο τον Ταράντιο και τον Νικόµαχο τον Γεράσιο. Συµφιλιώνοντας τις αντίρροπες αρχές που υπεισέρχονται στη συγκρότηση κάθε όντος, η αρχή της αρµονίας αποτελεί την αναλογία που, σε κάθε πεδίο, συνενώνει τα διχονοούντα στοιχεία. Απαντάται φυσικά στη µουσική, όπου οι έννοιες της συµφωνίας και της διαφωνίας διαδραµατίζουν ιδιαίτερα σηµαντικό ρόλο. Η µουσική, άλλωστε, υποκρύπτει µέσα της σε λανθάνουσα κατάσταση ολόκληρη αριθµητική, την οποία οι Πυθαγόρειοι, επιχείρησαν να αναδείξουν, τονίζοντας τον ουσιώδη ρόλο του αριθµού και της αναλογίας. Όπως λέει κι ο Θέων της Σµύρνης:

"Εφόσον λέγεται πως υπάρχουν σύµφωνοι αριθµοί, το λόγο αυτής της συµφωνίας δεν θα µπορούσαµε να τον βρούµε παράµόνον µέσα στην αριθµητική· η συµφωνία αυτή διαθέτει τις µεγαλύτερες αρετές, αφού είναι η αλήθεια µέσα στην έλλογη ψυχή, η µακαριότητα µέσα στο βίο και η αρµονία µέσα στη φύση· τέλος, είναι αυτή η ίδια η αρµονία που απλώνεται σ' ολόκληρο το σύµπαν και δεν παρουσιάζεται σ' όσους την αναζητούν παρά αποκαλυπτόµενη µέσα από τους αριθµούς."

Άµεσα αισθητή αρµονία είναι αυτή που µας αποκαλύπτουν τα µουσικά όργανα ενώ νοερή αυτή που µας χαρίζουν οι αριθµοί. Γι' αυτό και οι Πυθαγόρειοι προέβησαν σε εκτεταµένες έρευνες όσον αφορά τις σχέσεις µήκους και πάχους των χορδών, καθώς και µεταξύ της, ρυθµιζόµενης από περιστρεφόµενα κλειδιά, τάσης των χορδών και τόνου που παράγουν µε τη νύξη τους. Τόσο ο µαθηµατικός προσδιορισµός των διαστηµάτων όσο και η επινόηση του επτάχορδου και του οκτάχορδου αποδίδονταν στον ίδιο τον Πυθαγόρα. Οι Πυθαγόρειοι είχαν ακόµα αφιερώσει µελέτες τους στη σχέση ήχου και όγκου του δονούµενου δοχείου που τον παράγει:

"Αυτές τις συνηχήσεις άλλοι θέλησαν να τις επιτύχουν µε το βάρος, άλλοι µε το µήκος,άλλοι µε αριθµηµένες κινήσεις κι άλλοι µε τη χωρητικότητα των δοχείων. Λέγεται πως ο Λάσος ο Ερµιονεύς κι οι µαθητές του Ιππάσιου του Μεταποντίνου, του τελευταίου εναποµείναντος από το Τάγµα του Πυθαγόρα, έκαναν παρατηρήσεις σχετικά µε την ταχύτητα και τη βραδύτητα της κίνησης ταλάντωσης των βάζων, χάρη στις οποίες κατάφεραν να υπολογίσουν µαθηµατικά τις συνηχήσεις. Παίρνοντας περισσότερα όµοια και της αυτής χωρητικότητας βάζα, άφηναν ένα άδειο και τα άλλα τα µισογέµιζανµε διάφορες ποσότητες υγρού, ώστε χτυπώντας τα στη συνέχεια να επιτυγχάνουν τους σύµφωνους φθόγγους του οκτάφθογγου."

Η µελέτη των σχέσεων συνήχησης ήταν κεφαλαιώδης όχι µόνο για την κατασκευή εγχόρδων ή πνευστών µουσικών οργάνων αλλά και για την αρχιτεκτονική των θεάτρων, δεδοµένου ότι και σε αυτή την περίπτωση τίθενται πολλά προβλήµατα ακουστικής. Αυτή η µουσική αρµονία διέπει ολόκληρη την αντίληψη τους για τον κόσµο.

Μουσική και Aστρονοµία

Όταν ο Πλάτων λέει πως µουσική και αστρονοµία είναι αδελφές επιστήµες (Πολιτεία, VII, 530d), µιλά λες και το δόγµα του Πυθαγόρα δεν έχει και πολλά µυστικά γι' αυτόν. Ιδού όµως ένα κεφαλαιώδες χωρίο του Θεωνά της Σµύρνης που µας δίνει να καταλάβουµε τι θα πρέπει να νοούµε ως «αρµονία των ουράνιων σφαιρών»:

Σχετικά µε τη θέση ή την τάξη των σφαιρών ή των κύκλων πάνω στους οποίους περιφέρονται οι πλανήτες, η γνώµη ορισµένων Πυθαγορείων είναι οι εξής: Ο κύκλος της σελήνης είναι ο εγγύτερος της Γης, αυτός του Ερµή είναι ο δεύτερος ανεβαίνοντας, έπειτα έρχεται αυτός της Αφροδίτης ενώ τέταρτος είναι του Ηλίου· στη συνέχεια είναι αυτοί του Άρη και του ∆ία διαδοχικά, ενώ του Κρόνου είναι ο τελευταίος κι ο εγγύτερος των αστέρων. Να τι δηλώνει ο Αλέξανδρος ο Αιτωλός(...):

"Οι επτά σφαίρες µας δίνουν τους επτά φθόγγους της λύρας και παράγουν µια αρµονία(δηλαδή την οκτάφθογγο) λόγω των διαστηµάτων που τους κατανέµουν ανά δύο."

Σύµφωνα µε το δόγµα του Πυθαγόρα, εφόσον στην πραγµατικότητα ο κόσµος είναι αρµονικά διατεταγµένος, τα ουράνια σώµατα που απέχουν ανά δύο, κατά τις αναλογίες των σύµφωνων φθόγγων, παράγουν κινούµενα, λόγω της ταχύτητας της περιστροφής τους, τους αντίστοιχους αρµονικούς φθόγγους. Ο κόσµος είναι σαν επτάχορδη λύρα. Για τους Πυθαγόρειους άρα ηµουσική κλίµακα είναι ένα κοσµολογικό πρόβληµα κι η αστρονοµία η θεωρία της ουράνιας µουσικής.

Μουσική και Aρχιτεκτονική

Η έννοια του αρµονικού διαστήµατος, τη συγκρότηση της οποίας διέπει ο αριθµός, αυτή η ρίζα του παντός, απαντάται ακόµα στην καρδιά της αρχιτεκτονικής και ειδικότερα της ιερής αρχιτεκτονικής, όπου οι επιδράσεις της αιγυπτιακής παράδοσης πρέπει να ήταν καθοριστικές. Ο ελληνικός ναός είναι πραγµατικά µια µουσική που πέτρωσε. Ο Γεωργιάδης, µελετώντας τα διαστήµατα µεταξύ των κιόνων του Παρθενώνα και των Προπυλαίων, ανακάλυψε αριθµούς που παρουσιάζουν τις αυστηρές αναλογίες της πυθαγόρειας κλίµακας. Αυτή η παράδοση αρχιτεκτονικής αρµονίας, µαζί µε όλες τις περίπλοκες τεχνικές της για την κατασκευή κανονικών πολυέδρων ή σχηµάτων φορτισµένων µε εσωτερικούς συµβολισµούς, όπως τα εξάγωνα, οι ρόδακες ή τα πεντάγραµµα, έφθασε ως τους τεχνίτες των µεσαιωνικών καθεδρικών ναών. Πρόκειται για την παράδοση που ξαναβρίσκουµε στην καρδιά του κεφαλαιώδους πονήµατος του Βιτρούβιου(1ος αιώνας π.Χ.), του De architectura, ενός από τα πλέον δηµοφιλή βιβλία του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.

Έτσι λοιπόν είναι δυνατόν, εντός ή διαµέσου του αριθµού, της αναλογίας και της αρµονίας, να συνδεθούν χώρος και χρόνος κατά έναν τρόπο τελείως διάφορο της σύγχρονης µας αντίληψης για την ταχύτητα. Τα χρονοδιαστήµατα τηςµουσικής και τα χωροδιαστήµατα της αρχιτεκτονικής σµίγουν µέσα από τη ρυθµική τους και διέπουν την όλη αρµονική σύζευξη έκτασης και διάρκειας.

Συµφωνία και συµπάθεια

Αριθµητική και µουσική, αριθµός και αρµονία είναι άρα αδιαχώριστα µεταξύ τους: µόνον µέσα τους µπορεί κανείς να βρει το µυστικό κλειδί για να κατανοήσει πραγµατικά την κοσµική συµφωνία. Γεννηµένη µέσα από τη συµπάθεια,η µουσική γεννά µε τη σειρά της τις συµφωνίες, υπερβαίνοντας έτσι τα διαστήµατα που κρατούν χωριστά τα άτοµα και επιτρέποντας σ' αυτά τα τελευταία να αντηχούν το ένα το άλλο και να σχετίζονται µε ό,τι τους περιβάλλει σαν φθόγγοι µέσα στην αυτή µουσική κλίµακα. Ο αριθµός, λοιπόν, εκφράζει τις σχέσεις χρόνου και χρόνων, χώρου και χώρων, σώµατος και σωµάτων µαρτυρεί τη διαίρεση της ενότητας και τις ποικίλες όψεις της διαδροµής που οδηγεί και πάλι πίσω στην πηγή. Ο αριθµός είναι ταυτόχρονα τόσο η παρουσία όσο και η απόσταση των πραγµάτων, των όντων, του κόσµου· φέρει µέσα του κάτι από τον διαµελισµό του ∆ιόνυσου-Ζαγρέως αλλά κι απ' αυτήν την αρµονική επανασυµφιλίωση που γεννά η µαγεία του τραγουδιού του Ορφέα.

Πηγή

Franz Liszt

2011-03-16T02:27:00.000-07:00

Ούγγρος ρομαντικός συνθέτης (1811 - 1886) κι ένας από τους σπουδαιότερους και τεχνικά αρτιότερους πιανίστες της εποχής του. Γεννήθηκε το 1811 στην Ουγγαρία από γονείς γερμανικής καταγωγής· ο πατέρας του έπαιζε πιάνο, βιολί, τσέλο και κιθάρα, και άρχισε να διδάσκει πιάνο στον Liszt στην ηλικία τον 6 ετών, οπότε κι αποκαλύφθηκε το μεγάλο του ταλέντο. Ασχολείται με την σύνθεση μουσικών έργων στα 8 και εμφανίζεται σε συναυλίες στα 9 του χρόνια. Αργότερα, η οικογένεια μετακομίζει στην Βιέννη προκειμένου ο Franz να λάβει συστηματική μουσική εκπαίδευση· καθηγητές του υπήρξαν ο Carl Czerny και ο Antonio Salieri. Στην πρώτη του προσωπική συναυλία το 1822, ενθουσίασε το κοινό, έλαβε εξαιρετικές κριτικές και γνώρισε τον Beethoven και τον Schubert. To 1823 η οικογένεια μετακομίζει στο Παρίσι, όπου ο συνθέτης έρχεται σε επάφη με σημαίνουσες προσωπικότητες της εποχής, όπως τον Victor Hugo, τον Frédéric Chopin και τον Hector Berlioz.
Θαύμαζε τον βιρτουόζο βιολιστή Niccolo Paganini κι επιθυμούσε να εξελίξει την τεχνική του στο πιάνο σε ανάλογο βαθμό. To Παρίσι κατά την δεκαετία του '30 έγινε το κέντρο της προσπάθειας τελειοποιήσεως της τέχνης και της τεχνικής του πιάνου. Δεκάδες πιανίστες επικεντρώνονταν στην τελειοποίηση συγκεκριμένων τεχνικών παιξίματος, με αποτέλεσμα το επίπεδο της μουσικής εκτελέσεως να φτάσει σε απίστευτα ύψη. Το στοιχείο, όμως, που καθιστούσε τον πιανίστα Liszt ξεχωριστό, ήταν η τεχνική του αρτιότητα σε όλες τις τεχνικές, σ' αντίθεση με τους υπολοίπους που ειδικεύονταν σε συγκεκριμένες.
Ως το 1847 είχε αποκτήσει τεράστια φήμη σ' ολόκληρη την Ευρώπη, στην οποία περιόδευε για αρκετά χρόνια κι έδινε συναυλίες. Αυτήν την χρονιά, όμως, εγκαταλείπει την σολιστική του καρίερα κι αφοσιώνεται στην μουσική σύνθεση. Εξαιρετικά ευρύ το μουσικό του έργο περιλαμβάνει ορχηστρικές συνθέσεις, χορωδιακές συνθέσεις, και έργα για σόλο πιάνο, στα οποία όντας εξαιρετικός γνώστης του οργάνου εκμεταλλεύτηκε όλες τις δυνατότητές του. Αποτελεί τον εισηγητή του Συμφωνικού Ποίηματος, μιας σύνθεσης με την οποία παρουσιάζεται στο κοινό μέσω της μουσικής ένα εξωμουσικό θέμα, κυρίως από την λογοτεχνία, την ζωγραφική ή την φύση.

1. Faust
2. Gretchen
3. Mephistopheles - Final Chorus

DOWNLOAD

Τραγούδια για τον «Φόρο του Αίματος»

2011-02-20T03:30:00.000-08:00

Στα δημοτικά τραγούδια του Γένους μας, έχουν αιωνίως εσωκλειστεί αισθήματα έντονα και αληθινά, θρήνοι μα και επινίκια, πόνος μα και χαρά. Καθάρια αποτυπώνεται μία ψυχοσύνθεση ζυμωμένη από τα βιώματα της Φυλής. Η ανάγνωσή τους και μόνο, δίχως την μουσική τους επένδυση, είναι ικανή να παραμερίσει τους σωρούς των ερειπίων των σημερινών στιχουργών, διά την διάνοιξη των πηγών μιας ευρυτέρας υγιούς και αληθούς μουσικής αναζητήσεως…

Ανάθεμά σε βασιλιά, και τρισανάθεμά σε,
με το κακόν οπό’ καμες, με το κακό που κάνεις.
Στέλνεις, δένεις τους γέροντας, τους πρώτους τους παπάδες,
να μάσεις παιδομάζωμα, να κάμεις γενιτσάρους.
Κλαιν οι γονέοι τα παιδιά και οι αδερφές τα αδέρφια,
κλαίγω κι εγώ και καίγομαι και όσο ζω θα κλαίω,
πέρσι πήραν το γιόκα μου, φέτο τον αδερφό μου.

Ηπειρώτικο δημοτικό τραγούδι, από την περιοχή του Πωγωνίου. Χρονολογείται γύρω στο 1580 , όταν έλαβε χώρα το πρώτο παιδομάζωμα στην περιοχή από τον Μουράτ τον Γ’.

Τώρα το Μάρτη με δροσιές, π ανοίγουν τα λουλούδια,
βουνά μου, μην ανθίσετε, μην ακουστούν τραγούδια,
γιατί ήρθαν χρόνια δύστυχα, καταραμένα χρόνια.
Οι Τούρκοι παίρνουν τα παιδιά , τα ρίχνουν στα χαρέμια.
Βουνά μου, χαμηλώσετε, ανυψωθείτε κάμποι,
και σεις δεσμά της φυλακής, καείτε, γκρεμιστείτε,
και συ, ο αδερφούλης μου, τους Τούρκους να σκοτώνεις,
κι όσους είναι στη φυλακή να τους ελευθερώνεις.

Τραγούδι από το Θεσπρωτικό, όπου ο θρήνος μορφοποιείται σε Εκδίκηση.

Ένας πασιάς κατέβινι απού μέσα ‘που την Πόλη,
μήδι σι χάνι πέζιψι, μήδε σι γιρουντάδιο,
μόν’ πήγε κι ξιπέζιψι στης χήρας του παλάτι.
– Γουργά ψουμί, γουργά κρασί, γουργά καλό προσφάι,
γουργά κι τα πιδάκια σου να γένουν γενιτσάροι.
– Γουργά ψουμί, γουργά κρασί, γουργά καλό προσφάι,
ημείς πιδιά δεν έχουμι να γένουν γενιτσάροι.
– Φερ΄τι της χήρας το πιδί που ‘ νι γραμματισμένου.
Και πάνι κι τους ήφιραν ‘που μέσ’ απ’ τ’ Άγιου Βήμα,
μι τα μαλλάκια ξέπλιγα , μι του χαρτί στα χέρια.
Πααίνει κ’ η μάνα του κουντά , κουντα παρακαλώντα :
- Τι ΄ν΄το κακό που γίνηκι στη μένα τη γκαημένη,
στην πρώτη τη γενιτσαριά πήραν τουν αδιρφό μου,
στη δεύτερη τουν άντρα μου κι τώρα τουν υγιό μου.

Θεσσαλικό τραγούδι, διάλογος Ελληνίδος με Τούρκο στρατολόγο.

- Άσπρε σταυραετέ, πανώρια γερακίνα,
τ’ είδες, τι άκουσες εκεί ψηλά που τρέχεις;
- Θάλασσες πικρές, καράβια βουρκωμένα,
σέρνει ο Τάταρης εννιά αδερφούς
δεμένους σε μίαν άλυσο , σε μια μακριά αλυσίδα.
Να κι η μάνα τους, η μάνα των παιδιώνε :
« Αφέντη Τάταρη κι η αφέντη των παιδιών μου,
χάρισε κι εμέ κανέν’ απ’ τα παιδιά μου,
το γραμματικό, τα φύλλα της καρδιάς μου.»

Τραγούδι από την περιοχή της Επιδαύρου Λιμηράς, γνωστό ως το τραγούδι του «Τάταρη» ( Χάρου), καθώς αποκαλούσαν τον ταχυδρόμο του Σουλτάνου στην περιοχή της Πελλοπονήσου.

Δημοτικά τραγούδια για τον θάνατο του Παύλου Μελά

2011-01-22T08:38:00.000-08:00

Ο θάνατος του Άνδρα, του Λεβέντη, του Παλικαριού Παύλου Μελά, ενός στρατιώτη του Έθνους και της Φυλής, γόνος πλουσιοπάροχης ηπειρωτικής οικογενείας, ο οποίος αμέλησε πλούτη και αξιώματα και θέλησε το 1904 να αγωνιστεί εθελοντής στην Μακεδονία με το όνομα Μίκης Ζέζας, αποτέλεσε τραγικό γεγονός για τον Ελληνισμό το οποίο καταγράφηκε στα δημοτικά τραγούδια της εποχής. Ακολουθούν στίχοι δημοτικών τραγουδιών σχετικά με την δράση και τον χαμό του Ήρωα...

Δεν στο παν΄εις το Λέχοβο, Παύλε Μελά, στο Στρέμπενο, Πελκαμένη

στη Στάτιστα για να μην πας, λημέρι να μη κάμεις.
Εκει ΄ναι τα σκυλιά, οι λυσιασμένοι λύκοι.
Ο Παύλος δεν τους άκουσε, στη Στάτιστα λημεριάζει,
οι Βούλγαροι τον έφεραν στρατό ‘π’ το Κονοπλάτι.
Βαστάει ντουφέκι ο έρημος με τους καπεταναίους
Αλέξην Καραλίβανον, Γεώργιον τον Μπολάνην,
Νικόλαον τον Πύρζαν, τον Πούλικαν τον Γιάννη,
ο Κατσιαμάκας έφυγε με οκτώ δέκα νομάτοι.
Ένα μολύβι τόρχεται και τον περνάει στην μέση.
-Παιδιά μ΄, μη με αφήσετε οι Τούρκοι να με πάρουν,
Βούλγαροι το κεφάλι μου στη Σόφια να το πάνουν,
Να πάτε το ντουφέκι μου στο Μίκη , τον υιό μου, Πύρζα ,
και το χρυσό σταυρό στη δόλια μου γυναίκα.
Πες τους να μη με κλάψουνε , στα μαύρα μη ντυθούνε,
θα βγούνε άλλοι αρχηγοί να με εκδικηθούνε,
Θα διώξουνε τη Βουλγαρία απ΄τη Μακεδονία.

Θρυλικό τραγούδι το οποίο αναφέρεται στους συμπολεμιστές και τις τελευταίες του επιθυμίες.

- Κορίτσια από την Καστοριά κι απ΄τη Βλαχοκλεισούρα
κάτι να σας ρωτήσουμε , κάτι να σας ειπούμε.
- Ποιος είσαι συ, που μας ρωτάς και θέλεις να σου ειπούμε ;
- Εγώ ΄μαι ο Παύλος ο Μελάς, της Καστοριάς καμάρι,
της Καστοριάς, της Ρούδιανης και της Βλαχοκλεισούρας.

-Κορίτσια, τι αγνανεύετε, κορίτσια, τι κοιτάτε;
-Κοιτάμε την Τριπολιτσά, του Λονταριού το κάστρο.
-Μην είναι Τούρκοι στο χωριό, Βούλγαροι στο Κάστρο;
-Ποιος ειν΄ο ξένος π΄αρωτά για Τούρκους, για Βουλγάρους;
-Εγώ ΄μαι ο Παύλος ο Μελάς, ο τρομερός ο κλέφτης,
πόχω τρομάξει την Τουρκιά κι όλο το ντοβλέτι.

Δύο τραγούδια στα οποία δίνεται έμφαση στην τρυφερότητα της σχέσεως μεταξύ παλικαριών και νεανίδων. Με αυτήν την μορφή τραγουδήθηκε στην ηπειρωτική Ελλάδα, Πελλοπόνησο, Ρούμελη, Θεσσαλία, Ήπειρο, Μακεδονία. Ειδικά το δεύτερο αποτελεί παραλλαγή από το χωριό Ελληνικό Γορτυνίας. Ανακατεύοντας τοπωνύμια της Αρκαδίας δείχνει την πανελλήνια απήχηση του έργου και του θανάτου του Παύλου Μελά.

Τι ΄ναι ο αχός που ακούγεται στης Καστοριάς τα μέρη;
Μην κανας γάμος γίνεται , μην κάνα πανηγύρι;
Ουδέ και γάμος γίνεται , ουδέ και πανηγύρι ,
ο Μίκης Ζέζας πολεμάει μ ΄ένα ταμπόρι ασκέρι.
Τριγύρω – γύρω παγανιά κ ο Μίκης με τριάντα,
κράζει τα παλικάρια του και τα γλυκομιλάει :
-Παιδιά μου, μην τρομάζετε , το χάρο μη φοβάστε,
τα παλικάρια τα καλά μόν΄ένα Θεό φοβούνται.
Αρπάξτε τα τουφέκια σας και σύρτε τα σπαθιά σας,
γιουρούσι για να κάνομε, αντίπερα να βγούμε.
Αρπάζουν τα τουφέκια τους και σέρνουν τα σπαθιά τους,
γιουρούσι κάνουν και περνούν στην άντικρυ ραχούλα.
Κανένας δεν σκοτώθηκε, κανένας δεν λαβώθη,
μον΄ένα λεβεντόπαιδο του πήραν το καμάρι.
Μελά, σε κλαίει η Ήπειρος και η Μακεδονία,
σε κλαίει κι η μαύρη μάνα σου η κυρά Ναταλία.

Τραγούδι το οποίο θυμίζει κλέφτικα, παρουσιάζοντας τον Παύλο Μελά να δολοφονείται όχι αποκλεισμένος σε σπίτι, αλλά στο βουνό, στα ταμπόυρια.

Σαν τέτοια ώρα στο βουνό ο Παύλος πληγωμένος
μες στο νερό του αυλακιού ήτανε ξαπλωμένος.
Δεν κλαίγω την λαβωματιά, δεν κλαίγω και το βόλι,
μόν΄κλαίγω που την άφησα την συντροφιά μου όλη.
Τρέχα, βρε Δήμο μου πιστέ, κάτω στα σύνορά μας,
και πες πως εσκοτώθηκε ο Παύλος ο Μελάς μας.
Άφησε τέκνα ορφανά και τη γυναίκα χήρα
Και ήρθε και σκοτώθηκε για την Μακεδονία

Σε αυτό το τραγούδι, Δήμος του οποίου είναι ο Δήμος Ευαγγέλου, πρωτοπαλίκαρο του Παύλου, από τα Ασπρόγεια της Φλώρινας παρουσιάζεται ο Μελάς λαβωμένος στο βουνό να ζητάει νερό να πλύνει τις πληγές του.

Συντρόφοι μ΄, που μ΄αφήνετε εδώ σε ξένον τόπο;
Εδώ είν΄ αρκούδια και με τρων , λιοντάρια και με σκίζουν.
Για πάρτε με και βγάλτε με σε μια ψηλή ραχούλα,
θέλω να δω την Καστοριά, τη δόλια την Κοζάνη

Τραγούδι από τα Άγραφα που παρουσιάζει τον Παύλο Μελά ετοιμοθάνατο να παρακαλάει τους συντρόφους του.

Σαν του κακό που γιενιτι μες στη Μακιδουνία,
Σφάζουν δασκάλους κι πιδιά, νέους κι παλικάρια.
(μουρή Μακιδουνία, ν ανάψεις να καείς
Μι τους λιβέντες πόχεις σ΄αυτή τη μαύρη γης).
Παύλου Μιλάς σαν το ΄μαθι πουλύ του κακοφάνη,
Του στράτιβμά του σύμμασι κ ούλα τα παλικάρια.
(μουρή Μακιδουνία, μι τα γιοφύρια σου
χάνουντι παλικάρια για τα χατήρια σου).
Στην Πάτρα ν- εκουλάτσισι κι στη Λαμία γιόμα
κι παει κι τους καρτέρισι στης Νιάουσας τη ράχη

Σαρακατσάνικο δημοτικό που περιγράφει τα δεινά της Μακεδονίας και την μετάβαση του Παύλου Μελά σε αυτήν.

Ένα πουλάκι ξέβγαινε απ΄τη Μακεδονία,
είχε τα νύχια κόκκινα και τα φτερά βαμμένα .
Χωριάτες το ρωτήσανε , με πόθο το ρωτάνε:
-Πες μας, πουλί μ΄, τι έγινε μες στη Μακεδονία;
-Τον Παύλο τον σκοτώσανε...

Δημοτικό από το Μεσολόγγι όπου παρουσιάζεται το θλιβερό μήνυμα για τον χαμό του Πάυλου Μελά να μεταδίδεται στον Ελληνισμό από πουλιά.

Ποιος είν’ άξιος κι ογλήγορος, άξιος και παλικάρι,
για να διαβεί τα σύνορα, να πάει στην Αθήνα,
Να πάει να ειπεί της Παύλαινας, της μικροπαντρεμένης,
να μην αλλάξει τη Λαμπρή, φλωργιά να μην κρεμάσει.
Τον Παύλο τον σκοτώσανε μες στην Μακεδονία.
Μαύρα πουλιά τον τρώγανε κι άσπρα τον τριγυρνάνε.

Παραλλαγή παλαιοτέρου κλέφτικου όπου αναζητείται παλικάρι να μεταδώσει το δυσάρεστο μήνυμα.

Ένα πουλάκι διάβαινε απ΄την Μακεδονία , για του Μελά τα σπίτια.

Κι η Παύλαινα το ρώτησε κι Η Παύλαινα του λέγει :
- Το τι χαμπέρι ν ΄έφερες απ΄την Μακεδονία;
Μην είν΄ο Παύλος άρρωστος , μην είναι λαβωμένος;
- Δεν είν΄ο Παύλος άρρωστος , δεν είναι λαβωμένος
τον Παύλο τον βαρέσανε στης Καστοριάς τα μέρη….

Εν τέλει, ένα πουλί αναλαμβάνει την δύσκολη αποστολή μεταφοράς του μηνύματος...

Σκοτώσαν το Μελάκη τον Παυλάκη,
Στην άκρα στο γιαλό, βρε ΄μάν, αμά,
Δεν κλαις κ΄εσύ , καημένο Ελληνικό,
Στην άκρια στο γιαλό, βρε ΄μαν, αμάν,
Δεν κλαιας κ ΄εσύ , καημένο Ελληνικό.
Καημένη Μακεδονία, στα μαύρα να ντεθείς,
Τον Παύλο τον Μελάκη δεν θα τον ξαναδείς.
Βουργάροι τον προδώσαν τον Μελάκη,
Τούρκοι τον σκότωσαν, βρε ΄μαν, αμάν.
Καημένη Μακεδονία, στα μαύρα να ντεθείς,
Τον Παύλο τον Μελάκη δεν θα τον ξαναδείς.

Δημοτικό τραγούδι από την Θάσο που παρουσιάζει τον θάνατο του Παύλου Μελά στην "άκρα, στον γιαλό".

Σκοτιδιάσανε τα βουνά, συννέφιασαν κι οι κάμποι ,
Βγήκαν δύο αστέρια λαμπερά και τρία θαμπωμένα
Το ΄να με τα΄άλλο έλεγε , το ΄να με τ΄άλλο λέγει :
Το μάθατε τι έγινε τούτη την εβδομάδα;
Παύλος Μελάς σκοτώθηκε στης Καστοριάς τα μέρη
Κι άφησε διάτα στα παιδιά, διάτα στα παλικάρια,
Να ειπούνε στη γυναίκα του να ΄χει το γιόκα του καλά.

Τραγούδι όπου είναι εμφανής η συμμετοχή της Φύσεως στον θρήνο.

L'Effet C'Est Moi - Tomber en Heros

2011-01-17T09:24:00.000-08:00

L'Effet C'est Moi
Tomber en Heros
2007
Genre : Neo-folk, Martial

1. Rome Capitale
2. Rome Capitale II
3. Distance
4. Retourner Au Pays
5. Saltarelle
6. Ouverture: Mourir À La Guerre
7. N'Aboutir À Rien
8. Rituel De Sexe
9. Tué Au Champ D'Honneur
10. Soirée Dansante
11. Saluer À La Romaine
12. Croulent Les Bataillons Dans Le Feu

http://www.leffetcestmoi.it/

http://www.myspace.com/leffetcestmoi

Περί Βυζαντινής Μουσικής

2011-01-01T11:22:00.000-08:00

Οι Βυζαντινοί, για την εκκλησιαστική τους μουσική, χρησιμοποιούν, στο τεχνικό της μέρος μόνο, το πολύτροπο σύστημα των κατοίκων της Ελλάδας. Στο μελωδικό της, όμως, χρησιμοποιούν μελωδίες από τους Εβραίους , τους Ινδούς και άλλους λαούς της ανατολής. Με αυτά τα στοιχεία συνθέτουν μια δική τους μουσική, την βυζαντινή. Έχει επικρατήσει η συνήθεια να θεωρείται η μουσική αυτή ελληνική, σε επέκταση της άλλης συνήθειας, να θεωρείται σαν ελληνική η βυζαντινή αυτοκρατορία και σαν ελληνικό κάθε τι το βυζαντινό, πράγμα που πολλοί ιστορικοί δεν το θεωρούν ορθό.
Ανεξάρτητα, όμως από αυτό η βυζαντινή μουσική έδωσε μελωδίες υπέροχες, αλλά μελωδίες με θρησκευτική κατάνυξη, μυσταγωγία και μεταφυσικά οράματα, κατάλληλη μόνο για να ικετεύουν τον θεόν οι χριστιανοί να τους ευσπλαχνισθεί. Να τους ελεήσει να κατακτήσουν την μέλλουσα ζωή, που αποτελεί το υψηλότερο ιδανικό της εποχής, με την υπόσχεση ότι θα τηρούν τις θρησκευτικές εντολές, για να απέχουν από την άλλη, την προσωρινή, την εγκόσμια ζωή. Για αυτό οι βυζαντινές μελωδίες περιέχουν την ικεσία, το έλεος, την μυστικοπάθεια και για αυτό η μουσική αυτού του είδους είναι εξωκοσμική, ακατάλληλη για την καθημερινή ζωή και τις απολαύσεις της. Ευνόητο ότι η μουσική αυτή διαμορφώθηκε σύμφωνα με τις επιθυμίες της άρχουσας τάξεως εκείνης της κοινωνίας, που την αποτελούσαν αξιωματούχοι της αυτοκρατορίας, χωροδεσπότες και κληρικοί. Αυτό το είδος της μουσικής το προτιμούσαν και για κάποιο άλλο σκοπό : να διαπαιδαγωγούνται οι λαοί της αυτοκρατορίας τους, για να είναι όχι απλώς υπάκουοι στους εκκλησιαστικούς και τους άλλους άρχοντες της τεράστιας αυτοκρατορίας τους και προ παντός στον αυτοκράτορα, που είναι και ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης, αλλά και να προσβλέπουν προς αυτούς με «έλεος» και με «ικεσίες». Και να μένουν δουλοπάροικοι υποτελείς.
Οι Έλληνες υπήκοοι του Βυζαντίου έγιναν χριστιανοί, αλλά δεν απέβαλαν τις συνήθειες, για να απολαμβάνουν την εγκόσμια, την καθημερινή ζωή, που την συνεχίζουν , κυρίως στα ορεινά και την τραγουδούν. Την τραγουδούν όχι με την βυζαντινή, αλλά με την δική τους , την παραδοσιακή, που δεν είναι άλλη από την δημοτική. Αυτήν, δηλαδή, που έφτασε ως την εποχή μας. Η μουσική αυτή είναι γνήσια ελληνική. Στο τεχνικό της μέρος είναι «πολύτροπη» ( δώρειος, υποδώρειος κ.λ.π.) . δηλαδή χρησιμοποιεί το σύστημα συνθέσεως των αρχαίων Ελλήνων, αλλά ταυτόχρονα και στο μελωδικό της χρησιμοποιεί, επίσης, τα στοιχεία που παραδοσιακά προέρχονται, από τις αρχαίες ελληνικές μελωδίες. Έτσι, στην περίοδο του Βυζαντίου υπάρχουν δύο είδη μουσικής. Η εκκλησιαστική, που είναι εξωκοσμική και η δημοτική που είναι εγκόσμια. Αυτά τα δύο είδη μουσικής είναι όμοια, σχεδόν, στο τεχνικό τους μέρος, αλλά διαφέρουν στο ότι χρησιμοποιούν διαφορετικά στοιχεία στο μελωδικό τους. Ακριβώς γιατί άλλους σκοπούς εξυπηρετεί η μία και άλλους η άλλη.
Γεννάται το ερώτημα : Γιατί οι Βυζαντινοί δεν θέλησαν να δανεισθούν, για την εκκλησιαστική τους μουσική, μελωδίες από την ελληνική και γιατί κατέφυγαν στους ανατολικούς λαούς; Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στην διαφορά αντιλήψεων για την ζωή, που προέρχεται από λόγους κοινωνικούς. Οι Βυζαντινοί έχουν ιδεώδες την μέλλουσα ζωή. Για να την κατακτήσουν πρέπει να αποφεύγουν την εγκόσμια, να είναι εγκρατείς, ολιγαρκείς, στα όσα τους παραχωρούν οι άρχοντες και ν΄ακολουθούν καθορισμένους, αυστηρούς κανόνες θρησκευτικούς. Να είναι ταπεινοί , υπάκουοι, γεμάτοι έλεος και ικεσία προς τον ουράνιο θεό και προς τους επί γης άρχοντες. Έχουν, δηλαδή, θεοκρατικές αντιλήψεις για την ζωή, για αυτό και χρειάζονται μουσική θεοκρατική, μυστικοπαθή. Να παροτρύνονται οι υπήκοοι της αυτοκρατορίας να ικετεύουν τον θεό, να τους χαρίσει αυτήν την μέλλουσα ζωή και να μην έχουν διεκδικήσεις από τους άρχοντες.
Οι Έλληνες , όμως, διαθέτουν μελωδίες που παραδοσιακά προέρχονται από αρχαίες ελληνικές και εκφράζουν αντιλήψεις και επιθυμίες των προγόνων τους , όχι για μέλλουσα , αλλά για παρούσα ζωή. Οι αντιλήψεις αυτές όχι μόνο δεν είναι θεοκρατικές , αλλά, αντίθετα , παροτρύνουν το άτομο να απολαμβάνει την καθημερινή ζωή, τον χορό, το τραγούδι, το κρασί, το φαγητό, τον έρωτα, τα νιάτα, τις γυναίκες, την παλληκαροσύνη. Για αυτό και οι μελωδίες τους περιέχουν όχι θεοκρατικά, αλλά ανθρωπιστικά στοιχεία, όπως το χαρωπό, το ειδυλλιακό, το ελεγειακό μέχρι και το ηρωικό. Η μία, η βυζαντινή, ψάλλεται με κατάνυξη. Η άλλη, η δημοτική, τραγουδιέται με χαμόγελα και κέφι. Για τους Βυζαντινούς η δημοτική μουσική, από άποψη μελωδίας, είναι αντίθετη προς το ιδεώδες της θεοκρατικής φιλοσοφίας τους. Ξέρουν πολύ καλά ότι η δημοτική στην μελωδία περιέχει στοιχεία που διαπαιδαγωγούν τον άνθρωπο να απολαμβάνει την ζωή, πράγμα που τον εξωθεί σε δράση, για να αποκτήσει όσα χρειάζονται για την εγκόσμια ζωή, παραμελώντας την μέλλουσα, ενώ οι Βυζαντινοί θέλουν τον άνθρωπο άβουλο ικέτη, να μεριμνά μόνο για την μέλλουσα ζωή. Για αυτό για τους Βυζαντινούς η δημοτική είναι ειδωλολατρική, οδηγεί δηλαδή σε άρνηση της καθεστηκυίας τάξεώς τους. Επειδή, όμως, είναι η μόνη που έχει διαμορφωμένο σύστημα συνθέσεως , περιορίζονται να πάρουν από αυτήν μόνο το τεχνικό της μέρος. Για τις μελωδίες τους καταφεύγουν σε ανατολικούς λαούς, που είναι καταλληλότερες για μυστικοπάθεια και υποταγή.
Η αντίθεση αυτή μεταξύ εκκλησιαστικής και δημοτικής στην μελωδία , υπήρξε μία από τις αιτίες , για να μην εξελιχθεί η μουσική στο Βυζάντιο, όταν η αυτοκρατορία βρισκόταν σε άνθιση. Για τους Βυζαντινούς αρκούν οι μελωδίες για ικεσία και τίποτε άλλο. Δεν έχουν κανένα κίνητρο, καμμία ανάγκη για κάτι καλύτερο ή τελειότερο. Οι αξιωματούχοι , οι άρχοντες και οι χωροδεσπότες του Βυζαντίου δεν καλλιεργούν την μουσική, γιατί δεν πρέπει να επιδίδονται τόσο φανερά στην απόλαυση της εγκόσμιας ζωής και, έτσι δεν δίνουν ώθηση για την εξέλιξή της, όπως έκαναν οι χωροδεσπότες της δύσεως. Ο ελληνικής καταγωγής πληθυσμός της αυτοκρατορίας όμως, επιδίδεται στην δική του, την εγκόσμια μουσική, όσο επιτρέπει, φυσικά ,η ανάπτυξή του, δηλαδή η κλειστή οικονομία του. Αλλά αυτή δεν φτάνει για τίποτα περισσότερο από την παραδοσιακή μετάδοση της μουσικής των πατέρων. Στην στασιμότητα της κοινωνίας του Βυζαντίου πρέπει, λοιπόν, να αποδοθεί το ότι η μουσική στον χώρο του έμεινε στάσιμη. Εφ΄ όσον η άρχουσα τάξη του δεν προχώρησε στην αναγέννηση, όπως στην Ευρώπη, δεν αναγεννήθηκε ούτε η μουσική , ούτε οι άλλες τέχνες με τα γράμματα. Συνεπώς δεν είναι ορθό αυτό που υποστηρίζει ο Θεοδωράκης, ότι δήθεν η στασιμότητα της μουσικής στο πολύτροπο σύστημα, στο Βυζάντιο, οφείλεται στο ότι ηορθοδοξία, απαγόρευσε να εισαχθεί στην εκκλησία το όργανο, που το είχαν ανακαλύψει οι Βυζαντινοί , και από αυτούς το πήρε κατόπιν ο καθολικισμός και στο εισήγαγε στην δική του εκκλησία. Η κοινωνία διέθετε και στην βυζαντινή περίοδο όργανα για την κοσμική μουσική, την δημοτική. Και αν η κοινωνία εκείνη περνούσε στην οικονομική της αναγέννηση, θα περνούσε και στην αναγέννηση της μουσικής της, έστω και αν η εκκλησία συνέχιζε να απαγορεύει το όργανο στους ναούς. Θα το έβαζαν, αυτό η κάτι παρόμοιο, οι χωροδεσπότες στους πύργους τους και θα έδιναν, έτσι, ώθηση στην πολυφωνία. Άλλωστε και σήμερα η ορθοδοξία απαγορεύει το όργανο στην εκκλησία, αλλά η μουσική των πιστών της στην καθημερινή τους ζωή, δεν επηρεάζεται από αυτήν.

Απόσπασμα εκ του βιβλίου « Η κατάπτωση στην Ελληνική μουσική – κατάπτωση κοινωνική και εθνική» του ΛΑΖ. ΑΡΣ. Αρσενίου εκδοθέν εν έτη 1979 εις την Λάρισα.

Anton Bruckner

2010-11-25T03:43:00.000-08:00

Αυστριακός συνθέτης συμφωνιών, μουσικών κομματιών για εκκλησιαστικό όργανο και διαφόρων μουσικών συνθέσεων (1824-1896). Οι συνθέσεις του Μπρούκνερ σηματοδότησαν το σύγχρονο μουσικό ριζοσπαστικό ρεύμα λόγω των "παραφωνιών" και των απρόβλεπτων τονικών διακυμάνσεών τους.

Γεννήθηκε στο Ansfelden το 1824 από φτωχούς γονείς. Ο πατέρας του, διευθυντής σχολείου και χειριστής του εκκλησιαστικού οργάνου, υπήρξε ο πρώτος του δάσκαλος μουσικής. Αργότερα, σπούδασε στο μοναστήρι του Αγίου Φλωριάν κι έγινε κι ο ίδιος χειριστής του εκκλησιαστικού οργάνου· συνέχισε τις σπουδές του σε διάφορα μουσικά ιδρύματα μέχρι τα 40 του χρόνια. Το 1868 διορίστηκε καθηγητής της Θεωρίας της Μουσικής στο Ωδείο της Βιέννης κι έκτοτε επικεντρώθηκε στην σύνθεση συμφωνιών. Το 1875 αποδέχεται την πρόταση του Πανεπιστημίου της Βιέννης για την θέση του καθηγητή Θεωρίας της Μουσικής.
Το έργο του κρίθηκε από τους σύγχρονούς του ανορθόδοξο και χωρίς έμπνευση, καθώς δεν ακολουθούσε τις καθιερωμένες φόρμες της εποχής. Ωστόσο, επηρεασμένος και επνευσμένος από το έργο του Wagner, για τον οποίο έτρεφε μεγάλο θαυμασμό, και από το έργο του Beethoven, και χάρη στην δική του αυθεντικότητα κατόρθωσε να εκφραστεί με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από τους μουσικούς της εποχής του, πιο ατμοσφαιρικό και μεταφυσικό.
Κατόπιν επιθυμίας του θάφτηκε κάτω από το εκκλησιαστικό όργανο του μοναστηριού του Αγίου Φλωριάν.

μνημείο προς τιμήν του Μπρούκνερ το οποίο
βανδαλίστηκε και αντικαταστάθηκε

DOWNLOAD
password : Opermusik

Αυτή είναι η Ήπειρος

2010-11-09T09:03:00.001-08:00

Αυτή Είναι η Ήπειρος

Ερμηνεία : Χαλκιάς Πετρολούκας
4 CDs

DOWNLOAD

DOWNLOAD

Ataraxia - Saphir

2010-11-01T05:41:00.000-07:00

Ataraxia
Saphir
2004
Genre : Neoclassical, Folk

1. Azar
2. Outremer
3. Jardin de Lune
4. The Gentle Sleep
5. ~ Rue ~ Bleue ~
6. D'Arc et d'Harpe
7. De Pourpre et d'Argent
8. A Green for her Voice
9. Blood of Cherries
10. Of Asphodel

http://www.myspace.com/atarassia

http://www.ataraxia.net/

Darkwood - Notwendfeuer

2010-10-18T05:16:00.000-07:00

Darkwood
Notwendfeuer
2008
Genre: Neo-folk

1. Wintermaerchen
2. Lied am Feuer
3. Verlorenes Heer
4. Feuerkreis
5. Totenburg
6. Nibelungenland
7. Roggenfelder
8. Ostenfeld
9. Weltenstuerme
10. Winterrune

http://www.darkwood.de/

Άρπα

2010-10-14T01:54:00.000-07:00

Είναι ένα από τα αρχαιότερα έγχορδα όργανα με ιστορία άνω των 3000 χρόνων. Στην Χαλδαία, κατά την διάρκεια ανασκαφών ανακαλύφθηκε στον τάφο της Ουρ, ξύλινη άρπα με γωνιώδη σκελετό που χρονολογείται στα 3000 π.Χ. Και στην Αίγυπτο ανακαλύφθηκε μέσα σε τάφο, του Ραμσή του Γ' (1160 π.Χ.), άρπα ελλειψοειδούς σχήματος.

Στην Ευρώπη η άρπα έφτασε γύρω στον 8ο αιώνα μ.Χ. από τους Ιρλανδούς, στον πολιτισμό των οποίων κατέχει ξεχωριστή θέση καθώς αποτελεί το εθνόσημό της. Οι Κέλτες και οι Ουαλοί έχουν συνδέσει την παραδοσιακή μουσική τους εδώ και αιώνες με τον ήχο της άρπας και την φωνή του βάρδου.
Η σημερινή άρπα έχει τόσο μεγάλο μέγεθος ώστε για την μεταφορά της χρειάζεται τροχιοδρομική βάση. Το σώμα της σύχρονης άρπας κατασκευάζεται κυρίως από σφεντάμι και το ηχείο της από ξύλο πεύκου. Οι χορδές της κατασκευάζονται από έντερα και οι μακρύτερεες χορδές τυλίγονται με πολύ λεπτό σύρμα για να είναι πιο ανθεκτικές. Όπως και στο πιάνο, όσο μακρύτερη είναι μια χορδή τόσο χαμηλότερη είναι η νότα που παράγεται. Στο μουσικό αυτό όργανο, λόγω της φαινομενικής ομοιομορφίας τους, οι χορδές χρωματίζονται με διαφορετικά χρώματα ανάλογα με το ύψος της νότας, για να διευκολύνεται ο ερμηνευτής.
Το τονικό της φάσμα εκτείνεται σε πλάτος έξι περίπου οκτάβων· η τονικότητα μεταβάλλεται από έναν μηχανισμό επτά ποδόπληκτρων (πεντάλ) που βρίσκονται στην βάση της.
Η άρπα υπήρξε το πιο συνηθισμένο όργανο συνοδείας της φωνής, προτού αναπτυχθούν τα πληκτροφόρα. Ως μέλος της συμφωνικής ορχήστρας εισήχθη από τον Βάγκνερ στα μέσα του 19ου αιώνα.

DOWNLOAD

Ο εθνικισμός στην Τέχνη και η Ελληνική Δημώδης Μουσική

2010-09-15T05:21:00.000-07:00

(απόσπασμα)
Γεωργίου Λαμπελέτ (1875-1945)
Εκδόσεις Το Ρόδον

Η τέχνη, όταν είναι αυθόρμητος και ειλικρινής, όσον και αν ανυψώνεται και εις τας υψηλοτέρας κορυφάς του ιδανικού, πάντοτε φέρει εις τα βάθη της υποστάσεώς της κάτι το υλικόν και το γήινον, το οποίον αντλεί από την ιδιοσυγκρασία του καλλιτέχνου δημιουργού και από την φυλή εις την οποίαν αυτός ανήκει.
«Ο θεμελιώδης ρυθμός ας στυλωθεί εις το κέντρο της Εθνικότητος και ας ανυψώνεται κάθετα».
Είναι αυτά τα λόγια του κορυφαίου των νεοελλήνων ποιητών, του Διονυσίου Σολωμού, λόγια, τα οποία δια δογματικού σχεδόν ορισμού, φανερώνουν το βαθύτερον νόημα και το ουσιώδες πνεύμα, το οποίο διέπει το βαρυσήμαντον έργον του μεγάλου Ζακυνθίου ποιητού, ο οποίος βαθέως κατενόησε και ησθάνθη ότι η τέχνη δια να είναι αληθινή πρέπει να αντλή και δύναμιν από τας αγνάς πηγάς της εθνικής ζωής και ότι όσον και αν ανυψώνεται απομακρυνόμενη από αυτάς πάντοτε και αναγκαστικώς πρέπει να την συνδέη ένας βαθύς εσωτερικός δεσμός.
Πριν ή αποπειραθώ να ομιλήσω ειδικώτερον δια μερικάς παρατηρήσεις τας οποίας έτυχε να κάμω επί της νεοελληνικής μουσικής, προέταξα τας σκέψεις αυτάς του Σολωμού δια να λάβω αφορμήν να ειπώ ολίγα λόγια δια τον εθνικισμόν εις την μουσικήν, ο οποίος εις τα τελευταία έτη μας παρουσιάζει μιαν πολύ σημαντικήν κίνησην εις την παγκόσμιον μουσικήν. Μελετών τα νεοελληνικά δημώδη τραγούδια με τα τόσον έντοντα φυλετικά των γνωρίσματα, είχα την ευκαιρία να φέρω εις την μνήμην μου μιαν αντίθεσιν εις τας αρχάς του Σολωμού σχολήν, της σχολής της παγκοσμιότητος εις την τέχνην, η οποία έχει, φαίνεται, ως θεμελιώδη αρχήν, ότι η τέχνη μέσα εις την φύσιν είναι ένα φαινόμενο σχεδόν απομονωμένο, εκδηλούμενον έξω από κάθε επίδρασιν και από κάθε όριον τόπου και χρόνου. Δια τους οπαδούς της θεωρίας αυτής έχω την πεποίθησιν ότι η μελέτη και η γνώσις της νεοελληνικής δημώδους μουσικής θα επετέλει μιαν πολύ απογοητευτικήν διάψευσιν των αρχών της καλλιτεχνικής των πίστεως, καθότι θα ήτο δύσκολον, αληθώς, δι’ αυτούς να εξηγήσουν το φαινόμενον μιας τέχνης, της οποίας και το θεωτηρικόν σύστημα εις το οποίο βασίζεται και η αισθητική και ψυχολογική υπόστασις (μέτρον, ρυθμός, κλίμακες, μορφή και έκφρασις μελωδίας, αρμονία, κτλ) πολύ συχνά και ουσιαστικώς έρχονται εις σύγκρουσιν με το θεωρητικόν και αισθητικόν πενύμα, το οποίον διέπει την μουσικήν άλλων φυλών.
Έρχεται φυσικά να ερωτήση κανείς τον ανήκοντα εις την σχολήν αυτήν. Δεν έχει, λοιπόν, δικαιώματα ζωής εις την τέχνη, η οποία τόσον πολύ συνδέεται με το φυσικόν περιβάλλον και με την παράδοσιν μιας φυλής ; Δεν είναι κι αυτή ένα φυσικόν φαινόμενον, όπως όλα τα άλλα ; Δεν είναι κάτι τι ζωντανόν και αληθές και δεν αντιπροσωπεύει μιαν φυσικήν και πραγματικήν αξίαν ;
Αλλ’ ίσως οι συγκαταβατικώτεροι οπαδοί της παγκοσμιότητος αυτής δεν θα εδυσκολεύοντο και τόσον να παραδεχτούν ότι θα υπήρχε και κάποιος εθνικός χαρακτήρ εις την τέχνην, φοβούνται όμως μήπως αυτή, δεχόμενη να εμπνευσθεί από τας πηγάς της εθνικής ζωής και από την εθνικήν παράδοσιν, μακρύνη τα όρια της ενέργειάς της και περιορίζη εις κύκλον στενόν την αποστολήν της.
«Η μεγάλη παγκόσμιος υπεροχή είναι σήμερον η των προσωπικοτήτων και όχι η των εθνών. Ως εκ τούτου θα ήτο μέγα σφάλμα το να επίστευε κανείς ότι οι μεγαλοφυΐαι είναι οι πιστότεροι και οι εκφραστικότεροι αντιπρόσωποι των εθνών από τα οποία προήλθον».
Αυτά έγραφε προ ετών ένας από τους εξοχώτερους Γάλλους σοφούς, ο Ρομαίν Ρολλάν, ομιλών αναφορικώς με την γερμανική επίδρασιν εις το πραγκόσμιον πνεύμα. Προς ενίσχυσιν δε των ιδεών του αυτών ανέφερε και μιαν γνώμην του Γκαίτε, ο οποίος έλεγε κάποτε εις τον Έκερμαν : «Η εθνική φιλολογία δεν έχει πλέον σήμερον μεγάλη σημασίαν και έννοιαν. Η εποχή της παγκοσμίου φιλολογίας ( Welt-literatur) έρχεται πλέον και ο καθείς οφείλει να εργασθεί δια να επιταχύνει την έλευσιν της εποχής αυτής».
Αλλά ποιος είπεν ότι η τέχνη, η οποία φέρει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας ωρισμένης φυλής, δεν ημπορεί να είναι και παγκοσμίου επιβολής ; Ο Σολωμός και εκείνοι, οι οποίοι αισθάνονται και αντιλαμβάνονται ότι η τέχνη πρέπει να έχη τον χαρακτήρα της εθνικότητος, (και μόνον τότε η τέχνη είναι αληθινή και ειλικρινής), δεν εννοούν βέβαια να υποστηρίξουν τον τοπικισμό εις την στενωτέραν του σημασίαν, με το τοπικόν χρώμα και τα πλέον κτυπητά εκείνα εξωτερικά γνωρίσματα , τα οποία μας χαρίζει η λαϊκή έμπνευσις εις τας πρωτογόνους μορφάς της, αλλ’ εννοούν να έχουν οι καλλιτέχναι δημιουργοί ως αφετηρίαν εις το έργον των τον θεμελιώδη ρυθμόν, την ουσίαν των λαϊκών αυτών εμπνεύσεων, εις τας οποίας αντανακλάται η εθνική ψυχή, και να ανυψωθούν από αυτάς, δημιουργούντες, με την βοήθειαν και των τολμηροτάτων και νεωτάτων τεχνικών μέσων, μιαν ανωτέραν και παγκόσμιον τέχνην και αναζητούντες νέας και ευγενεστέρας μορφάς. Με την αντίληψη λοιπόν αυτήν πως ημπορεί κανείς να καταδικάση επί στενότητι ορίων την εθνικήν τέχνην ; Μήπως η τέχνη γίνεται κατ’ αυτόν τον τρόπο αντιληπτή μόνον εις τον τόπον εις τον οποίο γεννάται και εκδηλώνεται και δεν ημπορεί να είναι παγκοσμίου επιβολής ; Παντού, όπου ανεφάνησαν καλλιτεχνικαί μεγαλοφυΐαι, το έργον των έφερε τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της εθνικότητος, άλλοτε εντονώτερον και άλλοτε ασθενέστερον. Το έργο του Ριχάρδου Βάγκνερ τι άλλου είναι παρά ένα τέλειον δείγμα μιας τέχνης, η οποία, ενώ με τα εντονότερα χρώματα αντικατοπτρίζει όλα τα χαρακτηριστικά του πνεύματος της φυλής, είναι και παγκοσμίου επιβολής, και κατώρθωσε να επηρεάσει τας σχολάς όλου του κόσμου ;
Τι να ειπή δε κανείς δια την αρχαίαν ελληνικήν τέχνην ; Ποίος ημπορεί να αρνηθή εις αυτήν τον ιδιαίτερον χαρακτήρα και την ιδιαιτέραν έκφρασιν ; Ποίος ημπορεί να αρνηθή εθνικότητα ; Και ποία τέχνη υπήρξε περισσότερον παγκόσμιος από την ελληνικήν ; Όταν λοιπόν ο Σολωμός έγραφεν ότι ο θεμελιώδης ρυθμός της τέχνης πρέπει να στυλωθεί στο κέντρο της εθνικότητος και να ανυψώνεται κάθετα, εννοούσε, όπως και ανωτέρω είπα, ομιλών περί της ανυψώσεως αυτής, ότι η τέχνη, απομακρυνόμενη από τα εθνικά πρότυπα και με την βοήθειαν και των τολμηροτέρων και υφ’ όλων των σχολών παραδεδεγμένων τεχνικών και επιστημονικών μέσων ανερχόμενη εις ένα υψηλότερον επίπεδον, γίνεται και παγκοσμίου επιβολής. Ώστε, συμφωνούσε καθ’ όλα με εκείνους, οι οποίοι με την ιδιαιτέραν των αντίληψιν θέλουν την τέχνην παγκόσμιον, με την ουσιώδη όμως διαφοράν, ότι δια τον Σολωμόν η τέχνη οφείλει μεν να είναι παγκόσμιος, αφού λουσθή πρώτα εις τας αγνάς πηγάς της εθνικότητας. Δεν πιστεύω να υπάρχει άλλη βαθυτέρα και υγιεστέρα αντίληψις της τέχνης από αυτήν. Και την αντίληψιν αυτήν ευτυχώς την έχουν εις τον κόσμο της τέχνης πολλαί και σημαντικαί προσωπικότητες (αι περισσότεραι ίσως), μεταξύ των οποίων ιδιαιτέρως μ’ ενδιαφέρει να αναφέρω μίαν, τον Βενσάν Ντ’ Εντύ, ο οποίος με θαυμαστήν ειλικρίνειαν πνεύματος έγραφεν κάποτε σε μιαν επιστολή του : «Ημπορεί ο καλλιτέχνης ποτέ εις το πείσμα όλων των επιδράσων να παράγη άλλο τι εκτός από την τέχνην, την οποίαν αισθάνεται μέσα εις την ψυχήν του ; Μήπως ένας Γάλλος μουσουργός, συνθέτων σύμφωνα με την ιταλικών τεχνοτροπίαν, θα ηδύνατο να παράγει άλλο τι το οποίον να μη ήτο κατ’ ουσίαν γαλλική μουσική ; Και ποίος θα ηδύνατο να εμποδίση ένα Ιταλόν μουσουργόν, ακολουθόντα την γερμανικήν τεχνοτροπίαν, να συνθέση μουσικήν κατ’ εξοχήν ιταλική ; …»
Ένα ανάλογο δείγμα εθνικής κατευθύνσεως εις την τέχνην μας το δίδει, ως γνωστόν, η γεμάτη σφρίγος και ζωήν νεωτέρα σχολή των Ρώσων εθνικιστών, από τον Γκλίγκα έως τον Μουσσόρσκυ, τον Μποροντίν, τον Ρίμσκυ Κορσακώφ, εις τα έργα των οποίων, ενώ είναι αισθητή η ξένη επίδρασις κυριαρχεί εντούτοις ανόθευτος ο εθνικός χαρακτήρ. Το ότι δε η τέχνη, η οποία αγωνίζεται και προσπαθεί να μείνει έξω από το αίσθημα της φυλής από την οποίαν προέρχεται, δεν έχει πραγματικήν αξίαν, το αποδεικνύει το ότι η ρωσική μουσική ήρχισε να έχει σημασίαν και δύναμιν κυρίως από την στιγμήν που οι Ρώσοι μουσουργοί ήρχισαν να εμπνέωνται από τας πηγάς της εθνικής ζωής, είναι δε πολύ κατώτερον και σχεδόν ασήμαντον το έργον εκείνων, οι οποίοι ηκολούθησαν αντίθετον δρόμον.
Και μήπως, αν έλθωμεν και εις την ελληνικήν καλλιτεχνικήν ζωήν, δεν συμβαίνει το αυτό ; Από πότε ήρχισε να έχη σημασίαν και αξίαν η τέχνη μας παρά από την εποχή που η ποίησις και η φιλολογία μας, και εις τα τελευταία έτη και η μουσική μας, ήρχισαν να εμπνέωνται από τας λαϊκάς πηγάς και από την εθνικήν παράδοσιν ;

Eliwagar

2010-09-14T04:25:00.000-07:00

Eliwagar
And the Ancestral Pagan Flame Shall Never Fade
2008
Genre : Pagan and Traditional Folk Music

1. Northern Wind
2. Runic Stone
3. Myth From The Mountains
4. From The Deepest Darkness Rises The Strongest Light
5. Tales From A Forgotten Folk
6. Sacred Mead From The Pagan Mountains
7. When Victorious They Rode The Seas
8. Berkana
9. And The Ancestral Flame Shall Never Fade
10. Battle Song
11. Horns Raised On Glorious Nights
12. Vogesen
13. Invocation Of Tyr And Odin At The Dawn Of War
14. The Thousand Swords Of The Sunwheel
15. Tiwaz Carved On Shields
16. Autumn Equinox

http://eliwagar-officialsite.tripod.com

http://www.myspace.com/eliwagarheim

Norwegian Classical Favourites

2010-09-11T05:22:00.000-07:00

1. Edvard Grieg - Morgenstemning (Morning Mood)
2. Edvard Grieg - I Dovregubbens Hall (In the Hall of the Mountain King)
3. Christian Sinding - Rustle of Spring Op. 32
4. Agathe Backer Grøndahl - Summer Song
5. Johan Svendsen - The Wedding at Dovre
6. Johan Svendsen - Norwegian Artist's Carnival
7. Johannes Hanssen - Valdres-Marsch
8. Johan Halvorsen - Entry of the Boyars
9. Ole Olsen - Funeral March Op. 41
10. Rikard Nordraak - Purpose
11. Rikard Nordraak - Valse Caprice
12. Sigurd Islandsmoen - Forest Clearing, Op.15
13. Arne Eggen - Bjørgulv The Fiddler
14. Johan Svendsen - Festive Plonaise, Op. 12
15. Edvard Johan Svendsen - Festive Plonaise, Op. 12
16. Edvard Grieg - Two Elegaic Melodies, op. 34 - No. 2: last Spring

DOWNLOAD

1. Harald Sæverud - Devil's Five Hop, Op. 28
2. Harald Sæverud - Hymn Against the Bøyg
3. Harald Sæverud - Mixed Company
4. Geirr Tveitt - Welcome With Honour, Op.151
5. Geirr Tveitt - Langeleik Tune
6. Geirr Tveitt - Hardanger Ale
7. Eyvind Groven - At Evening, Op.60
8. Eyvind Groven - Hjalarljod Overture, Op.38
9. Edvard Bræin - Out Towards The Sea
10. Gunnar Gjærstrøm - Legend
11. Øystein Sommerfeldt - Little Overture, Op.11
12. Ludvig Irgens-Jensen - Bol's Song
13. Harald Sæverud - The Ballad of Revolt, Op.22
14. Fartein Valen - The Churchyard by the Sea, op.20
15. Johan Halvorsen - The Princess Riding on the Bear, op.37
16. Johan Halvorsen - Entry of the Trolls into the Blue Mountain
17. Johan Halvorsen - Dance of the Little Trolls

DOWNLOAD

Waldteufel

2010-09-07T07:32:00.000-07:00

Genre : Folk, Neo-Folk

http://www.myspace.com/waldteufel

Ensemble Melpomen - Ancient Greek Music

2010-09-07T05:21:00.001-07:00

Ensemble Melpomen
Ancient Greek Music
2006

1.Akousate-Argos
2.Melomai
3.Sappho
4.Eros
5.Mater
6.Nomos M
7.Tenge pleumonas oino
8.Dithyrambos
9.Gaia
10.Daktylos amera
11.Makrotatos
12.Anakreon
13.Perikleitos
14.Agallis
15.Dialogos
16.Mona
17.Protos
18.Ekleipsis
19.Proteron
20.Hypne anax
21.Kretikos

DOWNLOAD

Πολύ ενδιαφέρων σύνδεσμος για την Αρχαία Ελληνική Μουσική :

http://www.lyravlos.gr/

Η της μουσικής δύναμις

2010-09-07T04:55:00.000-07:00

Sir Lawrence Alma Tadema - The Vintage Festival

ΖΩZH Δ. ΠΑΠΑΔOΠOYΛOY,

Δρ Αρχαιολογίας

ΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ τις αρχαιοελληνικές αντιλήψεις για τη μουσική και τον χορό, όπως αποκρυσταλλώθηκαν στη φιλοσοφική σκέψη του 5ου και 4ου αι. π.X., διαπιστώνει κανείς ότι τις περισσότερες φορές, οι ρίζες των θεμελιωδών αυτών μορφών ανθρώπινης έκφρασης και επικοινωνίας ανάγονται στον Απόλλωνα και στον Διόνυσο, από άποψη μουσικής τελετουργίας τους δύο σημαντικότερους θεούς του αρχαιοελληνικού πανθέου. Στα αρχαία κείμενα, και ειδικά στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, όπου προσεγγίζεται θεωρητικά το θέμα της ψυχοσωματικής επίδρασης της μουσικής, αναφέρεται συχνά «η της μουσικής δύναμις». Κατά τον Δάμωνα, μεγάλο θεωρητικό της μουσικής και δάσκαλο του Σωκράτη και του Περικλή, η δύναμη αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι η μουσική αντιπροσωπεύει κινήσεις της ψυχής. Ανάλογα με το είδος της, που καθορίζεται από το μουσικό όργανο, τον μουσικό τρόπο, τον ρυθμό κ.λ.π, η μουσική μπορεί να έχει διττή επίδραση: αφ' ενός μπορεί να επενεργήσει στο ήθος των ανθρώπων, χαλιναγωγώντας πάθη και επιθυμίες, αποκτώντας έτσι μεγάλη παιδευτική αξία, αφ' ετέρου μπορεί να επιδράσει στο άλογο μέρος της ψυχής όταν αυτό υφίσταται διαταραχές, να λειτουργήσει δηλαδή θεραπευτικά με χρήση κυρίως ομοιοπαθητικών μεθόδων. Στην πρώτη περίπτωση η μουσική συνδέεται με τη διδασκαλία και υπάγεται στη σφαίρα επιρροής του Απόλλωνα και των Μουσών• στη δεύτερη περίπτωση, που θα μάς απασχολήσει εδώ, συνδέεται με την κάθαρση και επομένως υπάγεται στη σφαίρα επιρροής του Διονύσου.

Η μουσική ως απελευθερωτική δύναμη

Σύμφωνα με τις πλατωνικές αντιλήψεις, αν ο Απόλλωνας και οι Μούσες παρέχουν διά της μουσικής στους θνητούς τα αγαθά της παιδείας, στον Διόνυσο οφείλονται, σε μεγάλο βαθμό, τα αγαθά της μανίας, της δύναμης εκείνης που σπάει τα δεσμά και, μέσα από τις κατάλληλες διαδικασίες, μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν κάθαρση (με την ψυχολογική έννοια της λέξης), όπου μουσική και χορός είχαν πρωταρχική σημασία.

«Τα πιο μεγάλα αγαθά μάς έρχονται διά της μανίας», αναφέρει ο Σωκράτης στον πλατωνικό Φαίδρο, και αμέσως βέβαια σπεύδει να διευκρινίσει «θεία μέντοι δόσει διδομένης» δηλ. όταν μας δίνεται ως θεία δωρεά. Kατά τον Πλάτωνα υπάρχουν δύο είδη μανίας: το ένα οφείλεται σε ανθρώπινα νοσήματα, το άλλο σε θεϊκούς παράγοντες «που μάς βγάζουν από τα συνήθη πλαίσια». Αυτή, τη δεύτερη κατηγορία, τη διαχωρίζει σε τέσσερα είδη μανίας: α) τη μαντική, που οφείλεται στον Απόλλωνα β) την ποιητική, που οφείλεται στις Μούσες γ) την ερωτική, που οφείλεται στον Έρωτα και στην Αφροδίτη και δ) την τελεστική, που οφείλεται στον Διόνυσο και που συνδέεται με τελετουργίες κατοχής. Σε όλες τις περιπτώσεις κοινό χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι τα υποκείμενα της μανίας (ποιητής, μάντης, ερωτευμένος, κατεχόμενος) βρίσκονται εκτός εαυτού, είναι έκφρονες, και ταυτόχρονα ένθεοι - δηλ. κατεχόμενοι από τον Θεό.

Κατά τον Πλάτωνα, η τελεστική μανία παραμένει νόσος και οι τελετές που τη συνοδεύουν, στις οποίες η μουσική και ο χορός παίζουν πρωταρχικό ρόλο, ουσιαστικά στοχεύουν στη θεραπεία της. Ο Πλάτωνας χρησιμοποιεί τον όρο «Κορυβαντιώντες» για να αναφερθεί σε άτομα κατεχόμενα, με την έννοια της έντονης ψυχικής διαταραχής. Πάντα σύμφωνα με την πλατωνική θεωρία, οι αιτίες τέτοιων διαταραχών οφείλονται σε δυσαρμονικές κινήσεις της ψυχής και η θεραπεία τους επιτυγχάνεται εξισορροπώντας ρυθμικά την ανταγωνιστική κίνηση σώματος και ψυχής. Αναφέρει χαρακτηριστικά στον Tίμαιο: «Καθώς η αρμονία έχει συγγενείς κινήσεις προς τις ψυχικές καταστάσεις, ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί με σύνεση τα δώρα των Μουσών, δεν θεωρεί ότι αυτή έχει στόχο την άλογη ηδονή, όπως συμβαίνει σήμερα. Αντίθετα, η αρμονία μάς δόθηκε από τις Μούσες ως σύμμαχος ενάντια στην μη αρμονική φορά της ψυχής που ενυπάρχει εντός μας, έτσι ώστε να την οδηγήσει σε τάξη και συμφωνία με τον ίδιο τον εαυτό της. Και ο ρυθμός πάλι, για τον ίδιο σκοπό μάς δόθηκε, δηλαδή για να παλέψουμε την τάση που υπάρχει μέσα μας για απουσία μέτρου και έλλειψη χάρης».

Στους Νόμους ο Πλάτωνας επισημαίνει ότι ένα από τα αίτια της δυσαρμονικής κίνησης που οδηγεί τα άτομα ακόμη και στη διανοητική διαταραχή είναι ο φόβος, που προέρχεται από κάποια ταπεινή συνήθεια της ψυχής. Στη θεραπεία μιας τέτοιας διαταραχής η μουσική και ο χορός, ειδικά ο έντονος χορός, μπορούν να έχουν ευεργετικό ρόλο. Αυτό, κατά τον Πλάτωνα, εξηγείται ως εξής: όταν στη διαταραγμένη ψυχή επιφέρει κανείς απ' έξω κάποιο ισχυρό κλονισμό, η εξωτερική κίνηση επηρεάζει και νικά τη φοβερή και μανική εσωτερική κίνηση, χαρίζοντας γαλήνη και ηρεμία. Όπως παρατηρεί ο Πλάτωνας, αυτό συμβαίνει τόσο με τα μικρά παιδιά, που οι μητέρες τους για να τα κοιμίσουν δεν τα αφήνουν στην ησυχία τους, αλλά αντιθέτως τα κουνούν αδιάκοπα μέσα στην αγκαλιά τους, τραγουδώντας τους κάποιο νανούρισμα, όσο και με τους Κορυβαντιώντες, αυτούς δηλ. που βρίσκονται σε κατάσταση έντονης ψυχικής ταραχής, οι οποίοι χορεύοντας και ακούγοντας μουσική αυλού, αποβάλλουν τις μανικές διαθέσεις και επανέρχονται στις φρόνιμες συνήθειες.

Όπως βλέπουμε, στην περίπτωση της τελεστικής μανίας, δεν είναι οποιαδήποτε μουσική ή όργανο, αλλά ένα συγκεκριμένο είδος που μπορεί να έχει θεραπευτικά αποτελέσματα, και μάλιστα αυτό που επενεργεί στο πάθος (στο συναισθηματικό μέρος της ψυχής) και κατά συνέπεια μπορεί να οδηγήσει στην κάθαρση: πρόκειται για τη μουσική του αυλού και μάλιστα παιγμένη σε φρύγιο τρόπο. Ο φρύγιος είναι κατά τους αρχαίους ο πιο συναφής με τον αυλό τρόπος, εφόσον έχει χαρακτήρα οργιαστικό και παθητικό (με την έννοια ότι εξάπτει το συναίσθημα). Κατά τον Αριστοτέλη, ο αυλός, όπως και ορισμένα ιερά άσματα εγείρουν ψυχικά πάθη, όπως το έλεος, ο φόβος και ο ενθουσιασμός. Σε όσους είναι επιρρεπείς στα πάθη αυτά η μουσική του αυλού και των ιερών μελών επιφέρει στην ψυχή θεραπεία και κάθαρση ανακατεμένη με ευχαρίστηση και γι' αυτό, λέει ο Αριστοτέλης, τέτοιου είδους μουσική είναι κατάλληλη για το θέατρο.

Την άποψη ότι υπάρχουν συγκεκριμένα μέλη που επιδρούν στις ταραγμένες ψυχές αναπτύσσει ο Πλάτωνας στον Ίωνα, όπου αναφέρει «ότι οι Kορυβαντιώντες αντιλαμβάνονται πρόθυμα μόνον ένα μέλος, αυτό του θεού που τούς κατέχει, και για να εναρμονιστούν με αυτό, βρίσκουν χωρίς κόπο τις κατάλληλες χορικές κινήσεις και τα κατάλληλα λόγια». Ουσιαστικά, η μουσική λειτουργεί εδώ ως διάγνωση και ταυτόχρονα ως θεραπεία της ψυχικής διαταραχής. Ο κατεχόμενος, αφού αντιληφθεί την κατάλληλη μελωδία στο πλαίσιο της τελετουργίας, έρχεται προφανώς σε κατάσταση έκστασης, και, βρίσκοντας ο ίδιος τις κινήσεις και τα λόγια που ταιριάζουν με τη μουσική, θεραπεύεται. Επομένως, οι υστερικές εκδηλώσεις των Kορυβαντιώντων δεν πρέπει να θεωρηθούν συμπτώματα μιας ασθένειας, αλλά φάρμακά της.

Ορφικοί και Πυθαγόρειοι

Πολύ σημαντικός ήταν επίσης ο ρόλος της μουσικής για την ψυχική κάθαρση στους Ορφικούς και τους Πυθαγορείους. Ωστόσο πρόκειται για διαφορετικού είδους κάθαρση, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τον τελικό της στόχο. Η διαφορά έγκειται στον τρόπο με τον οποίο πυθαγόρειοι και ορφικοί αντιλαμβάνονταν την ψυχή. Ενώ δηλαδή ώς τον 5ο αι. η ψυχή δεν θεωρούνταν δέσμια του σώματος, ήταν θα λέγαμε τέλεια βολεμένη μέσα σε αυτό, οι ορφικές και οι πυθαγόρειες θεωρίες έθεσαν σε αντίθεση τα παραπάνω, δίνοντας ταυτόχρονα νέα ερμηνεία στην ανθρώπινη ύπαρξη. Οι Πυθαγόρειοι μοιράζονταν με τους Ορφικούς την άποψη ότι η ζωή είναι βάσανο και τιμωρία για παλιά αμαρτήματα. Μόνο μια ζωή αγνότητας, στέρησης και διαρκούς άσκησης μπορεί να σώσει την ψυχή από το μίασμα της σάρκας και να της εξασφαλίσει καλύτερη τύχη μετά θάνατον. Η μουσική αποτελεί τεχνική, που σε συνδυασμό με ορισμένους πολύ αυστηρούς κανόνες διαβίωσης, βοηθάει στην κάθαρση της ψυχής.

Δύο από τα κυριότερα εξαγνιστικά άσματα που χρησιμοποιούσαν Ορφικοί και Πυθαγόρειοι ως θεραπευτικό και καθαρτήριο μέσο ήταν οι επωδές και οι παιάνες. Χρήση παιάνων με θεραπευτική δύναμη μαρτυρείται ήδη στα ομηρικά έπη: στο Α της Ιλιάδας, η ολοήμερη εκτέλεση ύμνων και παιάνων απέτρεψε την ολική καταστροφή από τη λοιμική νόσο που προκάλεσαν τα φθεγγόμενα βέλη του Απόλλωνα. Θεραπευτική επενέργεια είχαν και οι παιάνες που, σύμφωνα με την παράδοση, τραγούδησε ο Θαλήτας στη Σπάρτη, απαλλάσσοντας με τον τρόπο αυτό την πόλη από πανούκλα. Παιάνες του Θαλήτα λένε ότι χρησιμοποιούσε και ο Πυθαγόρας για να επιφέρει ηρεμία στην ψυχή των μαθητών του.

Οι Πυθαγόρειοι ακολουθούσαν καθημερινό πρόγραμμα μουσικοθεραπείας: η μουσική πριν από την κατάκλιση τους βοηθούσε να απαλλαγούν από τις ταραχές και τους θορύβους της ημέρας και να έχουν ύπνο ελαφρύ με καλά όνειρα. Επίσης, κατά την έγερση εκτελούσαν ειδικά άσματα και κομμάτια για λύρα, και έτσι απαλλάσσονταν από τη νυχτερινή νωχέλεια και ετοιμάζονταν για τις απαιτήσεις της ημέρας. Αναφέρεται επίσης ότι η αποτελεσματικότητα των πυθαγορείων μουσικοθεραπειών οφειλόταν στη σωστή επιλογή και στο σωστό συνδυασμό τρόπων και ρυθμών, το ήθος των οποίων είχαν επισταμένα μελετήσει.

Το δεύτερο είδος μαγικών τραγουδιών, οι επωδές, θα μπορούσαν να ταυτιστούν με τα ξόρκια, που ανιχνεύονται σε παγκόσμια κλίμακα ακόμη και σε πολύ πρώιμες μορφές πολιτισμού. Χρήση επωδών μαρτυρείται κατ' αρχήν στην Οδύσσεια, όταν οι γιοι του Αυτόλυκου θεραπεύουν μια πληγή του Οδυσσέα με επίδεση και με επωδή. Οι επωδές έχουν ποικίλες χρήσεις: εκτός από ιατρική θεραπεία, γιατρεύουν ερωτικές απογοητεύσεις, κατευνάζουν τα στοιχεία της φύσης, όπως τους ανέμους και τις θαλασσοταραχές, και γενικά διώχνουν κάθε δαιμονικό στοιχείο. Στην επίσημη ιατρική η χρήση επωδών δεν είχε θέση, είχε όμως στην ιατρική των αγυρτών, αλλά και όσων υπόσχονταν εσωτερική γνώση. Ο Πλάτων στην Πολιτεία αναφέρει ότι οι ιερείς των μυστηρίων του Ορφέα υπόσχονται άφεση αμαρτιών με χρήση θυσιών και επωδών. Ο μύθος του μάγου αοιδού και προφήτη Ορφέα μπορεί να διαβαστεί ως η αποθέωση της μουσικής, ειδικά του τραγουδιού - και μάλιστα της επωδής, εφόσον ο ίδιος ο Ορφέας με επωδές μετακινούσε ακόμη και αντικείμενα, από έναν αναμμένο δαυλό μέχρι και την ίδια την Αργώ. Μάλιστα οι Ορφικοί ισχυρίζονταν ότι οι επωδές που γνώριζαν είχαν τέτοια δύναμη που μπορούσαν να καθάρουν ακόμα και αμαρτίες πεθαμένων προγόνων, και ο περίφημος μύθος της κατάβασης του Ορφέα στον Άδη αποτελούσε την μεγαλύτερη απόδειξη για αυτό.

Πίνακας 1 : Sir Lawrence Alma Tadema - Sappho and Alcaeus
Πίνακας 2 : William Godward - Erato at her Lyre

Sergei Prokofiev

2010-09-05T12:33:00.000-07:00

Ο Σεργκέι Προκόφιεφ υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες του 20ου αιώνος. Γεννημένος στις 23 Απριλίου 1891 στην Σοντσόφκα της Ουκρανίας από πατέρα αγρονόμο –μηχανικό και μητέρα πιανίστρια, συνέγραψε την πρώτη του Μαζούρκα σε ηλικία μόλις 5 ετών. Αναγνωρίζοντας η μητέρα του την ιδιαίτερη κλίση και την εκπληκτική φαντασία του μικρού Σεργκέι ανέθεσε την μουσική του εκπαίδευση στον Ράινχολντ Γκλίερ ο οποίος υπήρξε μαθητής του σπουδαίου συνθέτη και παιδαγωγού Σεργκέι Τενέγιεφ. Στα 9 του χρόνια ολοκλήρωσε την πρώτη του όπερα, «Ο Γίγαντας», της οποίας μάλιστα υπογράφει την μουσική και το λιμπρέτο, ενώ στα 14 του γίνεται δεκτός και εγγράφεται στο Ωδείο της Αγ. Πατρούπολης. Κατά τα επόμενα 10 χρόνια των σπουδών του ο Σ. Προκόφιεφ αποδεικνύει τόσο τα χαρίσματά του όσο και έναν ενοχλητικό για τους μουσικούς της εποχής μοντερνισμό, ο οποίος τον κάνει ιδιαίτερα απεχθή. «Σοκάροντας» τους ακαδημαϊκούς της μουσικής, αναδεικνύεται σε ένα ανεξάρτητο μουσικό πνεύμα το οποίο κάνει το κοινό στις όπερες να αγανακτεί! Το 1914 θα προκαλέσει πληθώρα σχολίων λαμβάνοντας μέρος στον διαγωνισμό Ρουμπινστάιν με το «Κοντσέρτο για πιάνο Νο1». Η συναρπαστική ερμηνεία της συνθέσεώς του, διχάζει την επιτροπή σε κλασικούς και μοντέρνους. Κατόπιν ατελείωτης συνεδριάσεως, ανακηρύσσεται νικητής ο Σ. Προκόφιεφ! Ο Αλεξάντρ Γκλαζούνοφ, επικεφαλής της επιτροπής και σφοδρός πολέμιος των υφολογικών καινοτομιών του συνθέτη, οφείλει να ανακοινώσει την νίκη και να βραβεύσει των νεαρό Σεργκέι.
Ακολουθεί το ταξίδι του στο Λονδίνο, δώρο της μητρός του, για την επιτυχία του στον διαγωνισμό. Εκεί γνωρίζει τον Σεργκέι Ντιαγκίλεφ, υπέυθυνο των Ρώσικων Μπαλέτων και ξεκινάει μία σημαντική συνεργασία επενδύσεων των μπαλέτων με την μουσική του. Αντιλαμβανόμενος την συχνή για τους μοντερνισμούς του δυσαρέσκεια συνθέτει έργα στα μέτρα των ακουσμάτων των ακροατηρίων της εποχής. Αυτός υπήρξε ο πρώτος συμβιβασμός – θα ακολουθήσουν αρκετοί – ούτως ώστε να είναι αρεστά τα έργα του στο κοινό. Επιθυμώντας ένα γαλήνιο περιβάλλον για τις συνθέσεις του εγκαταλείπει την χώρα του τον Μάιο του 1918 κατευθυνόμενος προς την Ιαπωνία και εν συνεχεία στις Η.Π.Α. Εντυπωσιάζοντας κοινό και κριτικούς ξεκινάει μία νέα καριέρα η οποία στην πορεία θα σχολιαστεί αρνητικώς οδηγώντας τον στο Παρίσι, όπου καταχειροκροτείται, στην Αγγλία, στην Ιταλία και εν τέλει το 1933 στην Ρωσία. Εκεί συνθέτει έργα που κοσμούν μονότονες ομιλίες του Στάλιν, εορτές για την «επανάσταση» του 1917. Όντας εφευρετικός και καινοτόμος στοχοποιείται από την σοβιετική λογοκρισία και ξεκινάει μία περίοδος συνθέσεων έργων, προσαρμοσμένων στην νέα οριοθέτηση της τέχνης του από τους Σοβιετικούς. Με τις πολιτικώς ορθές πλέον συνθέσεις του γίνεται απολύτως δεκτός από την Σοβιετική Ένωση ώσπου συνθέτει την γεμάτη ειρωνεία «Έβδομη Συμφωνία», η οποία μάλιστα κερδίζει το βραβείο Λένιν. Στις 5 Μαρτίου του 1953 πεθαίνει σε ένα προάστιο της Μόσχας.

DOWNLOAD

Wongraven - Fjelltronen

2010-09-04T01:19:00.000-07:00

Wongraven
Fjelltronen
1995
Genre : Medieval Folk

1. Dei Var en Gang et Mennesre
2. Over O Demark
3. Opp Under Ejellet Toner en Sang
4. Tiden er en Sienlagt Grav
5. Fra Fjelltronen

http://www.myspace.com/wongravenmusic

DOWNLOAD

Beowulf

2010-09-02T13:31:00.001-07:00

Beowulf
Alan Silvestri
2007

1. Beowulf Main Title
2. First Grendel Attack
3. Gently As She Goes
4. What We Need Is A Hero
5. I’m Here To Kill Your Monster
6. I Did Not Win The Race
7. A Hero Comes Home
8. Second Grendel Attack
9. I Am Beowulf
10. The Seduction
11. King Beowulf
12. He Has A Story To Tell
13. Full Of Fine Promises
14. Beowulf Slays The Beast
15. He Was The Best Of Us
16. The Final Seduction
17. A Hero Comes Home

DOWNLOAD

Εκκλησιαστικό Όργανο

2010-09-02T02:02:00.000-07:00

Notre Dame, Παρίσι

Το εκκλησιαστικό όργανο είναι ένα από τα παλαιότερα μουσικά όργανα. Θεωρείται ότι προέρχεται από την Αίγυπτο και την Ελλάδα, όπου επινοήθηκε η ύδραυλις, ένα υδραυλικό όργανο, από τον Κτησίβιο (Αλεξανδρινός μηχανικός, 3ος αι. π.Χ.). Πεντακόσια χρόνια αργότερα ήχησε το Ρωμαϊκό όργανο σε θέατρα και αγώνες. Το εκκλησιαστικό όργανο αναπτύχθηκε περισσότερο τον 14ο και 15ο αιώνα, όταν επετεύχθησαν μεγάλες τονικές και μηχανικές βελτιώσεις· μέχρι τον 17 αι. είχαν αναπτυχθεί όλα τα βασικά χαρακτηριστικά του εκκλησιαστικού οργάνου. Η Γαλλία, η Β. Γερμανία, η Ιταλία και η Ισπανία, παρήγαγαν κάθε μια εκκλησιαστικα όργανα με ιδιαίτερη μορφολογία, που εκφράζουν την μουσική και την αρχιτεκτονική κληρονομιά της χώρας από την οποία κατάγονται.

Λειτουργία

Όλα τα εκκλησιαστικά όργανα έχουν τρία κοινά στοιχεία : μια συσκευή που διοχετεύει αέρα υπό πίεση, μια σειρά αυλών και έναν μηχανισμό συνδεδεμένο με τα κλειδιά ώστε να περνάει μέσα τους ο αέρας. Ένα όργανο μπορεί να διαθέτει εκατοντάδες αυλών. Το ύψος κάθε νότας εξαρτάται από το μήκος του αυλού : όσο μεγαλύτερος είναι ο αυλός, τόσο βαθύτερη είναι η νότα. Το μέγεθος των αυλών που παράγουν την ίδια νότα ποικίλει μεταξύ των ομάδων ή συστοιχιών, παράγοντας έτσι τονικές ποιότητες.
Οι αυλοί συναρμόζονται σε μια αεροδόχο - ένα κουτί στο εσωτερικό του οργάνου - όπου ο αέρας από τους φυσητήρες αποθηκέυεται υπό πίεση προτού διοχετευτεί στους αυλούς. Οι συστοιχίες των αυλών επιλέγονται με το τράβηγμα μικρών κουμπιών, των βυσμάτων, που βρίσκονται στο χειριστήριο του οργάνου. Στην βάση κάθε αυλού, ο αέρας φθάνει στον ηχητικό μηχανισμό : είτε μια απλή σφυρίχτρα είτε μια γλωττίδα, όπου ο άερας περνάει με πίεση από μια μεταλλική γλώσσα · αυτή δονείται πάνω σε μια βάση ώστε να παράγει τον χαρακτηριστικό ήχο του οργάνου που θυμίζει αυλό.

Χειριστήριο

Εκτελέσεις μουσικών συνθέσεων με Εκκλησιαστικό όργανο :

DOWNLOAD

Τραγούδια των Βλάχων

2010-08-29T07:52:00.000-07:00

Το βλάχικο τραγούδι, λόγω της μεγάλης διασποράς των Βλάχων - καθώς ήταν κυρίως κτηνοτρόφοι, κυρατζήδες, έμποροι - διαφοροποιήθηκε από περιοχή σε περιοχή, και υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία. Ωστόσο, κυριαρχούν δύο τύποι εκτέλεσης. Οένας, ο πιο διαδεδομένος, απαντά στους Βλάχους της Πίνδου, της Γράμμουστας, στα Μπιτόλια, στο Βέρμιο. Ο άλλος στους Αρβανιτόβλαχους, τους Φαρσιαρώτες.

Τα τραγούδια του πρώτου τύπου εκτελούνται γενικά ομοφωνικά, πιο σπάνια ετεροφωνκά ή πολυφωνικά. Η πλειοψηφία των εκτελεστών τραγουδούν τη βασική μελωδία και αυτοί που έχουν καλές φωνές μετακινούνται - πάνω κάτω - από τη βασική μελωδία. Στους Φαρσιαρώτες το πολυφωνικό τραγούδι είναι γενικευμένο, ενώ η ατομική εκτέλεση σχεδόν ανύπαρκτη. Ημελωδία του τραγουδιού διατηρείται από δύο κύριους τραγουδιστές, ενώ οι υπόλοιποι - ο χορός - απλά συνοδεύει (εε ...).

Χαρακτηριστικό των βλάχικων τραγουδιών είναι και οι αντιφωνίες, κυρίως ανδρών - γυναικών. Αυτές ίσως γεννήθηκαν από την ανάγκη να ξεκουράζονται ή να συναγωνίζονται οι δυο ομάδες αυτών που τραγουδούν.

Αν και το ομαδικό - πολυφωνικό τραγούδι στους Βλάχους είναι παραδοσιακό και περίπου γενικευμένο, υπάρχουν όμως περιπτώσεις, κυρίως στα τραγούδια του πρώτου τύπου, που πολλά τραγούδια είναι τραγουδισμένα προσωπικά. Σε αυτή την κατηγορία υπάγονται ειδκά τα κυρατζίδικα τραγούδια, τα κτηνοτροφικά ( picurarescu cαnticu), και πολλά ερωτικά (di vreare), στα οποία αντανακλάται η μοναχική ζωή των κυρατζήδων και των κτηνοτρόφων.

Τραγούδια αυτού του είδους - μονοφωνικά και διφωνίες - περιέχουν οι ως τώρα ηχογραφήσεις, και ήδη ο Σύλλογος, στη νέα προσπάθειά του, προσανατολίζεται στα πολυφωνικά τραγούδια, που κυρίως τραγουδούσαν οι Βλάχοι.

Η οργανική μουσική επένδυση στα βλάχικα τραγούδια είναι μεταγενέστερη και ακολούθησε τις μελωδίες των τραγουδιών που ήδη υπήρχαν. Η αυτοσχέδια φλογέρα συνόδευε τους κτηνοτροφικούς σκοπούς, ενώ από τα όργανα της σημερινής κομπανίας, πρώτο το βιολί - σύμφωνα με προφορικές παραδόσεις - συνόδευε τα βλάχικα τραγούδια, γιατί μπορούσε να ακολουθήσει τις διακυμάνσεις στις βλάχικες μελωδίες. Αργότερα μπήκε το κλαρίνο και έγινε το κύριο όργανο της κομπανίας που συμπληρώθηκε με λαούτο και ντέφι. Τα χάλκινα όργανα μπήκαν αργότερα, είναι δυτική επίδραση και σχετίζονται με τις στρατιωτικές μπάντες, και απαντούν κυρίως, σε αστικοβιοτεχνικά κέντρα των Βλάχων (Νέβεσκα, Κλεισούρα, Μπιτόλια κ.ά.). Στη Βέροια, τις τελευταίες δεκαετίες, κυριαρχούν τα χάλκινα, που εκτόπισαν τα βιολιά, μια και το τραγούδι υποχώρησε. Παλιότερα, στο γλέντι, όσο υπήρχε το τραγούδι, μονοφωνικό ή πολυφωνικό, τα χάλκινα δεν μπορούσαν να συνοδέψουν. Στις ηχογραφήσεις που έκανε ο Σύλλογος, η μουσική επένδυση είναι με "βιολιά", γιατί όλα τα τραγούδια που περιέχονται είναι παλιότερα από την είσοδο των χάλκινων.

Ο καθηγητής στην έδρα της γλωσσολογίας στο Α.Π.Θ., N. Κατσάνης, σημειώνει ότι τα βλάχικα τραγούδια ελάχιστα μέχρι τις μέρες μας έγιναν αντικείμενο από την φιλολογική επιστήμη στη χώρα μας, όπως δε μελετήθηκε και η σχέση με τα Ελληνόφωνα τραγούδια που επίσης τραγουδούν οι Βλάχοι. Πολλά τραγούδια της Βλάχικης τραγουδιόνταν και στα Ελληνικά, και φυσικό είναι να μην επέζησε η αρχική τους μορφή. Η ρητή μαρτυρία του Κ. Κρυστάλλη ότι μετέφρασε πολλά βλάχικα τραγούδια στην Ελληνική γλώσσα, καθώς και ότι σε πολλά Ελληνόφωνα τραγούδια εξυμνούν τη "Βλάχα την έμορφη ...", οδηγούν σ΄αυτήν τη σκέψη.

Η μελέτη των βλάχικων τραγουδιών από τον αξέχαστο Sam. Baud - Bovy δεν ολοκληρώθηκε λόγω του θανάτου του, και τα τελευταία χρόνια, οι Σύλλογοι Βλάχων έχουν στα αρχεία τους πολύ πλούσιες συλλογές βλάχικων τραγουδιών, που περιμένουν τους λαογράφους, εθνολόγους και μουσικολόγους για την επιστημονική τους προσέγγιση.

Πηγή : http://www.vlahoi.gr/

Βλάχικα τραγούδια και περιγραφή τους :

http://www.vlahoi.gr/index.asp?RFRM=http://www.vlahoi.gr/istoria.htm

Wir rufen deine Wölfe

2010-08-21T16:17:00.000-07:00

Werkraum - Wir rufen deine Wölfe (2004)

Wir rufen Deine Wölfe
und rufen Deinen Speer,
wir rufen alle Zwölfe
vom Himmel zu uns her.

Wir rufen Dich vor Allen.
Nun kommt die wilde Jagd,
nun laßt das Horn erschallen,
um keinen Toten klagt.

Der Feind ist schon verfallen,
eh daß der Morgen tagt.

Das Wild hat keinen Namen,
der Feind hat kein Gesicht,
das Aas hat keinen Samen,
gerecht ist das Gericht.

Die Ernte ist vergangen,
die Spreu ist täglich feil,
die Raben jetzt verlangen
ihr angemessnes Teil,
die Jagd hat angefangen:
nun hält uns, Herr, Dein Heil.

Friedrich Hielscher, 1979

Werkraum - Early Love Music

2010-08-21T12:53:00.000-07:00

Werkraum
Early Love Music
2008

01 Beware The Jabberwock!
02 La Marmotte
03 Ein Lied Von Lieb Und Treu
04 Santy Ano
05 Slâfest Du, Vriedel Ziere?
06 Song For Erik
07 The Dream
08 Allgemach
09 Der Schmied
10 Beyond The Evening Star
11 The Smiling Of The Rose
12 Une Jeune Fillette
13 Die Rechte Braut
14 Sanctity And Steel

http://www.myspace.com/werkraum

Conan the Barbarian

2010-08-21T08:03:00.000-07:00

Basil Poledouris
Conan the Barbarian
1982

1. "Prologue & Anvil of Crom"
2. "Riddle of Steel" / "Riders of Doom"
3. "Gift of Fury"
4. "Wheel of Pain"
5. "Atlantean Sword"
6. "Theology" / "Civilization"
7. "Wifeing (Love Theme)"
8. "The Leaving" / "The Search"
9. "Mountain of Power Procession"
10. "Tree of Woe"
11. "Recovery"
12. "The Kitchen" / "The Orgy"
13. "Funeral Pyre"
14. "Battle of the Mounds"
15. "Death of Rexor"
16. "Orphans of Doom" / "The Awakening"

DOWNLOAD

Triakel - Sånger från 63° N

2010-08-21T07:01:00.000-07:00

Triakel
Sånger från 63° N (Songs from the 63rd Latitude)
2004
Genre : Swedish Folk

1. Veit (Where D’you Think...? )
2. N’Lars och N’Mas (Maclay and Macrae)
3. Lihll-Pe i Floa (Wee Willie Wattie) PLAY
4. Lilltåa,Tåtilla (Little Toe)
5. Grannar och vänner (Friends and Neighbours)
6. Min docka (My Pretty Maid)
7. Barnamörderskan (The Cruel Mother)
8. Guds fruktan/Steklåt (Trust in God)
9. Älskaren i gluggen (The Lover at the Window) PLAY
10. Nu haver denna dag (Now One More Day)
11. Den gråtande drängen (The Farm Lad Who Cried)
12. Bli som far (In Your Father’s Footsteps)
13. Tordyveln/Polska (The Dung Beetle’s Wedding)
14. Långmasaguten (Young Ricky Rider)
15. Farväl alla vänner (Farewell To You All)
16. I Jamtlann (Jämtland)

http://www.triakel.se/

DOWNLOAD

German Military Marches - SS - Division Hitlerjugend

2010-08-20T11:18:00.000-07:00

German Military Marches
SS - Division Hitlerjugend

1. Die Fahne Hoch (Horst Wessel Lied)
2. Morgen Marschieren Wir (Marsch der SS - Division HJ)
3. Uns kann keiner
4. Regimentskinder
5. Deutschlands Heldensohne
6. Ich bin der Bub vom Fuldatal
7. Hohe Tannen
8. Uns geht die Sonne nicht Unte
9. Auf, hebt unsere Fahnen in den frischen Morgenwind
10. Hitler-jugend Marsch
11. Die Jugend marschiert
12. Heldenjugend
13. Und im Grase singt eine Grille
14. Solang' wir jung sind
15. Schier dreissig Jahre bist du alt
16. Stoermende Jugend
17. Junge Mannschaft im Sadosten
18. Schwur der Hitlerjugend
19. Wenn alle untreu werden

DOWNLOAD

Irij

2010-08-20T03:09:00.000-07:00

Genre : Balkanic Folk

http://www.myspace.com/irij

Kokin Gumi - Zen Garden

2010-08-19T13:23:00.001-07:00

Kokin Gumi
Zen Garden
2000
Genre : Japanese Folk

1. Dawn
2. Flower
3. Moon
4. Feng Shui
5. Daylight
6. Stone Garden
7. Snow
8. Twilight
9. Birds
10. Wind
11. The Milky Way
12.Dusk

http://www.kokingumi.com/

DOWNLOAD:

http://rapidshare.com/files/192399861/KGZG-320.rar
unzip password : neosacred

Susanne Lundeng - Vals til den rode fela

2010-08-19T12:35:00.000-07:00

Susanne Lundeng
Vals til den røde fela
2000
Genre : Norwegian Folk/Classical

1. Lende
2. Rufsetufsa
3. Vals til den røde fela
4. Marmor I
5. En dans tel han Harald
6. Brun halling
7. Marmor II
8. I et skrin
9. Utaførr skapet
10. Ingenting sakralt
11. Rød halling

http://www.susannelundeng.no/

http://www.myspace.com/susannelundeng

DOWNLOAD:

http://www.mediafire.com/?w87cl63261yfs

Sequentia - Edda, Myths from Medieval Iceland

2010-08-17T07:59:00.000-07:00

Sequrentia
Edda - Myths from Medieval Iceland
1999
Genre : Icelandic Folk

1. Leikr elds ok ísa "The song of Fire and Ice"
2. Veit ek at ek hekk "Óðinn's Rune-verses"
3. Hlióðs bið ek allar "The Prophecy of the Seeress"
4. Vreiðr var pá Ving-Þórr "The Tale of Prymr"
5. Nú erum komnar "The Song of the Mill"
6. Baldrs minni "In Memory of Baldr"
7. Senn vóru æsir allir á þingi "Baldr's Dreams"
8.Þat man hón fólkvíg "The Prophecy of the Seeress"
9. Ragnarok "The End of the Gods"
10. Á fellr austan um eitrdala "The Prophecy of the Seeress"

DOWNLOAD :

http://www.mediafire.com/?juf94ypnea7es

Sangre Cavallum - Troadouro

2010-08-17T07:23:00.000-07:00

Sangre Cavallum
Troadouro - Retrospectiva 1997- 2007
2007

CD1

1. Nai Do Minho
2. Se Poíbe Los Cristianos
3. Bailadouro
4. O Norte De Pedra
5. Jabali Soberano
6. Senhor Dos Trigos
7. Primabera
8. Labra Boi Labra!
9. La Tarara
10. Segadores Da Penenciada
11. Satano Satao
12. Monte Das Coroas De Ferreiros
13. Luadas
14. Ei Lá Boi!
15. Manolo Mio
16. Danca Da Deusa
17. Olha O Velho, Olha O Velho
18. Bransles De Bourgogne / Strella Do Dia
19. Cavalgada
20. Trioni
21. Labareda
22. Primabera
23. Catiga Do Sol-Posto
24. Malo
25. O Cavaleiro Das Armas Cristalinas

CD2

1. Flamma
2. Luadas
3. O Minho Nao É Uma Fronteira
4. Wir Rufen Deine Wölfe
5. Hino A Larouco
6. Giesta
7. Troar
8. Por Mor Dos Antigos
9. Brenha
10. Roda
11. Quedos Quedos Cavaleiros
12. Senhora Do Monte
13. Rica Gallaecia
14. Callaecia Dos Callaicos
15. Tal Chefe, Tal Soldado
16. Trobo Treba
17. Perguntei Ao Sol
18. Solpor
19. Primabera Do Porvir

http://www.sangrecavallum.com/
http://www.myspace.com/sangrecavallum

Medieval and Renessaince Minstrels, Songs and Dances

2010-08-16T14:16:00.000-07:00

Musica Antiqua
Medieval and Renessaince Minstrels, Songs and Dances
1996

1. Renaissance Song and Dance
2. Dance Suite
3. Three English Songs for Voice and Instruments
4. Instrumental Music of the Early Baroque
5. Festive Sounds
6. Trouvere Tunes
7. The Cabinet Organ
8. Lauda and Motet
9. Minstrel Melodies

DOWNLOAD :

http://www.mediafire.com/?51v8xy5svpxvu

Eönä - Croyances Eternelles

2010-08-16T13:58:00.000-07:00

Eönä
Croyances Eternelles
2006

1. Naturae
2. Belladone
3. Au temps jadis
4. Lunensis
5. Nocturnal Courting I
6. Arrivee du printemps
7. L' apped du Satyr
8. Songes de Bois I & II
9. Requiem des Templiers
10. Retour de Bataille
11. Ordine
12. L' Ombre de la mort
13. Nocturnal Courting II
14. Esprits de la Nuit
15. The Gates of Heaven
16. Sinople
17. Legende Elfique
18. L' Arme du Lac
19. Fete Medievale
20. Banquet

http://www.myspace.com/eonafolk

Triarii - Muse in Arms

2010-08-16T13:42:00.001-07:00

Triarii
Muse in Arms
2008

1. Birth of A Sun
2. Muse in Arms
3. Europa
4. Les Extremes Se Touchent
5. Fatalist
6. Legio I Martia
7. Sonnenwalzer
8. Ode to the Sun
9. Muse in Arms II
10.The Final Legion
11.Wir kommen Wieder